dinsdag 22 september 2020

Lichter leven


"Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u."
(1 Petrus 5:7 HSV) 
Na een zwaarmoedige periode klim ik langzaam weer uit het dal. Ook al weet ik alle bemoedigende Bijbelteksten in mijn Bijbel te vinden toch kon het negatieve gevoel niet van me afzetten. De afgelopen jaren zijn steeds meer dingen uit mijn leven weggevallen. Dingen die mijn leven doel en zin gaven. De zorg voor mijn schoonvader, het organiseren van gezellige jeugdavonden, het werk in het boekenwinkeltje, dat is allemaal verleden tijd. Ook de jongens hebben mijn hulp niet meer nodig. Of zeggen mijn hulp niet meer nodig te hebben. Steeds meer moest ik dingen loslaten. Het lijkt wel of mijn leven helemaal is stilgezet en de coronatijd heeft deze stilstand onder een vergrootglas gelegd.

Ik weet dat mijn identiteit niet afhangt van wat ik doe en toch ben ik op een negatieve manier naar mijzelf gaan kijken. Alles was zo nutteloos. Ik deed alle dingen die ik moest doen zoals schoonmaken, boodschappen doen, eten koken, tuinieren, de bijbel lezen, maar de vreugde was verdwenen. 

Ik houd graag zelf de touwtjes in handen maar alle touwtjes leken te zijn losgemaakt en daarbij kwamen een paar heftige momenten dat ik met m'n neus op de feiten werd gedrukt dat het leven zo voorbij of totaal veranderd kan zijn. God houdt de ellende niet bij ons vandaan en soms moeten we er helemaal doorheen. Toch mogen we weten dat Hij op die momenten niet loslaat.

Een paar weken geleden is mijn zoon midden in de nacht aangereden door een dronken automobilist die op de vlucht was voor de politie. Mijn zoon reed zoals afgesproken op een verlicht fietspad en hij had voor dat hij op stap ging onder mijn toeziend oog de lichten op z'n fiets gefixt. Er kon niets gebeuren....totdat een dronkaard de macht over het stuur verliest en het fietspad op vliegt. Tijd en toeval ontmoeten elkaar...je denkt alles goed te hebben gedaan en toch gebeurd het. 
Het is een wonder dat hij er met een paar kleine schrammen vanaf gekomen is. Dit deed mij beseffen dat ik werkelijk niets in de hand heb en in plaats van nog dieper weg te zakken heeft dit voorval mij doen beseffen dat ik los mag laten. Dat ik lichter mag gaan leven. Ik was zo bezig met alles willen vasthouden en regelen. Je kunt alles nog zo goed in de hand hebben en alles zo goed gepland hebben maar er kan zomaar iets gebeuren dat alles op zijn kop zet. 
Ik mag die krampachtige houding loslaten. Ik heb helemaal niks in de hand. Ik mag mijn leven delen met mijn Vader en samen met Hem wandelen. Hij is altijd bij mij en zal mij nooit loslaten. En vertrouwen ook als ik het niet begrijp. God verandert niet. 

"Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE .  Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.
Jesaja 55:8‭-‬9 HSV" 

Gister mochten wij de fiets ophalen, die de politie nodig had voor het onderzoek. Nu zie ik ook hoe erg de fiets beschadigd is. Het voorwiel verwrongen en het frame verbogen. De kettingkast is naar binnen gedrukt. En ik verwonder mij nog meer over het feit dat Daniël er alleen wat kleine verwondingen aan over heeft gehouden. 

Maar hoe moet je hier nou naar kijken. Is het gewoon een kwestie van toeval of is het een wonder? In een gesprek over dit ongeluk zei iemand dat alles afhangt van tijd en toeval (pred. 9:21) en dat God hier geen hand in heeft. Hij is er wel bij maar grijpt niet in? Hij wil ons alleen Zijn liefde en vrede geven. 

Toch zie ik wel Gods hand als ik terugkijk op mijn leven. Soms niet op de manier als ik had verwacht maar wel degelijk wonderbaar en liefdevol. Het wonderlijke afscheid van mijn vader. Mijn schoonvader die in alle rust heenging, hoewel hij zijn levenlang angst had voor de dood. De geboorte van onze oudste zoon op de juiste tijd etc etc. 

