Posts tonen met het label getuigenis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label getuigenis. Alle posts tonen

donderdag 1 mei 2025

Vertrouw je Mij?




 12 jaar geleden schreef ik een blog over mijn zoons. De overgang die we maakten van de Evangelische Gemeente naar een kleine PKN kerk in onze woonplaats. zie link 

God gaf ons vrede over de stap die we hadden gezet. We hebben een goede tijd gehad en hebben ons kunnen inzetten voor het jeugdwerk. Maar na vele mooie jaren is de jeugd langzamerhand verdwenen...

2 jaar geleden zijn we weer teruggegaan naar onze 'oude' evangelische gemeente. Ook hierin hebben we ervaren dat het tijd was om terug te gaan. Dit werd ook nog eens bevestigd door iemand die spontaan aan de deur kwam en vertelde over een droom dat we naar een andere kerk zouden gaan. 

God is trouw en onze jongens zijn kort na elkaar tot geloof gekomen. De oudste heeft zich 3 jaar geleden laten dopen en de jongste heeft een bijzonder bijzondere bekering meegemaakt. 

Hij deed niet veel meer met geloof maar kreeg een christelijke collega die hem meenam naar een jeugddienst. Het thema was: "Kom naar huis." 


De volgende dag ging hij naar zijn werk en moest nog even tanken. Via Spotify luisterde hij naar een playlist met rapmuziek. 

Nadat hij hij had getankt en zijn auto weer starte hoorde hij geen rapmuziek meer maar het lied "Kom naar huis". Dat was volgens hem helemaal niet mogelijk. In die playlist stond helemaal geen christelijke muziek. Ook kon hij dit lied niet meer terug vinden in de historie. Alsof het nooit was afgespeeld.

Op dat moment was God ineens heel dichtbij en is hij radicaal voor het geloof gaan leven. Hij is een traject op de Evanglische Hogeschool in Amersfoort gaan volgen. Wie had dat ooit gedacht. Die jongen die zo met zichzelf en zijn uiterlijk bezig was liet ineens alles uit zijn handen vallen. 

Vertrouw je Mij? 

Heer, ik kan het bijna niet geloven. Soms voel ik me zelfs schuldig als ik ouders hoor waar het heel anders gaat. Ook zij bidden en vertrouwen. Toch weet ik dat God alle dingen zal gebruiken ten goede. Hij komt tot Zijn doel op Zijn tijd. 

Geef jongeren een mooie start in het leven. Dankbaar dat de Evangelische Hogeschool jongeren kan begeleiden in hun geloofsgroei en nog steeds kan bestaan zonder subsidie van de overheid.

De actie van de EH was zeer succesvol en heeft voor het traject

€ 46.115 opgehaald van €35.000







zondag 10 maart 2019

Zondag 1. Roept Mij aan

Woensdag is de 40-dagentijd begonnen, maar als je goed rekent merk je dat er geen 40 dagen tussen zitten maar 46. Dit komt omdat de zondagen niet meetellen als 'lijdenstijd'. De zondagen zijn een rustdag/feestdag. Je zult ook merken dat in de veel 40-dagenboekjes de zondagen worden overgeslagen.

Deze eerste zondag van de 40-dagentijd heet invocabit, dit is Latijn voor 'Roept Mij aan', een tekst uit Psalm 91: 15 "Roept hij Mij aan, Ik zal hem antwoorden; Ik zal in de benauwdheid bij hem zijn,  Ik zal hem uitredden en tot ere brengen."

In de vorige blogs heb ik gekeken naar de tijd voor de zondvloed op zoek naar verstopte pareltjes die wijzen naar het grotere plan van God. Dan zien we ook dat het God was die als eerste riep: "Mens, waar ben je". God weet dat we ons verstoppen, maar Hij roept ons om tevoorschijn te komen. Onszelf met Hem te delen. "Ik heb je bij je naam geroepen je bent van Mij." staat er in Jesaja 43:1

Maar God roept ons ook op om zelf te roepen en Hij belooft dat Hij zal antwoorden. Pas bij de geboorte van de zoon van Seth "begonnen de mensen de naam van de Heer aan te roepen." staat er in Genesis 4:26 Door de hele Bijbel heen zie je Gods verlangen om Hem aan te roepen. Om Hem bij alle dingen in je leven te betrekken. Zonder Hem kan je niks doen, ben je tevergeefs aan het zwoegen.

Voor deze zondag heb ik een roos van Jericho gekocht. Een dor en droog plantje dat er dood uitziet. Het kan tientallen jaren zonder water, maar als je het in contact brengt met water veranderd het in een levend groen plantje. Zo is het ook met ons. Zolang wij niet in contact staan met God is ons leven dood, maar als wij Hem aanroepen en ons leven aan Hem toevertrouwen veranderd alles.

De preek ging vanochtend over de storm op het meer. Jezus ligt diep te slapen. Het lijkt wel een 'doodsslaap' en zonder hem zijn de discipelen zelf vruchteloos aan het zwoegen. Ook zij roepen: "Meester, kan het u niet schelen dat we vergaan." Let op de zinnen "Ze maakten Hem wakker...en ..toen Hij wakker geworden was." De predikant maakte een sprong naar de opstanding. Jezus staat op uit die 'doodsslaap' en bestraft het meer en de wind. Hij staat boven de dood en de stormen in ons leven. Hij is erbij. Roep Hem aan.

Dan zal ieder die de naam van de HEER aanroept ontkomen. Joël 3:5
Dan zal ieder die de naam van de Heer aanroept worden gered. Handelingen 2:21

Fijne zondag!


zondag 2 december 2018

Advent uitzien naar Zijn komst

Want er zal een Twijgje opgroeien uit de afgehouwen stronk van ​Isaï,
en een Loot uit zijn wortels zal vrucht voortbrengen.
Jesaja 11


Hoop: Er zij Licht...
In deze donkere dagen wordt vandaag een kaarsje aangestoken. Het licht dat het donker doet verdwijnen. We denken aan het grootste geschenk dat ooit gegeven is. God zelf die mens werd om ons te bevrijden. Licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in zijn macht kunnen krijgen. De Gever wordt het Geschenk. We leven toe naar dit grote wonder. Een twijgje groeit aan die dode stam, kwetsbaar en klein. Dat wat dood was, wordt nieuw leven. God verbindt zich met ons mensen en komt onder ons wonen. Hij laat ons niet alleen.

Elk mens is als de kribbe in Gods ogen;
geheel vergankelijk in lout’rend, heilig vuur,
zo leeg, zo vuil en in Zijn hand onbruikbaar,
maar God is wachtend op dat ene uur
waarin wij knielen en Hem need’rig vragen:
“Kom in mij wonen, maak mijn kribbe rein,
zodat ik word waartoe U mij bestemd hebt:
om door Uw leven, levend brood te zijn.”

