dinsdag 15 oktober 2019

Dagboek van een 14-jarige

Puberteit, mijn kinderen zitten er midden in. Je bent nog geen volwassene en ook geen kind meer. Je gaat je eigen ik ontdekken en dat wat voor jou belangrijk is. Je zet je heftig af tegen alles wat onecht en onrechtvaardig is. Je eigen mening wordt geslepen, gescherpt en geoefend op alles en iedereen. Je wereld wordt zwart/wit. Het grijze gebied is schijnheilig.


Ik weet nog goed hoe ik zelf de puberteit heb ervaren. Ik heb in die tijd een dagboek bijgehouden. Ik was onzeker van binnen maar keihard van buiten, mede omdat mijn ouders in die tijd gingen scheiden. Alles en iedereen vond ik vreselijk burgerlijk. Zekerheden en vanzelfsprekendheden vielen weg. Waarom zou je nog naar iemand luisteren of respect hebben als zelfs je ouders je in de steek laten. Ondanks mijn wat-kan-mij-het-schelen houding had ik een enorme behoefte om geaccepteerd en begrepen te worden.

Pubertijd is dan ook de tijd dat kinderen zich losmaken en hun eigen wegen zoeken. Toen ik mijn dagboek weer eens las kwam ik het moment tegen dat ik het geloof los ging laten.

Echt christelijk waren we niet maar in mijn kindertijd werd ik wel voorgelezen uit de kinderbijbel en ik ging naar een christelijke school. Het christelijke geloof sprak me wel aan. Te weten dat er een God is die je ziet en met wie je kan praten. In mijn dagboek schrijf ik dat je goed moet leven want anders is God tegen je. Ook schrijf ik dat je God ook niet mag storen met onbelangrijke dingen. Het geloof hield me dus wel bezig maar ik zag God als strenge meester en wist niks van het verlossingsplan van God.

Langzaam liet ik dit geloof los. Ik las het boek 'het onzichtbare licht' van Evert Hartman gaf me dat extra zetje om het geloof los te laten. Het boek gaat over een meisje dat haar spirituele gaven ontdekt. Het christelijke geloof wordt afgeschilderd als bekrompen en achterhaald. Daarnaast gingen mijn ouders zich ook bezighouden met zaken zoals aurareading/healing en astrologie. God werd het goddelijke, een onpersoonlijke energie waar ik zelf deel van was. Ik moest god in mijzelf ontdekken.
In mijn dagboek schrijf ik op 14-jarige leeftijd:

 "Lieve vader, er zijn zoveel hindernissen die uw rechte weg vertroebelen, dat ik u soms niet meer zie. Ik bedoel daarmee dat ik vaak van Uw weg verdwaal. Maar gelukkig altijd weer gevonden heb amen." 

Dit was het moment dat ik het geloof los ben gaan laten en me ben gaan verdiepen in andere godsdiensten. Alle godsdiensten zijn toch wegen naar hetzelfde doel zei een leraar.

Het begint klein. Een spannend boek of film die vraagtekens zet bij het geloof en als je, wat het geloof betreft, niet sterk in je schoenen staat wordt je zo meegetrokken met de leugen van de slang. 'En je zult als God zijn.' Het werd letterlijk steeds donkerder om mij heen.
 

Toch liet God mij niet los en is de lange weg met mij meegegaan tot ik Hem weer mocht ontdekken. We klimmen niet omhoog en zijn niet op de weg naar het goddelijke maar God kwam zelf in Jezus naar deze wereld.


‘Ik ben het licht voor de wereld. Wie mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.’   Johannes 8:12

Het christelijke geloof is het geloof van bevrijding. Ik hoop dat onze kinderen de juiste keuzes mogen maken op grond van de Waarheid. Dat we het goede leven mogen voorleven en ze Gods liefde mogen bekendmaken. God laat ze niet los.

donderdag 19 september 2019

De Vader zoekt aanbidders.