Ik mag lichter leven. Ontspannen in Gods liefde en niet krampachtig de dingen proberen vast te houden die ik toch niet in de hand heb. Niet wat ik doe is belangrijk maar wie ik ben. Gods geliefde Kind. Hij wil Zijn licht laten schijnen door ons heen en zo mogen we lichter leven.' Dag aan dag draagt Hij ons. 




dinsdag 7 juli 2020

Wandelen met God

Al sinds februari is de puf er een beetje uit. Onbewust zal de hele Corona toestand me toch een beetje meer beïnvloed hebben dan ik zelf had gedacht. Niet dat ik bang ben om ziek te worden maar wel dat alle ritme weg is. Spontaan dingen ondernemen is er niet bij en ook maak ik me zorgen over de kinderen die de hele dag nergens zin in hebben. Constant wil ik vooral nuttig bezig zijn. Schrijven, schilderen en andere leuke creatieve dingen, dingen waar ik van kan genieten sta ik mezelf niet toe. Die voelen zo nutteloos. Wel vind ik veel ontspanning in wandelen en tuinieren. Daar praat ik met God. Toch voelt deze tijd voor mij als een woestijnperiode. Ook God voelt ver weg. Het mooie is dan dat je achterom mag kijken, naar de momenten dat God heel dichtbij was.
Een periode waar ik God heel  dichtbij heb ervaren was in Afrika. We waren daar met een groep van World Servants. Ik werd daar ziek en moest een paar dagen op bed blijven. Al mijn verwachtingen en zekerheden moest ik loslaten en me totaal overgeven aan Hem. Daar leerde ik dat ik constant met God kon praten. Toen ik beter was gingen we met de groep op bezoek bij een zendelinge. Zij nodigde een paar van ons uit om te blijven logeren. Ik was een van de eerste die aangaf dat wel heel graag te willen. Maar niet ik maar mijn vriendin werd uitgekozen. Ze had niet eens aangegeven dat ze dat wel leuk vond. Ik was woest. Boos zat ik in het busje op weg naar huis. God begon te spreken: 'Heb je een reden om boos te zijn?' 'JA' , schreeuwde ik in mijn binnenste. 'Ik had het meeste recht om gekozen te worden. Ik heb door mijn ziek zijn nog zo weinig beleefd'. God zei nog een keer: 'Heb je een goede reden om boos te zijn'. Ik bedaard een beetje en begon na te denken. Toch vond ik dat ik nog alle reden had om te denken dat ik gekozen had moeten worden. Nu is het zo dat op de meeste auto's in Ghana een bijbeltekst staat. Niet dat ze zo Christelijk zijn maar het wordt gebruikt als een soort toverspreuk om de auto te beschermen. 
God sprak weer en zei: 'Onthoud de tekst die op de auto staat die nu voorbij komt'. Er kwam een auto voorbij maar er stond geen bijbeltekst op maar een verwijzing, er stond: Ex 20:17. Ik had geen pen en de rest van de reis was ik bezig met het herhalen ex 20:17, ex 20:17.. . Teruggekomen rende ik naar mijn kamer en zocht de tekst op in mijn Bijbel. Waar staat dat we niet zullen begeren wat onze naaste toebehoort. Het logeren bij die zendelingen was niet Zijn plan voor mij. 'God zei dat ik Hem moest vertrouwen met Zijn plan voor mij'. De volgende morgen mocht ik samen met de vrouwen uit het dorp een feestmaal voorbereiden. Samen naar de plaatselijke markt om inkopen te doen en praten met een vrouw die zich bekeert had van de Islam naar het volgen van Jezus. Ik mocht horen van de offers die ze hiervoor moest brengen. (oh, kleinzielige ik) Ze had door deze keuze geen contact meer met haar familie en haar vader en broers dreigden haar te vermoorden. Toch was ze zo vol vreugde en ze leerde mij dit prachtige lied. 

'I will give God my lifetime, I will give God my lifetime, when I will give God my lifetime He will take care for me, He will never, never let me go. When I give God my lifetime'

Dit was God's antwoord voor mij. Ik moest mij helemaal aan Hem overgeven. En vertrouwen... Hij zorgt voor mij. 

En zo probeer ik deze droge woestijnperiode achterom kijkend door te komen en merk weer steeds meer... God is zo dichtbij. Ik mag in Zijn Liefde ontspannen leven. Wandelen met Hem. 


maandag 1 juni 2020

Het feest van Samen.

