Echt zijn

Elk hart kent zijn eigen verdriet en een ander kan zijn vreugde niet begrijpen. 

(Spr. 14:10, HTB)

i

We zijn allemaal verschillend gemaakt in karakter en gevormd door het leven. De ene mens is extravert en de ander introvert. Ieder heeft andere kwaliteiten en talenten. De ene mens is makkelijk en sociaal en de ander vindt alles zwaar en kan moeilijk contacten leggen. Is die laatste persoon dan minder kind van God.

God vraagt van ons allemaal om Hem lief te hebben en de naaste als onszelf. 

Maar hoe doe je dat als je je ongemakkelijk voelt bij het maken en onderhouden van sociale contacten. 

Als het je veel meer moeite kost om op iemand af te stappen dan als iemand die dat zelfs... leuk vindt? 

Ben je dan teveel op jezelf gericht. Laat je dan de angst regeren? Of moet je maar gewoon accepteren dat je niet zo bent. En toch liefhebben...relaties aangaan? Hoe doe je dat dan?

Het sleutelwoord is: echt zijn, maar niet op een egoïstische manier.

Jezelf leren zien door Gods ogen. Zijn Liefde ervaren en mild zijn voor jezelf en toch...de stap zetten naar de ander. Niet omdat het moet maar omdat je gedreven wordt door Zijn Liefde.

Echt zijn, waarbij je je ongemak niet verstopt en soms stuntelig de ander bemoedigt. Dat lijkt soms gemaakt omdat het niet zo spontaan, eigen is. Maar God geeft de kracht en daarna de vreugde, omdat Hij het van mij vroeg en ik getuige mag zijn van Zijn werk door mij heen.

Gebed: Heer, geef mij zoveel liefde dat ik overstroom. Dat ik niet op mijzelf gericht ben maar op de ander. Wetend dat U van mij houdt zodat ik mijn waarde, respect en aanvaarding niet meer zoek bij mensen en daardoor vrijer in de wereld kan staan. Dat ik mag leven vanuit mijn identiteit als kind van God op de manier waarop U mij heeft bedoeld. 

Misschien ben je wel meer een stille betrouwbare kracht die op de achtergrond blijft werken. Heer U weet hoe U ons wil inzetten voor Uw Koninkrijk. Ik ben beschikbaar.

Autisteneiland van Alianna Dijkstra

Autisteneiland van Alianna Dijkstra

"Hij laat mij schuilen onder zijn dak op de dag van het kwaad,

hij verbergt mij veilig in zijn tent, hij tilt mij hoog op een rots." (psalm 27)

Psychische aandoeningen daar praat je niet zo makkelijk over. Je kunt nog beter een been breken, want dan weet je dat het na zes weken weer beter is. Met psychiatrische aandoeningen weet je het maar nooit. Als je een been breekt dan kan je op warme belangstelling rekenen maar als je zegt dat je autisme hebt en je laat opnemen in een psychiatrische kliniek dan wordt het gesprek ongemakkelijk . Een psychische aandoening is ongrijpbaar en voor de omgeving soms niet te begrijpen.

Alianna probeert met haar boeken mensen inzicht te geven in de wereld van autisme. Want leven met autisme in de snelle wereld van vandaag is niet eenvoudig. Alianna heeft zelf autisme en schrijft daar openhartig over. In het boek Autisteneiland schrijft ze over haar persoonlijke ervaringen tijdens haar opname in Nederlands eerste autismekliniek voor volwassenen, Lorna Wing.

Deze kliniek is prikkelarm en voorspelbaar met duidelijke regels om tot rust te komen van de chaotische prikkels van de wereld. Een veilige plek maar ook een nepwereld. Om de paar dagen schreef Alianna een stukje over wat ze beleefde en hoe ze tegen de dingen op Lorna Wing aankeek. Het werd een bundel met korte hartverwarmende verhalen over het leven in een autismekliniek en de impact die het op haar leven heeft gehad.

Alianna Dijkstra is auteur, tekstdichter, journalist en spreker. Over haar autisme schreef ze eerder al het boek Autisten liegen niet. De korte verhalen zijn openhartig en luchtig geschreven. Een persoonlijke en humoristische kijk in de wereld van autisme en de geestelijke gezondheidzorg. Deze hartverwarmende verhalen zullen velen aanspreken en herkenbaar zijn. Of je nu autisme hebt of niet. Want hebben we niet allemaal een veilige schuilplaats nodig.