Laat Christus zo uw hart en dagen vullen,
geef Hem maar alle ruimte die Hij vroeg.
Wees als de kribbe die door God verkoren
de Koningszoon met grote vreugde droeg.

Antje So-Rhebergen “Aan zijn voeten” 

zaterdag 1 september 2018

Jezus kopiëren of laten regeren?

"Want Hij weet, wat maaksel wij zijn, gedachtig, dat wij stof zijn."
Psalm 103:14


Ken je dat? Dat je het gevoel hebt dat God iets van je vraagt? Dat je tijdens het bidden heel sterk aan iemand moet denken en daarvoor gaat bidden? Dat je het gevoel hebt iemand een kaartje te moeten sturen? Als je dat gevoel hebt, denk dan niet te lang na, maar doe het!

Een paar weken terug vertelde mijn nicht dat haar iets bijzonders was overkomen. Ze vertelde dat ze in een tuincentrum een vrouw zag en steeds een stem in haar hart kreeg, dat ze voor deze vrouw een bloemetje moest kopen. Wat rare gedachte dacht ze, "maar Heer, als U het van me vraagt dan doe ik het." Bij de kassa rekende ze een mooi bloemetje af en gaf het aan de vrouw met de mededeling dat ze het idee had dat God haar dit bloemetje wilde geven.

Gister kreeg ik het verhaal van de andere kant te horen. Mijn vriendin vertelde me dat een kennis van haar in het tuincentrum zomaar van een vrouw een bloemetje had gekregen. Deze wildvreemde vrouw had gezegd dat God dit van haar had gevraagd en dat het niet uitmaakte wie ze was of naar welke kerk ze ging. Het bloemetje was voor haar van haar Hemels Vader.

Die kennis werd diezelfde week nog ziek. Ze kreeg een ontsteking. Het ging van kwaad tot erger. Lichamelijke kwaal volgde op lichamelijke kwaal en het werd zo ernstig dat ze uiteindelijk, twee weken later, overleed. Maar door dit bloemetje van haar Hemelse Vader mocht ze ervaren dat God haar zag en met haar was. De kwalen die haar overkwamen en haar lichaam naar de dood leiden, waren geen straf van God. Hij was erbij en had haar een teken gegeven dat Hij haar zó lief had en dicht nabij was. Wat een liefdevolle zorg...Hij weet wat we nodig hebben. Bijzonder hoe God door ons heen kan en wil werken. Hij is de Levende God die in diepe verbondenheid met ons wil leven. 

Veel preken in de kerk gaan over gedragsverandering. Liefdevol zijn, vergeven, goed doen, oog voor elkaar hebben etc etc.WWJD. Doen wat Jezus deed.  In Zijn voetsporen gaan. Navolgers van Jezus worden.
God wil in ons werken
Maar kunnen wij dat wel? Ik denk het niet en ik denk ook niet dat God dat van ons vraagt. Hij vraagt geen goede werken van ons althans niet in de eerste plaats. Wij kunnen Jezus helemaal niet volgen of doen wat Jezus deed! Niet uit eigen kracht. Wij zijn geen CopyChrist. 
Jezus zegt: "Zoek eerst het Koninkrijk van God." Leef in Mijn dichte nabijheid. Jezus moet plaats krijgen in je hart. Als Heer regeren. Niet in eigen kracht Jezus volgen maar luisteren naar Zijn stem. Niet WWJD What Would Jesus Do maar HWWU. Heer, Wat Wilt U? Niet Jezus kopiëren maar Jezus laten regeren! 

Psalm 103 
Looft de Here om zijn genade
Van David.

Loof de Here, mijn ziel,
en al wat in mij is, zijn heilige naam;
loof de Here, mijn ziel,
en vergeet niet een van zijn weldaden;
die al uw ongerechtigheden vergeeft,
die al uw krankheden geneest,
die uw leven verlost van de groeve,
die u kroont met goedertierenheid en barmhartigheid,
die uw ziel verzadigt met het goede,
zodat uw jeugd zich vernieuwt als die van een arend.

De Here doet gerechtigheid
en recht aan alle verdrukten.
Hij maakte Mozes zijn wegen bekend,
de kinderen Israëls zijn daden.
Barmhartig en genadig is de Here,
lankmoedig en rijk aan goedertierenheid;
niet altoos blijft Hij twisten,
niet eeuwig zal Hij toornen;
Hij doet ons niet naar onze zonden
en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden;
maar zo hoog de hemel is boven de aarde,
zo machtig is zijn goedertierenheid over wie Hem vrezen.
Zover het oosten is van het westen,
zover doet Hij onze overtredingen van ons;

gelijk zich een vader ontfermt over zijn kinderen,
ontfermt Zich de Here over wie Hem vrezen.
Want Hij weet, wat maaksel wij zijn,
gedachtig, dat wij stof zijn.
De sterveling – zijn dagen zijn als het gras,
als een bloem des velds, zo bloeit hij;
wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer,
en haar plaats kent haar niet meer.
Maar de goedertierenheid des Heren is van eeuwigheid
tot eeuwigheid over wie Hem vrezen,
en zijn gerechtigheid over kindskinderen,
over hen die zijn verbond onderhouden,
en aan zijn bevelen denken om die te doen.

De Here heeft zijn troon in de hemel gevestigd,
zijn koningschap heerst over alles.
Looft de Here, gij zijn engelen,
gij krachtige helden die zijn woord volvoert,
luisterend naar de klank van zijn woord.
Looft de Here, al zijn heerscharen,
gij zijn dienaren, die zijn wil volbrengt.
Looft de Here, al zijn werken,
aan alle plaatsen zijner heerschappij.
Loof de Here, mijn ziel.

donderdag 21 juni 2018

eigenbelang of belangstelling

"Ik ben met ​Christus​ gekruisigd; en niet meer ik leef, maar ​Christus​ leeft in mij; en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de ​Zoon van God, Die mij heeft liefgehad en Zichzelf voor mij heeft overgegeven." (Galaten 2:20)

Als eigenbelang afstand neemt kan echte belangstelling dichterbij komen. 


Niet meer voor onszelf leven maar voor God.
Bevrijd staat nu niet meer het 'ik' in het middelpunt van mijn leven maar Christus.

Toen ik nog geen christen was hield ik me bezig met allerlei theorieën over het goddelijke. Ik was altijd al filosofisch ingesteld en stelde als kind al vragen over de zin van het leven. Voor mezelf had ik zelf een soort geloof samengesteld uit allerlei geloven.

Ik geloofde in reïncarnatie dat wij als mens door verschillende levens steeds meer geestelijk ontwikkelen tot we uiteindelijk opgaan in het goddelijke. God was voor mij een soort zuivere energie. Het aardse was onvolmaakt en ik moest proberen los te komen van alles wat mij bond.

