Shema Yisrael

Weer een mooie vraag van mijn zoon. Hij had tijdens de les een jin/jang symbool gezien en wilde van mij weten wat het was want volgens hem was het van de boze. Toch mam? Tja zo zou je het kunnen zeggen. Ik moest er wel even over nadenken. Eigenlijk is het een verkeerd idee over God, mens en wereld. Het idee dat deze bestaan uit tegengestelde krachten. Dat God of de wereld pas volmaakt is als deze tegenpolen in harmonie zijn.

Bestaat God uit twee krachten?

Hoor, Israël: de HERE is onze God; de HERE is één!

 Bestaat God uit licht en duisternis?

 God is licht en in Hem is in het geheel geen duisternis.

 

 

Moet een mens in harmonie komen met tegengestelde krachten om tot volmaaktheid te komen?

Nee dan ga je uit van zelfverlossing.

 

Want we hebben allemaal gezondigd en missen de heerlijkheid van God,  maar.... worden om niet gerechtvaardigd door Zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus. God zelf heeft ons heilig gemaakt. Heel gemaakt.

 

Niet door het goede en kwade in harmonie te brengen maar door af te rekenen met het kwaad. Hij heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van de Zoon zijner liefde.

 

 

Jin en jang gaan uit van dualiteit. Ze gaan ervan uit dat licht en donker, warmte en kou, goed en kwaad tegenpolen zijn.

 

Bestaat er licht?....Ja en bestaat donker?...NEE. Donker bestaat niet. Donker is de afwezigheid van licht.

Een vrouw waar ik vroeger veel mee optrok legde het eens heel mooi uit. Stel het is donker en in huis heb je een licht aangedaan. De gordijnen zijn dicht. Als je nu de gordijnen opendoet schijnt het licht naar buiten. Stel het is licht en het is donker in huis en je doet de gordijnen open? Het licht buiten wordt niet donkerder maar de duisternis in huis wordt verdreven door het licht van buiten.

 

en het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet gegrepen

 

Duisternis is de afwezigheid van licht, Koude is de afwezigheid van warmte (trilling) en het kwade is dat niet eigenlijk de afwezigheid van God.

 

Denken in Jin en Jang is een leugen. Een verkeerde voorstelling van God en zijn schepping.

Lekker creatief

Tijdens de herfstvakantie weer lekker bezig geweest. Naar aanleiding van een personeelsuitje waarbij we gingen schilderen. Doordat ik met een zelf geschilderd landschapje thuis kwam wilden de jongens ook schilderen. De volgende dag gelijk naar de Action gegaan om wat linnen en verf op te halen. De volgende dag zijn we gaan schilderen. Eerst hebben de jongens een schets gemaakt op gewoon papier. Nadat ik alles klaargezet had kon het schilderen beginnen. Jonathan zette de schets op het linnen. Wat heel goed lukte. Daarna kon het verven beginnen. Eerst de achtergronden en dan de voorgrond. Van licht naar donker. Van vaag naar gedetailleerd. Langzaam kwam er een prachtig werk naar voren. Ik heb alleen maar een beetje met de schaduwen geholpen. Het is naar een schilderij van Anton Pieck. Hieronder zie je het resultaat van Jonathan. Knap hè. Weer een schilder in de familie.

schets op papier

Het werk op linnen

Gebed van Hizkia

Als sinds 8 juli 2008 hebben we een gebedsgroep in onze buurt. Dit is ontstaan naar aanleiding van het boek van Fern Nichols, Elk kind heeft een biddende moeder nodig. Elke week komen we als buurvrouwen en buurtgenoten bij elkaar om te bidden voor onze kinderen, gezinnen, scholen, kerk en buurt. We houden van elke samenkomst een boekje bij met punten voor dank en voorbede. Het is mooi om daarmaa 'achteruit te geloven' zoals Gerry Velema het zo mooi verwoorde. Vanuit de dingen die God in het verleden heeft gedaan geloven dat hij ook in de toekomst zal zorgen. Het mooiste is dat we uit allerlei kerkelijke richtingen komen. Christelijk gereformeerd, Gereformeerd vrijgemaakt, Evangelisch en PKN. We bidden niet alleen. We bemoedigen elkaar ook met de dingen die we met God beleven. Zo kreeg ik van mijn buurvrouw dit artikel van een gemeentelid uit haar kerk. Wat een prachtig getuigenis temidden van een wereld waar zoveel ellende is. Ondanks het feit dat ik afgelopen jaren ook wat lieve mensen heb verloren aan kanker. Ik heb gemerkt dat welke weg God met je gaat. Of je blijft leven door een wonder of dat je wordt thuisgehaald. God is in control.