Pinksterfeest. Het feest van de eenheid met God en elkaar. Verbonden door de Liefde, die God in onze harten heeft uitgestort. We door Gods Geest een lichaam waarvan Christus het hoofd is.

Juist op het feest waar de gemeente is geboren moeten we het stellen zonder de samenkomsten van diezelfde gemeente. Fijn dat er diensten zijn die we digitaal kunnen volgen maar we missen ook zoveel. Elkaar zien, bemoedigen door een woord of gebaar, een hand op een schouder. Geen gesprekken met elkaar over de dienst en om te horen hoe het echt met iemand gaat. Het leven met elkaar delen is moeilijk in deze tijd. We kunnen op onze eigen tijd en op onze eigen manier de diensten volgen maar we beleven het niet meer echt samen.
Daarom hebben we het Pinksterfeest met de digitale diensten van Opwekking gevierd met een tent in de tuin om zo toch een beetje het 'Samen' te beleven. Mooi om te bedenken dat al die mensen in Nederland op hun eigen plekje zo met Opwekking het Pinksterfeest vieren.

Ik weet nog goed de eerste keer dat ik naar Opwekking ging. Net na mijn bekering met de 22+ groep van de gemeente waar ik toen heenging. Het was in 1994 of 1995 en werd toen nog gehouden in Vierhouten. Ik was verbaasd dat er zoveel christenen waren om dit feest te vieren. We stonden op de camping vlakbij de grote tent. Die nacht lag ik in mijn tentje en hoorde nog hier en daar wat gemompel van mensen die nog stil zaten te praten. Verderop was nog iemand zachtjes aan het zingen en moest denken aan het volk Israël in de woestijn. Ook zij leefden in tenten op weg naar het beloofde land. Op weg naar iets wat ze nog niet konden zien maar het vuur van verlangen brandde in hun harten. Ik voelde me op dat moment zo verbonden met al die gelovigen. Op dat moment voelde ik me echt één met God en elkaar en beleefde ik echt wat het betekende om gemeente te zijn. Samen zijn we onderweg en verlangen naar Zijn wil voor ons leven. Zijn toekomst.

Het mooiste moet nog komen en we verlangen elke dag weer om Hem te ontmoeten in onze stille tijd en dagelijkse strijd. God wil je meer en meer vormen naar Zijn beeld. Je mag je plekje innemen in Zijn lichaam, de gemeente. Hij geeft je gaven om tot zegen te zijn en Zijn vruchten mag je dragen. Als je Zijn Geest maar de ruimte geeft. Het zijn niet je eigen inspanningen maar Hij zelf wil het door jou heen doen.

De gemeente mag binnenkort weer samenkomen. Vanaf 1 juli weer met honderd personen op 1,5 meter afstand. Wel wordt er afgeraden om te zingen. Zouden er andere vormen van gemeente zijn komen? Hoe krijgt dit samen op afstand vorm? We zullen het zien. Het belemmert God niet om Zijn plannen uit te voeren en het belemmert ons niet om met God te blijven wandelen. We zien uit naar wat God wil doen ook door ons heen. Geef niet op maar houd vol. Wij zijn nooit alleen!



zondag 17 mei 2020

De keuze van Edith Eva Eger

"Die Gedanken sind frei, wer kann sie erraten,
sie fliegen vorbei wie nächtliche Schatten.
Kein Mensch kann sie wissen, kein Jäger erschiessen
es bleibet dabei: Die Gedanken sind frei! "
(Duits lied 12de eeuw, schrijver onbekend)


De Keuze, leven in vrijheid, is echt een boek dat je gelezen moet hebben. Een Mustread zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Het boek beschrijft het leven van Edith Eger. Als 16-jarig meisje belandt ze met haar ouders en zus in Auschwitz. Daar daalt ze af in het dal van diepe duisternis en toch overleeft ze alle verschrikkingen. Ze vindt een schuilplaats in haar binnenste. Haar gedachten kan niemand van haar afpakken, daar is ze vrij.