Ook toen probeerde ik mijn 'ik' te laten sterven door meditatie en door me te verdiepen in allerlei 'wijsheden' en ontwikkelen van geestelijke 'gaven' (helderziendheid door pendelen en tarot, telepathie, uittredingen, aurahealing en op zoek naar geestelijke gidsen) om zo los te komen van het aardse en steeds meer goddelijk te worden. Zonder het door te hebben was ik op deze manier juist super egoïstisch en trots bezig met een soort verafgoding van het 'ik'. Worden als God...waar had ik dat eerder gehoord...

'Toen zei de slang tegen de vrouw: U zult zeker niet sterven. Maar God weet dat, op de dag dat u daarvan eet, uw ogen geopend zullen worden en dat u als God zult zijn, goed en kwaad kennend.'

Ik was bezig mijn 'ik' steeds meer ontwikkelen om op te kunnen gaan in het zuivere, goddelijke. (een boeddhistische denkwijze). Tot ik erachter kwam dat we onszelf niet kunnen verlossen of goddelijk maken. We blijven altijd slaaf van ons egoïstische ik.

Het is net zo dom als het grappige verhaal van Baron Munchausen, die niet gered wilde worden uit het moeras, want hij zou zichzelf redden door zich aan de haren uit het moeras trekken...Dat lukt dus niet.

'Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God, en worden om niet gerechtvaardigd door Zijn ​genade, door de verlossing in ​Christus​ ​Jezus...Waar is dan de roem? Hij is uitgesloten. Door welke wet? Van de werken? Nee, maar door de wet van het geloof.' (Romeinen 3:23)

Als Christus ons redt, dan kunnen we onszelf niet meer op de borst kloppen en zeggen kijk eens hoe goddelijk ik mezelf heb gemaakt. In Christus worden we werkelijk bevrijd van het ik-gerichte leven om te leven voor Hem. Zonder eigen belang, want ik hoef niet meer door goede werken in een goed blaadje bij God te komen. Ik ben gered! Als ik goede werken doe dan is het alleen maar uit dankbaarheid om wat God voor mij heeft gedaan en uit gehoorzaamheid aan het nieuwe leven in mij. 

Bevrijd van eigenbelang kunnen we bevrijd in het leven staan. 

God is geen onpersoonlijke energie is. God is in Christus Jezus mens geworden en is voor de mens gestorven om ons uit het ik gerichte moeras te trekken.




zaterdag 4 februari 2017

Afstemmen op de Meester

Oh wat kan ik slecht tegen onrecht. Soms kan ik gewoon zwelgen in verontwaardiging over mensen die iets doen of zeggen waarvan ik vind dat, dat gewoon niet kan. Nog steeds pluk ik de vruchten uit de boom van goed en kwaad. Vaak stel ik mezelf teleur. Weer niet gelukt om op een positieve manier te reageren op een situatie waarvan ik vond dat ik op mijn rechten stond. Maar nu werd het me toch echt te gortig.

Het beltegoed van mijn zoon bleek alweer op te zijn. "Hoe kan dat nou. Heb je, je gevensgebruik niet uitgezet?" Verontwaardigd beweerde mijn mijn zoon niks gedaan te hebben waardoor het geld op kon zijn. Hij gaf me zijn telefoon en ik ging eens goed op zoek. Bij de sms-berichten vond ik een berichtje over een abonnement??? Wat is dit! via http://www.payinfo.nl/ kan je kijken of er een abonnement is afgesloten met je mobiele telefoon en het bleek dat Daniël een abonnement van 5 euro per week had. Hij had via Whatsapp een linkje gekregen en daarin stond dat je 10 gratis emoji's kreeg als je op het linkje klikte en dat had hij gedaan. Via dat linkje van Whatsapp kwam hij op deze pagina:

Hij had op de groene Ga Verder knop gedrukt en niet op Klik hier zoals eronder staat en daarmee was het abonnement gestart. Ik kookte van woede. Wat een vieze vuile manier om kinderen te pakken. Welk weldenkend mens gaat bewust een abonnement afsluiten van 7,50 per week voor wat emoticons. De hele middag was ik bezig om dingen uit te zoeken wat mijn rechten waren en of dit mag. Ik schreef een voorbeeldbrief naar het bedrijf en kreeg een reactie terug. Tja niks aan te doen.
Op het moment dat de bevestigingsknop werd geselecteerd is de abonnementsdienst op 02/11/2016 van start gegaan. De kosten en de frequentie van de dienst, alsmede andere relevante informatie aan u werden verstrekt via onze website. Vervolgens werd u naar ons productenportaal geleid waar u de gekozen items kon downloaden en installeren. Hierna is ook een gratis welkomstbericht naar uw telefoon gestuurd welke de aanmelding op onze dienst bevestigde. Het welkomstbericht bevat ook alle informatie betreffende onze abonnementsdienst. Er is geen gegronde reden om een vergoeding toe te kennen aangezien alle informatie betreffende het abonnement bekend was gemaakt voordat de dienst werd bevestigd.

Waaat, oh wat was ik woest en ook de hele avond was ik bezig met brieven om bezwaar te maken en overheidsinstanties aan het schrijven die zich bezig houden met deze nepperij. De volgende ochtend was ik nog chagrijnig. Steeds weer moest ik denken aan het onrecht dat was aangedaan. Ik zou hoe dan ook dat geld terugkrijgen...ik zal ze pakken...vieze vuile...

Goed, maar eerst maar eens stille tijd en ik pakte mijn Bijbel en las het stukje, dat bij die ochtend aan de beurt was.

Maar Ik zeg tegen u die dit hoort: Heb uw vijanden lief; doe goed aan hen die u haten. Zegen​ hen die u ​vervloeken​, en ​bid​ voor hen die u belasteren. Bied hem die u op de ene wang slaat, ook de andere. Verhinder hem die het ​bovenkleed​ van u afpakt, niet ook uw ​onderkleed​ te nemen. Maar geef aan ieder die iets van u vraagt, en eis niet terug van hem die neemt wat van u is. En zoals u wilt dat de mensen u doen, doet u hun ook zo. En als u hen liefhebt die u ​liefhebben​, wat voor dank komt u daarvoor toe? Immers, ook de zondaars hebben degenen lief die hen ​liefhebben​. En als u goed doet aan hen die aan u goeddoen, wat voor dank komt u daarvoor toe? Immers, ook de zondaars doen hetzelfde. En als u leent aan hen van wie u hoopt terug te ontvangen, wat voor dank komt u daarvoor toe? Immers, ook de zondaars lenen aan zondaars, om hetzelfde terug te ontvangen. Maar heb uw vijanden lief en doe goed, en leen zonder te hopen iets terug te krijgen. .......En oordeelt niet, en gij zult niet geoordeeld worden; verdoemt niet, en gij zult niet verdoemd worden; laat los, en gij zult losgelaten worden. (Lucas 6:27-36)

Ik kwam in opstand: "Maar Heer, moet ik het dan zomaar laten gebeuren?"  Tijdens de wandeling met de hond dacht ik er langer over na. Waar ben ik eigenlijk mee bezig. Waarom laat ik de woede zo toe. We leven in een wereld vol onrechtvaardigheid. Laat het maar los. Langzaam kon ik het loslaten en dat voelde zo heerlijk. We kunnen ons zo laten leiden door de negatieve dingen van deze wereld. Dingen veraf en dichtbij. Maar de Heer wil niet dat het ons helemaal gaat beheersen. Natuurlijk mag ik duidelijk maken dat dit een oneerlijke zaak  is maar daarna moet ik het loslaten. Of ik nu wel of niet mijn geld terug krijg is opeens niet meer belangrijk. Ik heb toch genoeg. Ik ben zo rijk en dan bedoel ik niet mijn aardse bezit. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Door mijn negatieve houding en boosheid steek ik ook andere mensen in mijn omgeving aan. Wees blij staat er in de Bijbel. Het staat zelfs twee keer achter elkaar:

 "Verblijdt u in den Heere te allen tijd; wederom zeg ik: Verblijdt u".