We hebben allemaal wat, we zijn allemaal raar...

Een christen die in de wereld onbetekenend is,
mag blij zijn omdat hij in Gods ogen groot is.
(Jakobus 1:9)
 

 

 

Nu er bij mijn zoon de diagnose PDD-NOS is vastgesteld gaat er een wereld voor me open. Des te meer ik me verdiep in wat dit inhoudt des te meer kom ik ook mezelf tegen. Ook ik ben niet snel van begrip en mijn gedachten krijg ik als beelddenker maar moeilijk onder woorden. Mijn stilzwijgen tijdens gespreken worden maar al te vaak uitgelegd als een wijselijk zwijgen in plaats van noodzakelijk zwijgen omdat ik alle info niet zo snel verwerken kan.

 

Op mijn werk kon ik als een computer allerlei loze feitjes onthouden maar grapjes begreep ik vaak niet. Mijn werkgever kon met zijn snijdende woorden iedereen neersabelen en ook ik was een heerlijk doelwit om als blondje in de hoek te worden gedreven. Wat overigens meer zei over hem dan over mij. Ik ben misschien niet snel van begrip maar ik ben zeker niet dom. Wel heb ik altijd moeten vechten om normaal te zijn. Ik heb altijd gedacht dat als ik wat ouder zou zijn de sociale contacten wat makkelijker zouden worden. Maar nu begrijp ik dat die tijd nooit zal komen.  

 

Een boek waar ik veel herkenning in vond is het boek van Henny Struik.



Meer info over het boek



Een klein voorbeeld ter verduidelijking:

Als ik een bekende tegenkom op straat voel ik me ongemakkelijk. Op welke afstand groet je, wat zeg je of zeg je niks. Steek je dan je hand op of niet.

 

Het is voor mij altijd verstandelijk nadenken hoe ik moet reageren en dat is zo vermoeiend. Het is of ik constant van buiten naar mezelf kijk en aan de andere kant heb ik ook niet het besef hoe mijn gedrag op de ander overkomt. Dit laatste is echt vervelend. Dan maak ik een opmerking of grap en besef niet dat de ander het niet leuk of raar vind. Vaak ben te traag in mijn reactie zodat ik die maar inhoud en niet geef of op een onhandige manier.

 

Gelukkig zijn er ook mensen die hier doorheen prikken en me niet veroordelen en afwijzen. Bij deze mensen kan ik met al mijn gekkigheid mezelf zijn. Zij durven te zeggen dat iets niet of wel leuk is. Ze weten dat ze me even de tijd moeten geven en er mogen lange stiltes vallen. Bij mensen die heel direct en eerlijk zijn daar voel ik me het meest bij thuis. In deze mensen kan ik me spiegelen en zien waar ik mee bezig ben.

Spiegelen aan de wereld maakt je ongelukkig, je zult nooit aan die hoge verwachtingen kunnen voldoen

 

Wat is het dan een troost om te beseffen dat je kostbaar bent, hooggeschat en dat God je liefheeft. Hij wil je redden van alles wat je kapot maakt omdat Hij van je houdt. Wij met al onze beperkingen we mogen er zijn. Want iedereen heeft wel een beperking. Nog een mooie tekst uit Filippenzen 4:  

Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit elk tekort van u aanvullen,

door Christus Jezus.

 

Ik kan het niet begrijpen Heer, ik kan er echt niet bij. U ziet het kleine musje en U ziet ook mij.

 

Ook als je een beperking hebt in je leven mag je weten dat het een unieke gave is die jou bijzonder maakt helemaal geschikt voor de taak die God je geeft.

Want Hij zal alle dingen doen meewerken ten goede!

 

Kan je aanvaarden dat je aanvaard bent? En kan je jezelf aanvaarden en spiegelen in Gods ogen.