Toch moet ze na de oorlog leren leven met alles wat er niet meer is en wat er niet meer zal zijn . Nu ze vrij is merkt ze gevangen blijft in haar denken. Ze komt tot de ontdekking dat haar verkeerde overtuigingen haar gevoelens en gedrag steeds weer op een verkeerde manier beïnvloeden. Moedig laat ze haar gevoelens van angst en woede toe en komt tot de ontdekking dat ze er niet door wordt verzwolgen. Ze leert over haar gevoelens en gedachten praten en ze leert deze los te laten. Ze hoeft zichzelf niet te bewijzen en besluit niet langer een slachtoffer zijn. Ze neemt het heft in eigen handen en gaat psychologie studeren. In haar werk leert andere mensen omgaan met trauma's. Zo wordt haar zwakheid haar kracht.

In 'De Keuze' laat Edith Eger zien dat je altijd een keuze hebt en dat je altijd kan kiezen hoe je op een bepaalde situatie wilt reageren. Edith heeft geleerd om vrij te komen van verkeerde overtuigingen, die haar gevangen hielden en haar hebben belet om werkelijk te worden wie ze is. "Alle verrukkingen komen van binnenuit", had haar danslerares haar al eens op het hart gedrukt. Je bent niet wat je kan of bezit of wat andere mensen over je zeggen. Het zijn je overtuigingen, die maken wie je bent en wat je doet. Kies weloverwogen om de Liefde te laten regeren. Edith Eger schrijft weinig over Gods plaats in dit hele gebeuren maar toch lees je tussen alle regels door over Zijn werk in haar leven. Zoals ik al zei, een boek dat je gewoon gelezen moet hebben.

zondag 19 april 2020

Laat me in U blijven, groeien, bloeien...

De lente is begonnen. De bomen en struiken staan in bloei en de vogels zingen het hoogste lied. Vooral in deze tijd valt dat extra op. De mens staat stil en wordt zich weer bewust van de Schepping en hopelijk ook van de Schepper. God die alles zo volmaakt geschapen heeft. De afwisseling van de seizoenen. Wat dood leek komt weer tot leven.

Ook bij mij begint het weer te kriebelen en met de eerste zonnestralen ga ik de tuin weer klaarmaken. De groenteperkjes opnieuw indelen en ontdoen van blad en onkruid. De grond loswoelen en in de kas begin ik met het zaaien van verschillende groenten. Bonen, tomaten, komkommers. Elk zaad moet weer anders gezaaid worden. De bonen kiemen pas in het donker en kruidenzaad en sla kan je uitstrooien. De vroege aardappels worden gepoot en zo ben ik elke dag wel even in de tuin en in de kas.

De tuin en de Bijbel... Het begon allemaal in de hof van Eden, waar de mens op stond tegen God en zijn eigen weg ging volgen. Vandaar loopt het verhaal naar de hof van Getsemane, waar Jezus boog voor de wil van de Vader en zich aan Hem overgaf.
Ook de gelijkenissen van Jezus gingen vaak over graankorrels en wijngaarden. God die door de schepping heen een beeld toont van Zijn plan. De graankorrel dat moet sterven in de grond om vruchtbaar te kunnen zijn. Kwetsbaar groen dat in goede grond uitspruit tot een grote sterke plant. De tijdelijke schoonheid van bloemen die plaats moeten maken voor vruchten. Vruchtbaar zijn in Hem en voor Hem....Sterven aan jezelf om te leven voor Hem.

"Hoor mij aan en leen mij je oor, luister aandachtig naar mijn woorden. Als een boer ​zaaien​ wil, ​ploegt​ hij dan alle dagen? Blijft hij voren trekken in zijn land? Als hij het land geëffend heeft, strooit hij toch komijn en karwij, zaait​ tarwe in rijen, gerst in vakken en spelt langs de rand van zijn ​akker?
Het is zijn God die hem daarin onderricht, die hem leert wat hij moet doen. Zo ​dorst​ men komijn niet met een ​dorsslede en over karwij rolt men geen wagenrad; komijn wordt met een stok uitgeklopt en karwij met een roede. Graan moet voor brood worden ​fijngemalen; maar een boer blijft niet eindeloos ​dorsen: hij stuurt zijn paarden en het wagenrad eroverheen, maar hij laat het niet verpletteren. Ook dit vindt zijn oorsprong bij de HEER van de hemelse machten: zijn beleid is wonderbaarlijk en hij volvoert het in grote wijsheid." (Jesaja 28:23)

maandag 23 maart 2020

Kroon van het Leven

 20 dagen naar Pasen. We zijn al over de helft van de 40-dagentijd. Na het schrijven van de vorige blog is er veel veranderd. Het vasten, onthouden van aardse zaken, wordt ons door de coronacrisis letterlijk opgelegd.