We mogen als christen positief in het leven staan en dankbaarheid is de meest effectieve manier om die negativiteit te verdrijven. We mogen dankbaar zijn omdat God heel dicht bij ons is.
Hij is nabij staat er na de oproep om blij te zijn. Dat is de grootste reden van onze vreugde. God ziet ons, hij weet onze strijd, Hij geeft ons raad, Hij geeft ons weer vrede die alle verstand en ons gevoel te boven gaat.

Telkens weer afstemmen op de stem van de Meester. Jezus hield zich ook niet met het onrecht bezig door zich druk te maken over de Romeinse bezetter. Jezus keek naar de persoon, de mens en zelfs de onrechtvaardige gemene tollenaar riep Hij bij zijn naam. Niet om hem te veroordelen maar om maaltijd bij hem te houden. Wij moeten nog zoveel leren. Juist door onze houding (Geheel anders zijn) kunnen we mensen Christus laten zien. Ooh Heer, help me om niet van de boom van goed en kwaad te eten maar van de boom des levens. WWJD? What Would Jesus Do?

maandag 23 januari 2017

We hebben Koninklijk vervoer...

Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit 
elk tekort van u aanvullen, door Christus Jezus. (Fil 4:19 NBV)

Mijn schoonzus, haar schoondochter en ik zouden naar het zangfestijn in Dalfsen. Nu bijna 20 jaar geleden, op 30 maart 1998 om precies te zijn. We zagen er enorm naar uit maar helaas hadden we die dag geen auto tot onze beschikking en moesten we met met de trein. De man van mijn schoonzus wilde ons nog wel bij de trein afzetten maar voor de rest moesten we het zelf zien te regelen.

Natuurlijk hadden we dus niks geregeld. Komt allemaal wel goed ja... Pas in Dalfsen kwamen we erachter dat het conferentiecentrum toch wel ruim 8 kilometer lopen was. Er was geen busje en er stond ook geen taxi. Een kleine 2 uur lopen en we zouden de opening missen. Ondanks deze tegenvaller hadden toch ook enorm veel lol.
Wat minder lollig werd, waren mijn voeten. Ik had nieuwe schoenen aan en binnen 5 minuten voelde ik een blaar opzetten. Nog 8 kilometer te gaan en dat zou ik niet redden. We liepen een "snellere" route door het bos. "Oh, Heer", bad ik in mezelf, "wilt U een oplossing geven, een auto die ons misschien een lift kan geven". Maar met dat ik dat bad, dacht ik gelijk..wat dom, we komen hier nooit een auto tegen.

Maar mijn gebed was nog maar net opgezonden of er klonk lawaai achter ons. Een auto kwam het zandpad opgereden. En niet zomaar een auto, het leek wel een limousine. De bestuurder bleek naast het conferentiecentrum te wonen en bood ons spontaan een lift aan. Op Koninklijke wijze werden we toch op tijd bij het conferentiecentrum afgezet.

Op weg naar binnen deelden we onze zorg. Hoe moeten we weer bij het station komen. Een vrouw hoorde ons praten en zei, dat als we haar na afloop weer tegenkwamen we wel met haar en haar vriendin konden meerijden. Het was een geweldig festijn. We genoten van de nieuwe liederen en volgen een paar workshops. Maar we wilden wel weer op tijd in Groningen zijn dus lieten we de laatste workshops voor wat die waren en liepen naar de parkeerplaats. Hmmm, dan toch maar een taxi bellen? Het was er verlaten en stil, maar wonder boven wonder kwam daar toch de vrouw aanlopen, die ons een lift had aangeboden. Ze was zelf ook verbaasd dat ze ons weer zag. We konden instappen. Dit keer in een dure Mercedes werden we tot het station in Zwolle gebracht. Wauw...weer Koninklijk vervoer.
We waren net op tijd om de trein te halen. Mijn schoonzus had niet de tijd gehad om haar man te bellen, zodat hij ons van de trein kon ophalen. Maar toen we in Groningen aankwamen, kwam haar man al naar ons toegelopen. Hoe kon dat nou? Het bleek dat hij in de tuin aan het werk was en dat de telefoon overging. Hij was net te laat om die te beantwoorden en had aangenomen dat wij hadden gebeld. Ongelooflijk hoe God ons deze dag voorzien had van vervoer. En niet zomaar vervoer. Nee op haast Koninklijke wijze werden we hierin voorzien.

Dit voorval is ons altijd bijgebleven en heeft ons steeds weer bemoedigd. Als God al in zulke kleine dingen wonderbaarlijk voorziet hoeveel niet te meer in grote dingen. Mijn schoonzusje werd 5 jaar later ziek. Ze had niet lang meer te leven en ze kreeg een droom waarbij Jezus haar optilde en door de troonzaal droeg naar de schoot van de Vader. Ze is gestorven maar wel in de wetenschap dat God wonderbaar voorziet... Jezus zou haar dragen...we hebben Koninklijk vervoer...

Swing low, sweet chariot
Coming for to carry me home

donderdag 21 mei 2015

Is het goed als het goed voelt?


 
 
Het is nu zo’n 20 jaar geleden dat ik de rijkdom van het Christelijke geloof ontdekte. Ik was 25 jaar en bijna klaar met mijn studie pedagogiek. Wat het geloof betrof had ik zo mijn eigen ideeën. In geen geval wilde ik met het Christelijke geloof te maken hebben, dat was saai, ouderwets en achterhaald. Voor mezelf had ik een eigen filosofie samengesteld. God was voor mij een soort liefdevolle energie en de mens moest door vele levens zien op te klimmen naar deze oerbron om zo zelf goddelijk  te worden.  
Nadat ik Christen werd deed deze filosofie me denken aan de slang in uit het paradijs die Eva verleidde met de woorden: "Dan zul je aan God gelijk zijn en kennende goed en kwaad". “ Eigenlijk stootte ik God van zijn rechtmatige troon door zelf god te willen worden.
 
