Het feest van Samen.

Pinksterfeest. Het feest van de eenheid met God en elkaar. Verbonden door de Liefde, die God in onze harten heeft uitgestort. We door Gods Geest een lichaam waarvan Christus het hoofd is.

Juist op het feest waar de gemeente is geboren moeten we het stellen zonder de samenkomsten van diezelfde gemeente. Fijn dat er diensten zijn die we digitaal kunnen volgen maar we missen ook zoveel. Elkaar zien, bemoedigen door een woord of gebaar, een hand op een schouder. Geen gesprekken met elkaar over de dienst en om te horen hoe het echt met iemand gaat. Het leven met elkaar delen is moeilijk in deze tijd. We kunnen op onze eigen tijd en op onze eigen manier de diensten volgen maar we beleven het niet meer echt samen.

Daarom hebben we het Pinksterfeest met de digitale diensten van Opwekking gevierd met een tent in de tuin om zo toch een beetje het 'Samen' te beleven. Mooi om te bedenken dat al die mensen in Nederland op hun eigen plekje zo met Opwekking het Pinksterfeest vieren.

Ik weet nog goed de eerste keer dat ik naar Opwekking ging. Net na mijn bekering met de 22+ groep van de gemeente waar ik toen heenging. Het was in 1994 of 1995 en werd toen nog gehouden in Vierhouten. Ik was verbaasd dat er zoveel christenen waren om dit feest te vieren. We stonden op de camping vlakbij de grote tent. Die nacht lag ik in mijn tentje en hoorde nog hier en daar wat gemompel van mensen die nog stil zaten te praten. Verderop was nog iemand zachtjes aan het zingen en moest denken aan het volk Israël in de woestijn. Ook zij leefden in tenten op weg naar het beloofde land. Op weg naar iets wat ze nog niet konden zien maar het vuur van verlangen brandde in hun harten. Ik voelde me op dat moment zo verbonden met al die gelovigen. Op dat moment voelde ik me echt één met God en elkaar en beleefde ik echt wat het betekende om gemeente te zijn. Samen zijn we onderweg en verlangen naar Zijn wil voor ons leven. Zijn toekomst.

Het mooiste moet nog komen en we verlangen elke dag weer om Hem te ontmoeten in onze stille tijd en dagelijkse strijd. God wil je meer en meer vormen naar Zijn beeld. Je mag je plekje innemen in Zijn lichaam, de gemeente. Hij geeft je gaven om tot zegen te zijn en Zijn vruchten mag je dragen. Als je Zijn Geest maar de ruimte geeft. Het zijn niet je eigen inspanningen maar Hij zelf wil het door jou heen doen.

De gemeente mag binnenkort weer samenkomen. Vanaf 1 juli weer met honderd personen op 1,5 meter afstand. Wel wordt er afgeraden om te zingen. Zouden er andere vormen van gemeente zijn komen? Hoe krijgt dit samen op afstand vorm? We zullen het zien. Het belemmert God niet om Zijn plannen uit te voeren en het belemmert ons niet om met God te blijven wandelen. We zien uit naar wat God wil doen ook door ons heen. Geef niet op maar houd vol. Wij zijn nooit alleen!

We hebben Koninklijk vervoer...

Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit 

elk tekort van u aanvullen, door Christus Jezus. (Fil 4:19 NBV)

Mijn schoonzus, haar schoondochter en ik zouden naar het zangfestijn in Dalfsen. Nu bijna 20 jaar geleden, op 30 maart 1998 om precies te zijn. We zagen er enorm naar uit maar helaas hadden we die dag geen auto tot onze beschikking en moesten we met met de trein. De man van mijn schoonzus wilde ons nog wel bij de trein afzetten maar voor de rest moesten we het zelf zien te regelen.