1 jaar

Hieperdepiep hoera de blog bestaat 1 jaar. In oktober vorig jaar begonnen met het delen van de mooie en minder mooie dingen van het leven.

mijn eerste bericht

Het allermooiste om te delen is de relatie die God wil hebben met zijn kinderen. Om elkaar te bemoedigen. In het begin van het schrijven had ik gezegd dat ik eens wat meer zou schrijven over hoe God in je leven kan spreken. Het lijkt me mooi om hier wat over te vertellen.

Als God iets uitzonderlijks van je vraagt zal Hij je erop voorbereiden. Mijn man en ik hebben beiden ervaren dat God op een hele duidelijke manier kan spreken.

7 augustus 2006 ging de telefoon. Een jongen uit onze gemeente vroeg of wij ons over een uitgeprocedeerde asielzoeker wilden ontfermen. Hij kon niet terug naar eigen land en hij had geen onderdak. Hij had hem meegenomen maar zijn ouders vonden het niet goed dat deze man bij hen zou overnachten.

Wow, ik had de man al in de gemeente zien rondlopen en mijn man had al een praatje met hem gemaakt. Daar had hij mijn man al verteld dat hij Peter heette en uit Liberia kwam. Die zondag hadden we al met elkaar gesproken of we deze Peter onderdak zouden geven. De hele maand lazen we al in ons stille tijdboekje over naastenliefde en die dag lazen we Filippenzen 2:1-5

Nu u door Christus zozeer bemoedigd wordt en liefdevol getroost, nu er onder u zo’n grote verbondenheid met de Geest is, zo veel ontferming en medelijden, 2 maak mij dan volmaakt gelukkig door eensgezind te zijn, één in liefde, één in streven, één van geest. 3 Handel niet uit geldingsdrang of eigenwaan, maar acht in alle bescheidenheid de ander belangrijker dan uzelf. 4 Heb niet alleen uw eigen belangen voor ogen, maar ook die van de ander. 5 Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had.



We hadden die zondag al tegen elkaar gezegd dat als deze vraag zou komen, of we Peter zouden opnemen, we dit zouden doen. En nu ging de telefoon met de daadwerkelijk vraag of het kon. Die avond zat Peter bij ons op de bank. Een fijne Christen. Het was mooi weer en onze tent stond nog buiten in de tuin zodat hij daar de eerste nacht kon slapen. De volgende dag is Henze samen met Peter de serre gaan verbouwen zodat hij binnen kon overnachten. Die avond hadden we heerlijke gesprekken over het geloof en we konden elkaar met getuigenissen bemoedigen. Wij allen ervoeren Gods liefdevolle nabijheid.

Toch was er een na die dag een knagend gevoel. Een beetje angst. Wie is die jongen? Kunnen we hem wel vertrouwen? Kunnen we dit wel aan als gezin met jonge kinderen en hoe lang gaat het duren? We brachten het in gebed en kwam er een duidelijk bijna 'letterlijk' antwoord. We lazen tijdens onze stille tijd uit het groene boekje van Elke dag met God van het IBB. Er staat letterlijk:

"Broeders, als u voor de mensen een bemoedigend woord hebt, ga dan uw gang"
Als je in het buitenland op vakantie bent en je gaat daar naar de kerk, dan kan dat heel bemoedigend zijn. Ver van huis ontmoet je onbekende mensen, die je toch 'na' staan, omdat het 'broers' en 'zusters' van je zijn. Kinderen van dezelfde Vader. Omgekeerd is het ook heel indrukwekkend als iemand uit een ver werelddeel, Afrika bijvoorbeeld, komt vertellen wat God voor hem en de mensen van zijn land gedaan heeft. Dan dringt het pas goed tot je door dat Gods liefde niet aan grenzen gebonden is...