 
God liet me van het ene op het ander moment zien dat hij wel degelijk een Persoon was. De rust en zekerheid die ik heb ontvangen zijn nooit meer weggegaan. Ik heb sinds dien het roer van mijn leven omgegooid. Opklimmen naar God was niet meer nodig want God zelf is naar ons toegekomen door Zijn Zoon Jezus Christus.  
In het Christendom vond ik een persoonlijke Vader die me van binnen en buiten kent en mij door en door lief heeft. Ik besefte dat God ons zo lief heeft dat Hij aan ons de keuze laat om hem te volgen of niet. God dwingt zijn liefde niet af. Hij wil dat we hem liefhebben uit eigen vrije wil en vanuit die liefde gehoorzaam zijn.
 

Nadat ik Christen werd moest ik leren om niet meer te leven vanuit mijn gevoel ("Het is goed als het goed voelt" was mijn motto) Ik moest leren vanuit het Geloof te leven, leren wie God is en wat Hij van ons vraagt. Gevoelens kunnen bedrieglijk en wispelturig zijn en zijn zeker geen goed fundament om je keuzes op te bouwen. In 2 Kor 11: 14 staat dat: "de satan zelf doet zich voor als een engel des lichts".
 

Telkens als ik me naar voelde of iets verkeerds deed dan dacht ik dat God boos op me zou zijn. Ik kwam in een kramp door perfect te willen zijn.  'God zal me op een gegeven moment wel zat zou zijn', redeneerde ik. Elke gebeurtenis probeerde ik te analyseren, zoals ik met mensen deed om erachter te komen of ze mij nog wel leuk zouden vinden. Maar steeds meer kwam ik erachter dat ik me bij God niet waar hoef te maken. Gods Liefde is niet te verdienen en ik hoef zijn liefde ook niet terug te verdienen. Besef van Gods grote Liefde veranderd ons hart. God openbaarde zich op manieren die ik niet eens had bedacht. God laat zich niet manipuleren en Hij kan niet meer of minder van je houden dan Hij nu al doet. Je bent Zijn Geliefde Kind. Geef God de touwtjes van je leven. Zijn plan is volmaakt.
Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven, dat wij kinderen Gods genoemd worden, en wij zijn het (ook). Daarom kent de wereld ons niet, omdat zij Hem niet kent. Geliefden, nu zijn wij kinderen Gods en het is nog niet geopenbaard, wat wij zijn zullen; (maar) wij weten, dat, als Hij zal geopenbaard zijn, wij Hem gelijk zullen wezen; want wij zullen Hem zien, gelijk Hij is.
 
Geloof en gevoel hoeven niet altijd samen te gaan. Maar de liefde van God is er altijd. Hij leidt ons leven. Vertrouw daar maar op.
 

zondag 15 maart 2015

Toeval of leiding.



Op welke manier spreekt God? Deze keer op een bijzondere manier. Al jaren heb ik een "pillenpotje" met daarin Bijbelteksten. Deze heb ik al voor ons trouwen een keer van iemand gekregen. Maar ik houd er niet van om Gods leiding op deze manier te manipuleren en heb het potje onaangeroerd op een boekenplank laten staan. Afgelopen week kreeg ik een leuk idee. Ik kan natuurlijk een tekst uit het potje pakken en een weekje bij me dragen om zo de tekst uit mijn hoofd te leren. Zo gezegd zo gedaan en ik nam een kaartje uit het potje. Er stond:

Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, 19 ik ben niet meer waard uw zoon te heten; stel mij gelijk met een uwer dagloners.  (Lukas 15)

Hmm wat een droeve tekst maar zo voel ik me soms wel. Ook al weet ik dat ik waardevol ben en de rechtvaardigheid van Jezus me wordt toegerekend en mijn zonden zijn vergeven. Onze aanvaarding hangt niet af van wat we hebben gedaan maar van wat Jezus heeft gedaan Ik besloot de tekst toch maar te overdenken. En werd benieuwd hoe de tekst verder zou gaan. Natuurlijk ken ik het verhaal maar hoe het letterlijk verder gaat. Aan het einde van de week vroeg ik aan mijn zoon om ook eens een kaartje te pakken. Ik schudde de kaartjes en...

Hij pakte uit die meer dan honderd verschillende versen dit vers:

En hij stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.



Hè maar...Ik haalde mijn eigen kaartje uit mijn zak. Het was het volgende vers uit Lucas 15. Uit al die honderden teksten pakte hij vers 20. Wat een mooie "toevalligheid" God is met ontferming over ons bewogen. Hoe we ons ook voelen. Hij wil onze Vader zijn.

En dat was nog niet alles. Je raadt nooit waar de dienst deze zondag over ging. Juist over de verloren zoon uit Lucas 15: 11 tot en met 32. Het hele verhaal werd voorgelezen en maakte het plaatje waar ik de hele week over had nagedacht compleet. Wat een geweldige Vader hebben wij.

 Goede zondag gewenst.



vrijdag 5 oktober 2012

1 jaar



Hieperdepiep hoera de blog bestaat 1 jaar. In oktober vorig jaar begonnen met het delen van de mooie en minder mooie dingen van het leven.

mijn eerste bericht

Het allermooiste om te delen is de relatie die God wil hebben met zijn kinderen. Om elkaar te bemoedigen. In het begin van het schrijven had ik gezegd dat ik eens wat meer zou schrijven over hoe God in je leven kan spreken. Het lijkt me mooi om hier wat over te vertellen.





Als God iets uitzonderlijks van je vraagt zal Hij je erop voorbereiden. Mijn man en ik hebben beiden ervaren dat God op een hele duidelijke manier kan spreken.

7 augustus 2006 ging de telefoon. Een jongen uit onze gemeente vroeg of wij ons over een uitgeprocedeerde asielzoeker wilden ontfermen. Hij kon niet terug naar eigen land en hij had geen onderdak. Hij had hem meegenomen maar zijn ouders vonden het niet goed dat deze man bij hen zou overnachten.

Wow, ik had de man al in de gemeente zien rondlopen en mijn man had al een praatje met hem gemaakt. Daar had hij mijn man al verteld dat hij Peter heette en uit Liberia kwam. Die zondag hadden we al met elkaar gesproken of we deze Peter onderdak zouden geven. De hele maand lazen we al in ons stille tijdboekje over naastenliefde en die dag lazen we Filippenzen 2:1-5


Nu u door Christus zozeer bemoedigd wordt en liefdevol getroost, nu er onder u zo’n grote verbondenheid met de Geest is, zo veel ontferming en medelijden, 2 maak mij dan volmaakt gelukkig door eensgezind te zijn, één in liefde, één in streven, één van geest. 3 Handel niet uit geldingsdrang of eigenwaan, maar acht in alle bescheidenheid de ander belangrijker dan uzelf. 4 Heb niet alleen uw eigen belangen voor ogen, maar ook die van de ander. 5 Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had.