Natuurlijk hadden we dus niks geregeld. Komt allemaal wel goed ja... Pas in Dalfsen kwamen we erachter dat het conferentiecentrum toch wel ruim 8 kilometer lopen was. Er was geen busje en er stond ook geen taxi. Een kleine 2 uur lopen en we zouden de opening missen. Ondanks deze tegenvaller hadden toch ook enorm veel lol.

Wat minder lollig werd, waren mijn voeten. Ik had nieuwe schoenen aan en binnen 5 minuten voelde ik een blaar opzetten. Nog 8 kilometer te gaan en dat zou ik niet redden. We liepen een "snellere" route door het bos. "Oh, Heer", bad ik in mezelf, "wilt U een oplossing geven, een auto die ons misschien een lift kan geven". Maar met dat ik dat bad, dacht ik gelijk..wat dom, we komen hier nooit een auto tegen.

Maar mijn gebed was nog maar net opgezonden of er klonk lawaai achter ons. Een auto kwam het zandpad opgereden. En niet zomaar een auto, het leek wel een limousine. De bestuurder bleek naast het conferentiecentrum te wonen en bood ons spontaan een lift aan. Op Koninklijke wijze werden we toch op tijd bij het conferentiecentrum afgezet.

Op weg naar binnen deelden we onze zorg. Hoe moeten we weer bij het station komen. Een vrouw hoorde ons praten en zei, dat als we haar na afloop weer tegenkwamen we wel met haar en haar vriendin konden meerijden. Het was een geweldig festijn. We genoten van de nieuwe liederen en volgen een paar workshops. Maar we wilden wel weer op tijd in Groningen zijn dus lieten we de laatste workshops voor wat die waren en liepen naar de parkeerplaats. Hmmm, dan toch maar een taxi bellen? Het was er verlaten en stil, maar wonder boven wonder kwam daar toch de vrouw aanlopen, die ons een lift had aangeboden. Ze was zelf ook verbaasd dat ze ons weer zag. We konden instappen. Dit keer in een dure Mercedes werden we tot het station in Zwolle gebracht. Wauw...weer Koninklijk vervoer.

We waren net op tijd om de trein te halen. Mijn schoonzus had niet de tijd gehad om haar man te bellen, zodat hij ons van de trein kon ophalen. Maar toen we in Groningen aankwamen, kwam haar man al naar ons toegelopen. Hoe kon dat nou? Het bleek dat hij in de tuin aan het werk was en dat de telefoon overging. Hij was net te laat om die te beantwoorden en had aangenomen dat wij hadden gebeld. Ongelooflijk hoe God ons deze dag voorzien had van vervoer. En niet zomaar vervoer. Nee op haast Koninklijke wijze werden we hierin voorzien.

Dit voorval is ons altijd bijgebleven en heeft ons steeds weer bemoedigd. Als God al in zulke kleine dingen wonderbaarlijk voorziet hoeveel niet te meer in grote dingen. Mijn schoonzusje werd 5 jaar later ziek. Ze had niet lang meer te leven en ze kreeg een droom waarbij Jezus haar optilde en door de troonzaal droeg naar de schoot van de Vader. Ze is gestorven maar wel in de wetenschap dat God wonderbaar voorziet... Jezus zou haar dragen...we hebben Koninklijk vervoer...

Swing low, sweet chariot

Coming for to carry me home

Nog even een terugblik, Opwekking

Het is al weer even geleden maar toch nog even over bloggen. Het pinksterweekend hebben we met het gezin doorgebracht in Biddinghuizen.  De pinksterconferentie Opwekking.

In 1995 ging ik voor het eerst naar Opwekking. Tot 2000 ben ik elk jaar heen gegaan en elk jaar waren er meer mensen. Na ons trouwen zijn we nog 1 keer een heel weekend geweest. Nu kwam het zo uit dat we dit jaar weer eens heen konden gaan. De kinderen zijn nu wat ouder en dat maakt het wat makkelijker. We zijn met één kleine tent op pad gegaan. Zou dat wel goed gaan...? We waren op tijd maar toen we aankwamen was er geen plek meer op camping en mochten we met onze tent op het parkeerterrein gaan staan.
Tip! voor de volgende keer sluit je bij een groep aan!!! Maar ondanks de vreemde plek waar we kwamen te staan en het donkere regenachtige weer hebben we heerlijke dagen gehad.