Mijn mond viel open van verbazing zo'n direct antwoord op mijn gebed had ik niet verwacht. Met vertrouwen hebben we Peter opgenomen en we zijn gezegend door alle gesprekken die we met elkaar hebben gehad. 2 november is Peter vertrokken naar Frankrijk. 3 maanden heeft hij bij ons gewoond en het was een bijzondere tijd. Zonder Gods antwoord hadden we het nooit vol kunnen houden maar hij was erbij en dat hebben we heel bijzonder ervaren. Je kunt Gods stem verstaan. Hij spreekt als je het werkelijk nodig hebt. Maar God spreekt wel steeds weer op een andere manier. Soms in je hart en soms zo letterlijk door Zijn woorden heen. Zo zijn we met God en met elkaar onzichtbaar verbonden. Peter woont nu in Frankrijk samen met zijn vrouw, die hij daar heeft ontmoet. Samen hebben ze nu een dochtertje.

Dit alles is Gods werk. Zonder zijn leiding hadden we dit nooit gedaan. Hem komt toe alle eer...

Spreuken 14:31 Wie een verschoppeling onderdrukt, beledigt zijn schepper,

wie zich over een arme ontfermt, eert hem.

Onzichtbaar verbonden

 

Het waargebeurde verhaal van een 11-jarige bedelaar, een drukke zakenvrouw en hun onwaarschijnlijke ontmoeting.

Laura loopt over straat en ziet een jongen bedelen. Ze loopt hem in eerste instantie voorbij, maar iets in haar maakt dat ze stopt. Ze draait zich om en biedt hem een maaltijd aan. De jongen, Maurice blijkt uit een gebroken gezin te komen en woont bij zijn aan heroïne-verslaafde moeder. Laura weet hoe het is om in moeilijke omstandigheden op te groeien; haar vader was alcoholist en soms gewelddadig. Na die eerste maandag volgen er nog vele ontmoetingen... een hechte vriendschap is geboren.

Laura Schroff

Laura Schroff was een van de managers die de USA Today tot een succesvolle, nationale krant maakte. Daarnaast stond ze aan de start van de succesvolle lanceringen van InStyle, Teen People en People Stylewatch. Laura is opgegroeid op Long Island en komt daar nog regelmarig. Ze woont in New York.

In één adem uitgelezen. Ontroerend boek waarbij je wel een beetje door de amerikaanse stijl heen moet lezen (de ongegeneerde zelfwaardering). Het boek gaat over  "toevallige" ontmoetingen die levensveranderend kunnen zijn. Ten goede dit keer. Als je energie steekt in echte vriendschap kan er iets moois bloeien, zelfs als de achtergronden totaal verschillend zijn. Je ontdekt dat echte Liefde een keuze is. Een keuze voor elkaar. Het boek opent je ogen voor de mensen om je heen. Voor wie kan jij een naaste zijn?

 

Het waargebeurde verhaal wordt tot leven gebracht omdat het niet alleen het verhaal van de ontmoeting verteld. Het vertelt ook de levensgeschiedenis van beide hoofdpersonen. Er wordt aandacht besteed aan beide leefwerelden. Het laat zien hoe het verleden je kan vormen tot wie je bent en hoe een ontmoeting daar toch verandering in kan brengen. 

 

De jongen, Maurice, ziet hoe een vader zijn kind troost. Dit heeft dit nog nooit in zijn leven meegemaakt. In zijn leefwereld werd een huilend kind afgesnauwd en waarschijnlijk geslagen. Nog nooit had hij iemand een kind zien troosten. Naar aanleiding van dit voorbeeld besluit hij,  dat als hij later kinderen heeft, het anders gaat doen. Hij zal zijn kinderen troosten. En zo zijn er meer dingen die hij op een goede manier voorgeleeft krijgt. Hij gaat inzien dat hij hierin keuzes kan maken.

Een bijzonder verhaal.

 

 

Minecraft of mijn werk

Beetje rare titel die ik even moet uitleggen. Onze oudste zoon is door een vriendje helemaal geobsedeert geraakt van het computerspel Minecraft.