 



PDD-NOS en fietsen

Ik vond dit artikeltje en vond het zo verhelderend dat ik het hier ook maar neerzet.
Teksten: Rutger jan van der Gaag en Arga Paternotte

ADHD en PDD
Als we sociaal gedrag nu eens vergelijken met fietsen…
Een kind met ADHD heeft, bij wijze van spreken, een fiets met een wiebelig stuur. Dat kind zet je wat langer dan andere kinderen bij jezelf achterop in het fietsstoeltje. Hij is immers een ramp voor zijn mede-weggebruikers. Later laat je hem naast je fietsen. Je staat doodsangsten uit en raakt uitgeput van dat gewiebel naast je. Je stuurt dikwijls bij, je raakt wel eens in de knoop, maar je komt wel vooruit. Als hij uiteindelijk voelt hoe los zijn stuur zit, dan kan hij z’n best gaan doen om de rechte weg te volgen. Eerst zal hij nog wel moeten fietsen met steun wieltjes (gedragstherapie en medicatie), maar het zal hem steeds beter lukken z’n stuur in de hand te houden. Hij zal wel gebaat zijn bij paaltjes langs de weg die hem helpen herinneren: ‘Oh, ja, ik zit te dicht bij de kant. Hup, weer even naar het midden’. Daarbij is het fijn als de mede-weggebruikers niet steeds roepen: ‘Kijk toch uit, sufferd, hou je stuur recht’. Het is prettig als ze hem bijvoorbeeld even op z’n stuur wijzen, of op de paal tjes langs de weg. Dan komt hij er wel. (Tenminste – als er niet méér aan de fiets mankeert.)
Een kind met PDD heeft een ander probleem. Hem hebben we ook lang bij ons zelf achterop gehad, omdat hij vaak zo bang was op de weg. Wordt hij voor het eerst op z’n eigen fiets gezet, dan weet hij niet wat hij doen moet. Het zweet breekt hem uit: ‘Wat willen ze van me? Wat moet ik met dit ding?’
Hem zullen we moeten vertellen:’Je pakt het stuur, zet je voet op de trapper, gaat op het zadel zitten, zet je voet op de andere trapper en beweegt om de beurt de trappers naar benedenl Met heel veel geduld en uitleg zul je hem uiteindelijk wel op de fiets krijgen. Maar het zal meer en meer blijken dat het voor hem erg moei lijk is. Het is ook de vraag of het ooit automatisch zal gaan.
Bij elke nieuwe weg zal hij erg onzeker zijn. We zullen hem moeten leren steeds op de borden te letten. Soms lijkt het of ook hij zo’n wiebelig stuur heeft, net als het kind met ADHD. Maar bij hem heeft dat wiebelen toch een andere oorzaak: op elke nieuwe weg vergeet hij weer hoe hij moet fietsen, en dan gaat hij ongemerkt slingeren. Maar op een bekende weg die hij graag fietst, heeft hij geen problemen met z’n stuur. Het kan dus best zo zijn dat hij leert fietsen. Maar op nieuwe wegen zal er in veel gevallen iemand naast hem moeten gaan. Of hij zal mee moeten op de tandem. Later kan hij dan misschien voor op de tandem plaatsnemen, waarbij de persoon achterop blijft meedenken (hulp-ik) en af en toe aan de rem trekt.


http://home.concepts.nl/~watersch/ortho/adhdtxt.html.

PPD-NOS

Onze zoon Jonathan heeft pdd-nos.(Pervasieve Ontwikkelingsstoornis - Niet Anders Omschreven) Een moeilijke term voor een aandoening dat voor ieder kind weer anders kan uitpakken. Het is een stoornis in het autistisch spectrum. ‘Autisme is een stoornis in de informatieverwerking van de hersenen. Informatie die via de zintuigen binnenkomt, wordt bij mensen met autisme anders verwerkt. Zij hebben moeite om de details die zij waarnemen te verwerken tot een samenhangend geheel. Hierdoor hebben mensen met autisme problemen met communicatie, sociale interactie en verbeelding’.

Het is alleen zo moeilijk om begrip te kweken bij mensen die Jonathan niet kennen. Zijn 'handicap' is niet zichtbaar. Zo herkenbaar vond ik het de documentaire van Teleac. Buitenbeentjes heet het Verhaal van Sjef maar het kon wel het verhaal van Jonathan zijn. Alleen herken ik de woedeaanvallen niet op die heftige manier. Woede is er ook bij Jonathan maar die is wel met woorden te beheersen, te corrigeren.