We hadden die zondag al tegen elkaar gezegd dat als deze vraag zou komen, of we Peter zouden opnemen, we dit zouden doen. En nu ging de telefoon met de daadwerkelijk vraag of het kon. Die avond zat Peter bij ons op de bank. Een fijne Christen. Het was mooi weer en onze tent stond nog buiten in de tuin zodat hij daar de eerste nacht kon slapen. De volgende dag is Henze samen met Peter de serre gaan verbouwen zodat hij binnen kon overnachten. Die avond hadden we heerlijke gesprekken over het geloof en we konden elkaar met getuigenissen bemoedigen. Wij allen ervoeren Gods liefdevolle nabijheid.

Toch was er een na die dag een knagend gevoel. Een beetje angst. Wie is die jongen? Kunnen we hem wel vertrouwen? Kunnen we dit wel aan als gezin met jonge kinderen en hoe lang gaat het duren? We brachten het in gebed en kwam er een duidelijk bijna 'letterlijk' antwoord. We lazen tijdens onze stille tijd uit het groene boekje van Elke dag met God van het IBB. Er staat letterlijk:

"Broeders, als u voor de mensen een bemoedigend woord hebt, ga dan uw gang"
Als je in het buitenland op vakantie bent en je gaat daar naar de kerk, dan kan dat heel bemoedigend zijn. Ver van huis ontmoet je onbekende mensen, die je toch 'na' staan, omdat het 'broers' en 'zusters' van je zijn. Kinderen van dezelfde Vader. Omgekeerd is het ook heel indrukwekkend als iemand uit een ver werelddeel, Afrika bijvoorbeeld, komt vertellen wat God voor hem en de mensen van zijn land gedaan heeft. Dan dringt het pas goed tot je door dat Gods liefde niet aan grenzen gebonden is...

Mijn mond viel open van verbazing zo'n direct antwoord op mijn gebed had ik niet verwacht. Met vertrouwen hebben we Peter opgenomen en we zijn gezegend door alle gesprekken die we met elkaar hebben gehad. 2 november is Peter vertrokken naar Frankrijk. 3 maanden heeft hij bij ons gewoond en het was een bijzondere tijd. Zonder Gods antwoord hadden we het nooit vol kunnen houden maar hij was erbij en dat hebben we heel bijzonder ervaren. Je kunt Gods stem verstaan. Hij spreekt als je het werkelijk nodig hebt. Maar God spreekt wel steeds weer op een andere manier. Soms in je hart en soms zo letterlijk door Zijn woorden heen. Zo zijn we met God en met elkaar onzichtbaar verbonden. Peter woont nu in Frankrijk samen met zijn vrouw, die hij daar heeft ontmoet. Samen hebben ze nu een dochtertje.

Dit alles is Gods werk. Zonder zijn leiding hadden we dit nooit gedaan. Hem komt toe alle eer...

Spreuken 14:31 Wie een verschoppeling onderdrukt, beledigt zijn schepper,
wie zich over een arme ontfermt, eert hem.

woensdag 16 mei 2012

Levende stenen?



Zoals ik al eerder schreef heeft onze oudste zoon een stenen verzameling Schat in de aarde. Alle stenen worden gesorteerd op kleur, glans, fossielachtigheid, gebruikt als werktuig etc. Op school hoorde Jonathan over het ontstaan van edelstenen. Vooral de ronde hole stenen met kristallen erin (geode) vond hij prachtig. Hij vertelde me honderduit en wilde ook graag een zo'n geode hebben. Tja waar vind je zoiets

Een week later gingen we met zijn allen  naar een natuurmarkt in Buitenpost. Allerlei mensen die zelfgemaakte natuurlijke producten aan de man proberen te brengen. Altijd leuk om nieuwe ideetjes op te doen. Er stond ook een kraam met edelstenen. Yes, dacht Jonathan en sleepte me in de richting van de kraam. Vanaf een afstandje kon ik al zien dat het geen zuivere koffie was maar toch liep ik met hem mee naar de kraam. We bekeken de stenen en de man achter de kraam begon te vertellen. Ik dacht nog: "Hou nou je mond" maar ondanks mijn fronzende blik begon hij te vertellen. Hij dichtte allerlei magische krachten toe aan zijn stenen. De ene steen zou je rust geven en de ander meer energie. Ik vertelde de man dat het maar gewone stenen zijn en dat ze absoluut geen krachten bezitten.  Er kwam een vreemde vrouw naast me staan, die zei dat ik gelijk had. Alleen Jezus kan rust en vrede geven. Zij begon een hele discussie met de man. (Later met haar nog heel mooi gesprek gehad waarin ze haar getuigenis vertelde)

Jonathan had al genoeg gehoord en liep boos weg. Ik liep hem achterna. Jonathan wil namelijk helemaal niet met magie en toverij te maken hebben. Hij wilde geen stenen meer en de stenen verzameling mocht ook wel weg.  Ik probeerde uit te leggen dat die man gewoon een beetje gek was en dat stenen geen machten of krachten bezitten maar voor hem was de lol eraf. Bij Jonathan is het zwart of wit. Grijs kent hij niet. Ik vertelde dat God die stenen heeft gemaakt en dat ook in de bijbel veel over edelstenen geschreven staat. Het is helemaal niet verkeerd om stenen te hebben. Na lang praten kon ik hem overhalen de stenen te houden.

Ik bedacht me op de weg naar huis dat ik vroeger een boekje had over de bijbel en edelstenen. Ik had het boekje uitgeleend en nooit  meer terug gekregen. (misschien omdat God een wonder wilde doen?) Had ik het boekje nog maar dan kon ik het aan Jonathan geven. Ik zocht op internet maar zonder titel kon ik het niet vinden. De hele avond was ik bezig met zoeken en zoeken. De volgende dag was het startzondag. Na de dienst gingen we met de hele kerk op de fiets een fietstocht maken. Ik kwam in gesprek met een een "zusje" die me vertelde dat ze een leuk boekje had voor Jonathan. En je raad nooit welk boekje. Juist, het boekje waar ik de hele avond naar op zoek was. Het heet: Edelstenen vertellen hun geheimen. Ik was zo verbaasd. God, wat bent U toch groot. U voorziet. Jonathan mocht het lenen. Nu ik de titel had kon ik het zoeken op internet. Ik heb nog 1 boekje tweedehands kunnen vinden. Ik heb het gelijk besteld zodat Jonathan nu zijn eigen boekje heeft. Wat een wonder.





zaterdag 3 maart 2012

Mijn getuigenis

Tijdens catechisatie het onderwerp op zoek naar God behandeld. Het leek ons een leuk idee om ook ons eigen zoektocht te vertellen maar 9 jongens geboeid houden terwijl je wat over jezelf verteld valt niet mee. Dus tadaa, heb ik mijn getuigenis op een filmpje gezet. We hebben gemerkt dat beelden veel meer aanspreken en daarom werken we met de catechisatie veel met youtube illustraties en dat werkt.

zaterdag 5 november 2011

Wonderlijke diefstal

Uit mijn dagboek:

25 juni 2000

Mijn auto is gestolen. Hij staat er niet meer. Eerst kon ik het niet geloven en toen werd ik heel boos. Ik besloot eerst stille tijd te houden. Het ging over het liefhebben van je vijanden en te vertrouwen op God die de weg banen zal (he wat toepasselijk weer) Ik zei: "hoe dan zonder auto (grapje Heer)". Toen ik deze grap maakte overspoelde een ongelofelijke vreugde mij. En God zei keihard zodat mijn hart ervan bonsde: “Ik zal jou leiden” Toen heb ik gebeden vol bewogenheid over de mensen die mijn auto hebben gestolen. Raar he. God is goed!! (het verhaal gaat verder....)