Bij het schrijven van de vorige blog kwam de coronacrisis wel wat dichterbij (Italië en Duitsland) maar was nog niet in Nederland. Nu een week nadat de scholen, horeca en kerken gesloten zijn en veel mensen thuiswerken is het alsof we in een andere realiteit zijn beland. 

De natuur gaat door en komt na een lange tijd van rust weer tot leven, maar ons leven staat stil. Vorige week zijn we nog bij familie op bezoek geweest en spraken af dat we sociale afstand gaan nemen. Deze week is mijn moeder jarig en we kunnen niet op bezoek komen. Onze jongste zoon zit in de eindexamenklas van het vmbo en moet nu thuis leren. Maar hij heeft er nu niet zo'n zin in. Ook hij maakt zich zorgen om wat er allemaal kan gebeuren. Onze oudste zoon loopt stage bij een garage en kan gelukkig wel door blijven werken maar halverwege de week kreeg hij koorts en zit nu ook thuis. Alleen Henze mijn man gaat nog naar het werk. Maar niet vaak omdat hij herstellende is van een burn-out. Maar ondanks alles genieten we wel van het samenzijn en maken er het beste van. 

Nu deze crisis de wereld in zijn greep houdt zie je hoe verschillend mensen hierop reageren. De één wordt egoïstisch en denkt alleen nog maar aan zichzelf en de ander zet zich onbaatzuchtig in om de mensen om zich heen te verzorgen. 
Mensen worden zich ineens bewust waar het leven nu eigenlijk om draait. Het leven staat op het spel en dan krijg je een ander perspectief. Alles wat tijdelijk is, is niet meer zo belangrijk. Ook zie je saamhorigheid ontstaan. Het gevoel dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Mooie initiatieven om mensen die het moeilijker hebben dan jezelf te steunen. 

Gezinnen zijn noodgedwongen dagelijks met elkaar opgescheept. Je moet nieuwe structuren en routines zien te vinden. Veel gezinnen groeien hierdoor meer naar elkaar toe. Je wordt creatief in het oplossen van problemen en meer dingen worden samen ondernomen. Het is de kunst om van de nood een deugd te maken. Aan de andere kant heb je ook gezinnen die door deze crisis van elkaar gescheiden zijn. Denk aan kinderen die in een instelling zitten of door een stage in het buitenland niet meer naar huis kunnen. 
We kunnen niet meer naar de samenkomsten van de kerk en zoeken ons geestelijk voedsel op tv en sociale media. Hierdoor zie ik ook hoe verschillend christenen met deze crisis omgaan. De één ziet het als een oordeel van God en de ander als een aanval van Satan. De één zegt dat we zonden moeten belijden en de ander zegt dat we genezing moeten proclameren. De laatsten richten hun geloof als een toverspreuk op hun zorgen in plaats van op God.

Ik denk dat deze dingen moeten gebeuren...honger, oorlog ziekten ze gaan als weeën over de wereld. Wij als christenen  kunnen deze rampen niet ontkomen maar we kunnen hierin wel Gods vrede ervaren en anders zijn. Een lichtend licht zijn voor de mensen om ons heen. Mensen wijzen op een hoopvolle toekomst. In dit dal van diepe duisternis hoeven wij niet te vrezen. God is nabij en voorziet in alles wat we nodig hebben en dat is Zijn diepe vrede. 

We leven allemaal in een gebroken schepping en we zijn zoals prediker 9:11 zegt afhankelijk van tijd en toeval. En toch met dit verschil dat we geen wezen zijn. Wij hebben een Hemelse Vader die ons ziet en nabij is. In wat we ook moeten meemaken. We mogen onze ogen omhoog heffen en leven met een eeuwig perspectief. We hoeven en moeten in geen ding bezorgd zijn. God wil ons vullen met Zijn vrede wat onze omstandigheden ook zijn. Hij wil ons hart en onze gedachten beschermen. We moeten ons niet richten op onze zorgen (die mogen we bij God brengen) maar we mogen ons richten op Gods beloften en leven tot eer en glorie van Hem. Dan dragen niet meer de kroon van de dood maar de kroon van het eeuwige Leven. Die kroon is Christus.