Gelukkig kwamen we er al vroeg achter dat Jonathan (nu 10 jaar) een beetje anders was. Hij was ons eerste kind en dat maakte het wel moeilijk om te weten of sommige dingen wel normaal waren. Achteraf nadat onze tweede zoon werd geboren kwam ik er achter dat er heel wat dingen waren die Jonathan niet had. Jonathan maakte eigenlijk niet veel contact. Speelde vooral alleen. Sorteerde zijn autootjes op grote. Onze tweede zoon zocht gelijk contact en keek steeds of hij dingen wel goed deed en hoe wij op zijn gedrag reageerden. Dat had Jonathan als baby eigenlijk niet of veel minder gedaan.

Ook op de peuterspeelzaal kwam al naar voren dat Jonathan anders was dan andere kinderen. Zijn woordenschat begon pas met 2 jaar en bestond lange tijd maar uit een paar woorden, waaronder het zinloze woord kruik. Hij deed vooral zijn eigen zin, ook als hij daar andere kinderen pijn mee deed. Hij had eigenlijk niet door wat zijn gedrag voor invloed had op de ander. Hij kon voor de grap een klap of een schop geven en niet door hebben dat dat niet leuk was. Als hij ergens bang voor was rende hij niet naar mij toe maar naar een hoek van de kamer. Of soms zelfs naar buiten.

Hij heeft niet goed door hoe hij overkomt op de ander. Wat zijn gedrag bij de ander doet. Gelukkig heeft Jonathan wel koppie koppie en vindt hij het wel heel belangrijk dat anderen hem aardig vinden. Wat dat betreft is hij heel gevoelig. Het is dus niet zo dat hij geen gevoel heeft. Ik denk wel eens dat Jonathan hooggevoelig is. Het probleem is alleen dat hij niet weet hoe hij overkomt en hoe hij zijn gevoelens op een goede manier kan uiten. Geen besef van zichzelf maar wel verlangen naar erkenning. Hij is gevoeliger voor zijn omgeving en kan juist heel goed in iemands situatie verplaatsen alleen op een andere manier. Alleen reageren hij niet zoals de aangepaste mens gewend is en zijn medegevoel wordt niet herkend!

 

Langzamerhand heeft hij wel geleerd, verstandelijk geleerd, hoe hij zich sociaal moet gedragen. Omdat hij erover na moet denken hoe hij zich sociaal moet gedragen komt het soms onecht of manipulerend over. Maar je moest eens weten hoe veel moeite hij moet doen en hoe knap het is dat hij met vrienden kan spelen. Hij heeft al veel overwonnen en krijgt gelukkig steeds meer vriendjes. We wonen in een klein dorp met een kleine dorpsschool. De kinderen begrijpen dat Jonathan een gebruiksaanwijzing heeft. En soms misbruiken ze deze gebruiksaanwijzing om hem te pesten. Maar Jonathan leert steeds meer hoe hij daar mee om moet gaan. Met een gekke grap of negeren. Het is een geluk dat deze kleine school er is. Jonathan is ook prikkelgevoelig en mag daarom op de gang zijn werk maken zodat hij niet wordt afgeleid door de andere kinderen. Op een grote school zou dit allemaal niet kunnen.

Zoals gezegd kan onze zoon maar moeilijk omgaan met veranderingen. Als het ineens ander blijkt te zitten kan hij dat maar moeilijk mee omgaan. Nu blijkt dat Pluto geen planeet meer is maar een komeet is het even in de war. Kleine dingen waar we makkelijk overheen stappen of niet eens over  nadenken hebben bij hem een grotere impact. Zijn denken moet worden omgegooid en dat is soms een beetje angstig, frustrerend.

Het geloof is een heel belangrijk deel van zijn leven. Al jong is hij tot de conclusie gekomen dat God moet bestaan. Een oerkal is dikke onzin. Uit niks kan niet iets onstaan. Iets wat eeuwig bestaat moet iets gemaakt hebben. Iets wat ontstaan is is niet eeuwig maar heeft een begin en een eind. Hij verdiept zich in de bijbel en alles wat er niet mee overeenstemt stelt hij ter discussie. Er werd eens gezegd dat mensen met een autistische stoornis moeilijker tot geloof kunnen komen maar ik merk juist het omgekeerde. Als juf iets verteld dat niet overeenstemt met de bijbel is hij er als de kippen bij om haar te verbeteren. Recht is recht en krom is krom. Juf had een keer een boedhabeeldje om haar hals en Jonathan vroeg aan mij of hij het eraf mocht trekken. (Hij zou het in het echt nooit doen maar het liet wel zijn boosheid zien) Ook moet ik Jonathan tegenhouden om niet tegen de boedhabeelden in de Action te trappen. God haat afgodsbeelden maar Hij laat mensen zelf kiezen waarin ze geloven.