9 juli 2000

Mijn auto is weer terug de volgende dag belde het bergingsbedrijf dat mijn auto was gevonden. Ik wilde de auto eerst zien voordat ik wilde beslissen wat ik ermee zou doen. Ik ging ‘s middags met Henze kijken. Toen ik door de loods liep zag ik eerst de achterkant van mijn auro. Dat zag er nog goed uit. Maar toen zag ik de voorkant. De auto was helemaal kapot. De wielen lagen dubbel onder de voorkant. Hele neus kapot. Het bleek dat de auto voor een kraak was gebruikt. Er was koper mee gestolen op een bouwplaats aan de Friesestraatweg. Er lag nog allemaal koper in. Ook mijn autopapieren lagen er nog in. De dieven waren op de bouwplaats door een hek gereden en toen zijn de wielen eronder weggeklapt. Het was niet eens een grote klap geweest maar de wielen begaven het.
Henze zei dat waarschijnlijk de wielpotten verrot waren geweest en als dit met mij op de snelweg was gebeurd dan had ik het niet meer na kunnen vertellen. Prijs de Heer dat deze auto is gestolen!!! Het toeval wil (jaja) dat Geert een nieuwe auto heeft gekocht en dat ik voor 250 gulden nu zijn BMW heb. Geweldig he God is GOED.

dinsdag 25 oktober 2011

World Servants augustus 1995

Tijdens mijn studie heb ik een reis naar Ghana gemaakt om een kerk te bouwen in Techiman. Als je tijd over hebt kan je alle belevenissen zijn HIER te lezen. Bijzonder om te lezen hoe God ons heeft geleid. Er wonderlijke dingen gebeurd. De Ghanezen waren al een beetje met de bouw begonnen. Ze hadden besloten om het gebouw iets groter te maken door de veranda bij het gebouw te betrekken. We hadden een probleem want de dakspanten moesten veel groter en sterker worden om het dak te kunnen dragen. Gelukkig hadden we iemand mee die er veel verstand van had en precies kon uitrekenen hoe groot en sterk het moest worden. Doordat de dakspanten zo groot werden konden we dat niet alleen op het dak krijgen. We hadden een hijskraan nodig en waar vind je in the middle of nowhere nu een kraan. "toevallig" komt er een vrachtwagen aanrijden met een kraan. Het was een Italiaan die nieuwsgierig was geworden wat die westerlingen aan het bouwen waren en zo konden de spanten toch nog op het dak.
Mijn dagboek is erg lang maar 18 augustus is mooi om te lezen dat God soms niet verhoord maar wel antwoord.

maandag 24 oktober 2011

Gods Woord is Levend!

Uit mijn dagboek

december 1996 Hoe spreekt God tot je?
Na mijn studie pedagogiek ging ik op zoek naar werk. Ik had me ingeschreven bij verschillende uitzendbureaus en af en toe belden ze dat ze dat ze werk voor me hadden. Dit keer werd ik gebeld om te komen werken op een kinderdagverblijf voor meervoudig verstandelijk gehandicapte kinderen (Ilmarinen). Het leek me een leuke uitdaging dus stemde ik toe. Ik schrok toen ik bij het gebouw kwam. Oh nee, het was een antroposofische instelling. Iets waar ik eigenlijk niks meer mee te maken wilde hebben.
Deze 'religie' wil bij mensen een bovenzintuigelijk bewustzijn ontwikkelen dat recht tegen Bijbelse waarheden ingaat. (Ze ontkennen de lichamelijke opstanding van Jezus, en zien Hem als één van de vele hooggeïncarneerde geesten. Dus een zeer antichristelijke leer)
Maar ik was wel heel enthousiast om te werken met deze kinderen dus accepteerde ik het werk. Bij alles werd een ritueel uitgevoerd. Kaars aansteken bij het eten en een spreuk uitspreken. Ik voelde me er helemaal niet goed bij. Ik begon te twijfelen of God me hier echt zou willen hebben. Ik bad voor de kinderen en zegende ze in Jezus naam. Met knallende koppijn kwam ik thuis. God is dit wat u wilt? 's Avond had een een bijbelstudie en er was een tekst uit Jesaja 6:1-8. De tekst raakte me diep. Wie zal er voor ons gaan...? Was dit Gods antwoord?
Af en toe moest ik met een kind mee naar de grote zaal om een euritmie-dans te bekijken. Er werd een heilige spreuk uitgesproken en er werd dan voor het kind gedanst. Dit voelde helemaal niet goed. Het kind zat in een rolstoel en begon te krijsen. Ik moest het proberen rustig te houden. Ik ben maar gaan bidden. Heer help ons.

Voor de kerkelijke gemeente waar ik heen ging moest ik het kinderwerk voorbereiden. Een verhaal over Naäman. Ik had het voorbereid uit de kinderbijbel. Er was steeds een stem in me dat ik de gewone bijbel erbij moest pakken en... dat deed ik uiteindelijk. Ook al zag ik het nut er niet van in en toen las ik:

2 kon 5:18 Maar ik hoop dat de HEER mij het volgende zal willen vergeven: wanneer mijn vorst naar de tempel gaat om zich voor Rimmon neer te buigen, steunt hij altijd op mijn arm, zodat ik wel gedwongen ben me ook in de tempel van Rimmon neer te buigen. Ik hoop dus dat de HEER het mij zal willen vergeven wanneer ik me neerbuig in de tempel van Rimmon.’ 19 Elisa antwoordde: ‘Ga in vrede.’ 

Onvoorstelbaar dat was nou net de vraag die ik die morgen aan God gesteld had. en hierin vond ik Gods antwoord dat ik daar mocht werken. Ik weet niet hoe of wat maar God wilde mij daar gewoon hebben en ik heb daar een paar maanden gewerkt en met sommige mensen heb ik het geloof kunnen delen en ik heb veel kunnen bidden. Wie weet wat God wil bewerken?

Wedergeboorte.

Joh 3: 3Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, tenzij iemand wederom geboren wordt, kan hij het Koninkrijk Gods niet zien.  