Na het eten gingen we naar de dienst. Door de preek van Henk Stoorvogel voelden we ons gelijk welkom. Wat heb je er voor over om Jezus te ontmoeten. Wat een humor heeft die jongen. Zelfs de kinderen genoten van zijn preek. Het ging over de wonderbare spijziging. God geeft ons brood en een toetje. Brood en Vis. Hij maakte de vergelijking met het kleine knaapje die alles gaf wat hij (5 broden en 2 vissen) had en Jezus die alles gaf. Het Levende Brood. 5000 mensen die waren gekomen om Jezus Leven (thema) Ik las eerder uit Johannes 10:10  "Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en overvloed". De preek sloot dus helemaal aan waar ik mee bezig was.  En dat heb ik ook de rest van de diensten ervaren. Zo mooi dat God ieder weer heel persoonlijk geeft wat nodig is.

Kees Goedhart sprak over het Leven vanuit de Boom des Levens en niet meer vanuit de Boom van goed en kwaad. Vertrouw op de HEER met heel je hart, steun niet op eigen inzicht. en Ron van der Spoel die sprak over de diepste motivatie om je gave van de Geest te gebruiken, om God en je medemens te dienen en die diepste motivatie dat is de Liefde. 1 Korintiërs 13 wordt vaak aangehaald bij trouwerijen maar deze tekst is puur bedoeld als waarschuwing hoe de gaven in de gemeente gebruikt dienen te worden. Dien uit Liefde en niet omdat je moet of goed voelt want dan heeft het geen enkele waarde.

Ook de kinderen hebben een fijne tijd gehad. We voelden ons echte survivallers. Daniël onze jongste zoon kreeg gelijk een vriendje. Een jongetje dat naast ons kwam te staan. Het hele weekend zijn ze met elkaar opgetrokken. Er reden Riksja als pendeldienst. We waren Daniël kwijt en na lang zoeken s zagen we hem ineens voorbij komen in ... een Riksja.

Hij vertelde dat hij al 16 keer heen en weer was geweest....Ja dat is niet de bedoeling.

De kinderdiensten waren volgens de jongens wel een beetje kinderachtig maar toch hoorde ik af en toe dingen dat ik dacht: Ha, het heeft je toch wat gedaan. Ze hebben ook een workshop gevolgd over "De onzichtbare wereld". Ze hebben er in ieder geval wat van opgestoken. Ze leerden: "met Christus ben ik geborgen in God" Hierbij je duim in je vuist en dan de andere hand om de vuist leggen. Jezus is sterker dan het kwaad!





Voor een buitenstaander is het woord opwekking zo'n raar woord. Wat wordt er dan opgewekt (energie of zo?) of moet je er opgewekt van worden? Deze vragen had ik ook toen ik voor het eerst van opwekkingsliederen hoorde. Mijn vriendin legde uit dat het ging om een verlangen naar een Geestelijke Opwekking. Dat mensen die nog nooit van Evangelie hadden gehoord door de Geest van God wedergeboren zouden worden. Dat mensen echt tot Leven zouden komen.


Ik heb gemerkt dat ik door Opwekking erg bemoedigd wordt. Met zoveel mensen uit alle geledingen en alle delen van het land samen zingen, samen luisteren naar fijne preken. Heb ik het nodig? Nee, ik heb deze conferentie niet nodig. Ook thuis kan ik God ontmoeten tijdens een wandeling met de hond maar het is wel bemoedigend. Ook was het fijn om zo samen met het gezin op pad te zijn. Samen...Ja dat is volgens mij het sleutelwoord. Samen in de Naam van Jezus..