Waar Jonathan wel heel erg voor moet oppassen is dat hij niet teveel moet opgaan in zijn fantasie. Hij vind het heerlijk om hele verhalen te fantaseren. Hij is een echte beelddenker en bedenkt de gekste dingen. En vertelt dit dan ook allemaal. Soms een beetje raar en moeilijk te volgen. ("Een kip die naar de maan gaat maar als hij springt dan gaat ie te ver omhoog en beland in het heelal en stoot hij zijn hoofd tegen de aarde en dan moet hij een ei leggen en de mensen denken dat dat een nieuwe planeet is en  etc etc..).Hij gaat dan maar door met vertellen en voor vriendjes soms een beetje raar.

Soms gebeurd zo'n verhaal in zijn hoofd en hierdoor komt het ook wel eens voor dat wij een stap niet meekrijgen in zijn denken en hij zomaar een uitpraak doet die wij even niet kunnen volgen.

 

 

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Ik denk dat je vooral naar de sterke kanten van zijn 'beperking' moet kijken.  Ik denk dat je pdd-nos zelfs niet moet zien als een beperking maar als een verrijking. Er zijn zoveel dingen die wel kunnen op een eigen en unieke manier. Jonathan is uniek en bijzonder creatief, gevoelig en rechtvaardig en met zijn intelligentie kan hij datgene wat hij mist zeker overwinnen. Doet God niet Alle dingen meewerken ten goede..

Albert Einstein (1879 - 1955) werd vooral beroemd door zijn relativiteitstheorie. In 1922 ontving hij de Nobelprijs voor Natuurkunde. Er wordt wel gedacht dat Albert Einstein een vorm van hoogfunctionerend autisme had. Hoewel een diagnose natuurlijk nooit meer met zekerheid gesteld kan worden geeft deze documentaire Klik hier er wel een aardig beeld over.

Minecraft of mijn werk

Beetje rare titel die ik even moet uitleggen. Onze oudste zoon is door een vriendje helemaal geobsedeert geraakt van het computerspel Minecraft.

De laatste tijd merkte ik dat hij geen spelletjes meer speelde op de computer maar gewoon een uur lang naar youtubefilmpjes keek van mensen die Minecraft spelen. Wij hebben dit spel zelf namelijk niet.

Hij is er helemaal van in de ban. Ook midden in een gesprek kan hij zomaar over het spel gaan vertellen. Hij kan gewoon nergens anders meer aan denken dan aan Minecraft. Jonathan heeft al zoveel fantasie maar ik merk dat hij nu te ver in de fantasiewereld kruipt. Zelfs zonder speelgoed bootsen z'n handen ontploffingen na en ziet hij vanalles voor zich. Dit gaat me toch een beetje te ver.

Wat is dit voor een spel. Het lijkt onschuldig. Een wereld bouwen met vierkante blokken. Maar in deze wereld zitten ook zombies, endormans en creepers die dingen stuk maken. Lava en TNT. Het is dus niet alleen maar een onschuldige wereld waar je van alles kan bouwen. Je kunt er ook vanalles vernietigen.

Ik sprak mijn zoon hierop aan en hij zag in dat het wel een beetje in. Het is ook wel een beetje raar als je kijkt naar youtubefilmpjes van anderen die het spel spelen. Hij vertelde dat hij aan niets anders meer kan denken en dat hij het spel ook graag wil hebben. (dacht het niet). Hij beloofde me om eens niet naar filmpjes te kijken en die dag ook het fel begeerde uurtje computeren te laten varen. Maar ja direct nadat hij dat had besloten kwamen de bekende woorden: "khebnikstedoen".

Het was mooi weer dus stelde ik voor naar buiten te gaan. Maar ja wat moet je buiten doen. Ik zag een fototoestel liggen en gaf hem die. Samen gingen we naar buiten. Enthousiast rende hij weg en kwam hij even later terug om te vragen waar ik bleef en om me de eerste foto's te laten zien. Ja dit is mooi werk. Ik maakte een grapje. Minecraft of mijnwerk. Je eigen werk is mooier Jonathan.  Hieronder het resultaat.

Hopelijk komt hij een beetje los van dit spel dat hij niet eens zelf heeft.