Mijn wedergeboorte (het moment dat ik ging geloven) is heel bijzonder verlopen. 
Zoals ik al schreef ontmoette ik tijdens mijn studie pedagogiek iemand die christen was. We praatten veel over het geloof. Vanaf die tijd gebeurden er steeds meer 'toevallige' dingen, die mij op de bijbel wezen. Ik las ergens een bijbeltekst of hoorde iets op de radio en telkens waren dat antwoorden op vragen waar ik mee rondliep. Dat gebeurde zo vaak dat het niet meer toevallig kon zijn. Op een dag kwamen er mensen aan de deur met een enquête over het geloof. Ik vond dat wel leuk, dus ik legde het een en ander uit. God is energie, Jezus een hoog gereïncarneerde geest... Toen ik naar boven liep, dacht ik: "Zo, dat heb je mooi verteld". Binnen las ik het foldertje door, dat ik van hen gekregen had. Het foldertje 'De weg terug.' Het ging over het christendom en hoe Jezus de weg naar God is. Terwijl ik het las, werd ik ineens bewust van Gods aanwezigheid en God sprak tegen me en zei met een enorme kracht : "Ik ben de Levende God" De tranen rolden over mijn wangen en ineens wist ik het zeker: wat hier staat is allemaal waar! Daarna heb ik gebeden: "God, als U dan echt bestaat, wil ik U leren kennen." Dat heb ik ervaren toen ik enkele weken later in de kerk van mijn vriendin kwam. Ik weet niet meer waar de preek over ging, maar ik ging weg als een ander mens. Ik had het gevoel dat ik overstroomde van een vreugde en liefde, die niet van mezelf konden zijn. Toen, en nu nog, wist ik zeker dat God een persoonlijke God was en dat Hij van me hield. Bij Hem mag ik mezelf zijn en dat geeft zoveel rust! Alles viel op z’n plaats. Ik was thuisgekomen." Nog bijzonderder was dat degene die mij interviewde op dat moment iets soortgelijks meemaakte. Toen ze wegliep zei ze tegen God. Deze persoon zal u nooit kennen. En net zoals bij mij werd ook zij overweldigd door een stem die zei dat ik tot geloof zou komen. Als je dit leest klinkt het misschien allemaal erg vaag en het is ook niet uit te leggen wat er precies gebeurde. Ik kreeg een zeker weten. Tenzij je wedergeboren bent kan je deze werkelijkheid niet begrijpen. De Bijbel werd een nieuw boek. Alsof de woorden van de bladzijden afspatten, zo persoonlijk, zo waar. Door de Bijbel begon God persoonlijk tot me te spreken. Daarover een ander keertje meer.

Op Zijn tijd.


De geboorte van onze zoon is voor ons een getuigenis van Gods trouw en zorg.
Voorafgaand aan deze zwangerschap ben al eerder zwanger geweest. Op de dag dat de zwangerschapstest positief was liep ik door de tuin. Helemaal blij. En ineens werd ik helemaal rustig en het was net of God naast me stond en me omarmde. Ik hoorde van binnen een stem die zei: Over een jaar zul je een kindje hebben en het zal groots wezen. Ik werd helemaal blij.
Diezelfde avond verloor ik bloed en later in het ziekenhuis bleek dat ik niet meer zwanger was. Ik begreep er helemaal niks van. Hoe kon God me zoveel blijdschap over dit kindje geven dat nog dezelfde dag verdween.
Elke maand verwachtte ik dat ik weer zwanger zou zijn maar… Er gebeurde niets.
Na bijna een jaar gingen we naar de huisarts die vertelde dat we er maar niet meer op moesten rekenen dat ik zwanger zou worden. Ik deed het voorval in de tuin af als eigen fantasie en was het alweer bijna vergeten toen ik exact een jaar later zwanger bleek te zijn. Het kindje was dan nog wel niet geboren maar ik was wel precies een jaar later zwanger.
Onze zoon werd geboren in een tijd dat we van een ander familielid (schoonzus) afscheid moesten nemen. Ook voor mijn schoonouders was deze geboorte een grote troost. God geeft op Zijn tijd en op het juiste moment.
Na dit kindje hebben we 2 jaar later nog een zoon gekregen en het “toeval” wil dat dit kindje precies op dezelfde datum uitgerekend was als het geen schrikkeljaar was geweest. Ik zie hier Gods hand in die door kleine knipoogjes laat zien dat Hij erbij is.

maandag 3 oktober 2011

De weg terug.

Meer, er moet toch meer zijn in het leven.Wat heeft het leven voor zin, Waarom leef ik. Al jong ging ik op zoek naar antwoorden op deze vragen en zocht het in verschillende Oosterse filosofieën en theorieën. Ik verdiepte me in het Boeddhisme, Hindoeïsme natuur-religie's en alles daar omheen. Mijn honger was niet stillen.

Uit al die theorieën stelde ik zelf een geloof samen. God was voor mij niet meer dan goede maar onpersoonlijke energie. De zin van het leven was voor mij opklimmen naar het goddelijk bewustzijn. Ik wilde meer en meer een beter mens worden. Alle blokkades moesten worden opgeruimd. Steeds meer wijsheid opdoen en vooral loslaten...

Een vriendin van mij was Christen en als ik bij haar was dat praten we soms over God. Zij zag God als haar Hemelse Vader, persoonlijk en heel dichtbij Als ik bij haar bleef eten dan bad ze tot deze Vader om Hem te danken. Ik vond dat zo naïef, kinderlijk Maar zij had iets wat me niet los liet. Liefde, vertrouwen en zekerheid.

Ik begon de bijbel te lezen en begon bij Genesis. Het verhaal over de slang die de mens verleidde om te worden als God kennende goed en kwaad. Ik schrok, die slang die kende ik. In bijna alle religies is de slang het teken van de wijsheid. De slang was een belangrijk symbool voor me. Ik droeg een armband en ring met een slang. Wat deze slang zei was nou precies waarin ik geloofde. Ik zou immers zelf God zijn en moest alleen nog opklimmen naar het goddelijke, het volmaakte. Het goede doen en het kwade laten.

De twijfel sloeg toe. Was ik op de verkeerde weg? Kunnen we opklimmen naar God. Zelfs de meest goede mens is nooit volmaakt. Ik zag dat deze geloven de hemel wilden verdienen. Door goede werken en goede daden. Door rituelen en symbolen.

God begon te spreken in mijn leven. Ik ervoer dat God bij me was en dat Hij van me hield. Ik kreeg een zeker weten. De bijbel zegt: Want alzo lief heeft God de wereld dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft”. Wat hier staat dat kunnen we niet verdienen, dat is een belofte dat is Liefde van God. Ik had een ladder tegen de Hemel gezet maar plaats van naar boven te klimmen kwam God. naar beneden. God strekt zijn liefdevolle armen naar ons uit. Kom tot mij ik geef je rust. Werkelijke rust...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...