Ps Natuurlijk mogen we bidden dat het virus zal verdwijnen maar met deze blog wil ik de aandacht richten op God. Vertrouw op Hem, die het Leven is. Hij laat je niet los. Zijn Liefde is met je. Welke stormen er ook woeden. Hij is aan boord.





woensdag 26 februari 2020

40-dagentijd 2020

Vandaag Aswoensdag begint weer 40-dagentijd. Vorig jaar heb ik elke dag een stukje geschreven over Gods verlossingsplan door de hele Bijbel heen. Met deze LINK ga je naar het bestandje waar ik alle dagen onder elkaar in een document heb gezet. Dit document gebruik ik nu zelf om elke avond met elkaar een dag door te nemen.

Het leek me wel weer leuk om 40 dagen de Bijbel in te duiken maar dan me meer te richten op wat Jezus over zichzelf zegt en met welke namen Hij zichzelf bekent maakt. Ik denk niet dat ik elke dag de tijd zal hebben om iets te delen. Zoals je wel gemerkt zult hebben schrijf ik de laatste tijd niet meer zo regelmatig. Het zou goed zijn hier weer een ritme in te krijgen. Het liefst schrijf ik als ik alleen ben. Ik vind het niet leuk om achter de computer te gaan zitten als mijn man en kinderen ook thuis zijn. En dat is dus ook de reden. Ik heb niet meer zoveel momentjes waar ik ongestoord even kan gaan schrijven.

Toch ga ik het toch proberen en dan begin ik bij de naam Jezus.

Jozef krijgt in een droom de opdracht om het Kind Jezus te noemen. "Ze zal een zoon baren. Geef hem de naam ​Jezus, want hij zal zijn volk bevrijden van hun ​zonden..." Jezus oftewel Jesjoea wat verlosser betekent. Zou Jozef aan die andere Jesjoea (Jozua) gedacht hebben die het volk Israël naar het beloofde land mocht leiden?

Jezus zal Hij heten zei de engel en hij geeft ook de reden waarom Hij Jezus genoemd zal worden . Hij zal het volk bevrijden van hun zonden. Voor veel christenen betekent dit toekomstmuziek. Verlossing en bevrijding is iets wat je in de hemel te wachten staat als je tenminste goed geleefd hebt. Maar de Bijbelse betekenis van het woord Jesjoea betekent verlossing in de tegenwoordige tijd. Het herstel van de relatie met God in dit leven. Als we beseffen dat we de term verlossing niet moeten lezen als een toekomstige beloning dan krijgt ook de volgende tekst een andere betekenis.

In Fillipenzen 2: 12 staat: "Blijf u inspannen voor uw redding, en doe dat in diep ontzag voor God, want het is God die zowel het willen als het handelen bij u teweegbrengt, omdat het hem behaagt."

We moeten niet ons inspannen om eens verlost te worden maar we zijn verlost en we moeten proberen om in deze verlossing blijven leven. Paulus spoort ons hier aan om in Jezus te blijven.
Verlossing en eeuwig leven beginnen hier en nu in een herstelde relatie met onze Hemelse Vader. Het leven is geen wachtkamer voor de hemel. Het eeuwige leven begint hier en nu. God kennen en met Hem leven. "En dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en ​Jezus​ ​Christus, Die U gezonden hebt." (Johannes 17: 3)

We mogen leven uit het geloof dat God ons verlost heeft. Het is een belofte van God voor een ieder die dit gelooft.  Wat een zekerheid omdat onze redding niet afhangt van onze eigen inspanningen. Jezus heeft dit voor ons volbracht en ons geleid naar het beloofde land. Het Koninkrijk van onze Hemelse Vader.

God is gekomen voor mensen die durven erkennen dat ze zichzelf niet kunnen redden. "De Zoon des mensen is gekomen om het verlorene te zoeken en te redden." (Luc 19:10) Jezus komt voor mensen die toegeven dat ze het zelf niet kunnen. Mensen die willen buigen en God erkennen als Heer. Juist voor de afgedwaalden komt God naar deze wereld. Juist deze mensen zoekt Hij op om te redden. Juist die mensen die door de Bijbelgeleerden worden afgewezen omdat zij zich te heilig voelen en niet besmet willen worden met de zonden. God zoekt juist die mensen op en wij? Veroordelen wij of gaan wij steeds meer lijken op Jezus?


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...