De laatste tijd merkte ik dat hij geen spelletjes meer speelde op de computer maar gewoon een uur lang naar youtubefilmpjes keek van mensen die Minecraft spelen. Wij hebben dit spel zelf namelijk niet.

Hij is er helemaal van in de ban. Ook midden in een gesprek kan hij zomaar over het spel gaan vertellen. Hij kan gewoon nergens anders meer aan denken dan aan Minecraft. Jonathan heeft al zoveel fantasie maar ik merk dat hij nu te ver in de fantasiewereld kruipt. Zelfs zonder speelgoed bootsen z'n handen ontploffingen na en ziet hij vanalles voor zich. Dit gaat me toch een beetje te ver.

Wat is dit voor een spel. Het lijkt onschuldig. Een wereld bouwen met vierkante blokken. Maar in deze wereld zitten ook zombies, endormans en creepers die dingen stuk maken. Lava en TNT. Het is dus niet alleen maar een onschuldige wereld waar je van alles kan bouwen. Je kunt er ook vanalles vernietigen.

Ik sprak mijn zoon hierop aan en hij zag in dat het wel een beetje in. Het is ook wel een beetje raar als je kijkt naar youtubefilmpjes van anderen die het spel spelen. Hij vertelde dat hij aan niets anders meer kan denken en dat hij het spel ook graag wil hebben. (dacht het niet). Hij beloofde me om eens niet naar filmpjes te kijken en die dag ook het fel begeerde uurtje computeren te laten varen. Maar ja direct nadat hij dat had besloten kwamen de bekende woorden: "khebnikstedoen".

Het was mooi weer dus stelde ik voor naar buiten te gaan. Maar ja wat moet je buiten doen. Ik zag een fototoestel liggen en gaf hem die. Samen gingen we naar buiten. Enthousiast rende hij weg en kwam hij even later terug om te vragen waar ik bleef en om me de eerste foto's te laten zien. Ja dit is mooi werk. Ik maakte een grapje. Minecraft of mijnwerk. Je eigen werk is mooier Jonathan.  Hieronder het resultaat.

Hopelijk komt hij een beetje los van dit spel dat hij niet eens zelf heeft.

Handige tips

 Zo hèhè het routine leven is weer begonnen. Er zit nu de kinderen weer naar school gaan weer wat meer structuur in de dagen. Na de vakantie weer met nieuwe moed begonnen. De HBD dagen zijn weer ingesteld en de Flylady en Kellyklusjes worden braaf opgevolgd. Mijn man zei al dat het er al weer een stuk netter uitziet. (Zie schoonmaakkriebels)

Nu vind ik het altijd leuk om nieuwe dingen te proberen die het huishouden een beetje leuker maken. Want het is nog steeds niet mijn hobby (raar hè). (Zo heb ik al een tips om kleren snel en netjes te vouwen en eieren te scheiden). Op Youtube kwam ik leuke tips tegen en één van die tips was mbt het opruimen van rommelige laatjes. De man zei dat je de hele inhoud van je la in een doos gooit en pas als je iets gebruikt mag het terug in de la. Alles wat je na een maand niet gebruikt hoort niet in de la. Ja dat klonk logisch en hup naar de schuur een doos halen. Ik had ook zo'n rommelige la. Alle rommel erin en daar stond de doos.

Tja, een maand de doos in de keuken. Hmm dat moet ook sneller kunnen. Er zaten ook fonduevorkjes in en die zou ik deze maand zeker niet gebruiken en ook niet weg willen doen.



Langzaam begon ik de dingen waarvan ik zeker was ze te gebruiken terug te leggen in de la. En wat volgens de man in één maand zou moeten deed ik in 10 minuten. Maarrr dit was een maand geleden en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik weet terug bij af ben en de la bijna net zo rommelig is als daarvoor. Ik denk dat het ligt aan het teruglegbeleid. Of had ik de fonduevorkjes toch niet terug moeten leggen? En dat iedereen door de la heenrommelt om de schaar te zoeken werkt ook niet echt. Misschien heeft iemand anders hier nog een tip voor?

Ik houd van tips want het zorgt er in ieder geval voor dat ik weer gemotiveerd het huis door cruise. ZO nu maar weer eens verder. De jongens hebben vandaag cakejes versierd en ook de keukenvloer.