“maar de ure komt en is nu, dat de waarachtige aanbidders de Vader aanbidden zullen in geest en in waarheid; want de Vader zoekt zulke aanbidders; God is geest en wie Hem aanbidden, moeten aanbidden in geest en in waarheid." (Johannes 4:23) 

Aan deze Bijbeltekst moest ik denken toen mij werd gevraagd om een stukje te schrijven over aanbidding. Jezus is in dit Bijbelgedeelte in gesprek met een Samaritaanse vrouw. Als ze erachter komt dat Jezus alles van haar weet en dat Hij een man van God is begint ze Hem gelijk vragen te stellen over het aanbidden van God. Waar moeten we God aanbidden? En hoe? Jezus maakt haar duidelijk dat aanbidding niet gaat om een plaats of om uiterlijke vormen. Mensen zullen God aanbidden in geest en waarheid. 

Wat betekent aanbidding?
Het Griekse woord voor aanbidding is Proskuneo. Het betekent voor iemand knielen of liggen uit eerbied, eer betonen, je klein maken. Het geeft een houding aan die je ten opzichte van de ander hebt. Je erkent de hogere positie van de ander en geeft hem de eer die hem toekomt. Als we God aanbidden dan erkennen we Zijn positie ten opzichte van ons. Voor we God kunnen aanbidden moeten we eerst beseffen wie God is. 

Waarom zouden we God aanbidden?
Het is onmogelijk om God te aanbidden als we Hem niet eerst hebben leren kennen. “Wie God wil naderen moet geloven dat hij bestaat en dat Hij beloont wie hem zoeken,” staat er in Hebreeën 11:6. Aanbidding veronderstelt een gelovige houding, waarin we oprecht hebben gezocht naar wie God is. We kunnen God leren kennen door de Bijbel. Mensen die de Bijbel hebben geschreven hebben dat gedaan door de inspiratie van Gods Geest en als we de Bijbel lezen wil Gods Geest ook ons ook te hulp komen om de woorden te begrijpen. We mogen God daar ook om vragen. “Heer wilt U mij, door de teksten, die ik lees, laten begrijpen wie U bent?” We gaan dan ontdekken wie God is en wat Hij heeft gedaan. We ontdekken dat God de Schepper is van al wat bestaat. Dat Hij uit liefde de mens heeft geschapen naar Zijn beeld om met Hem te leven. God is een God die zich wil laten kennen.
Het beste leren we God kennen door het leven van Jezus Christus, want Hij laat werkelijk zien wie God is. Hij laat ons het juiste beeld van God zien. God is Liefde staat er in de Bijbel en Hij haat het kwade. Hij wil ons verlossen van het kwade, het onvolmaakte in ons leven. God wil door Zijn Heilige Geest in ons wonen, zodat wij worden zoals we zijn bedoeld en werkelijk tot ons doel komen. 

Kunnen wij God aanbidden?
Als we ontdekken wie God is gaan we dus ook ontdekken wie wijzelf zijn. Als we onszelf zien door Gods ogen dan ontdekken we onze eigen onvolkomenheden. We voldoen niet aan Gods volmaakte liefde. We zijn vaak egoïstisch en liefdeloos. We ontdekken onze eigen kleinheid maar daarnaast ontdekken we ook Gods liefde en vergeving waardoor we toch in contact kunnen komen met God. Op grond van het offer van Christus aan het kruis, die onze fouten op zich heeft genomen en onze relatie met God heeft hersteld. We ontvangen een nieuw leven. God wil ons aannemen als Zijn kinderen. We zijn Gods geliefde zoon of dochter.

Aanbidding is een relatie
De Vader zoekt naar waarachtige aanbidders. God zoekt niet de aanbidding maar de aanbidder. God schiep ons om samen met Hem te leven. Wij mogen God, onze Vader noemen. Deze relatie kan niet afgedwongen worden anders had God wel robots geschapen. God zoekt mannen en vrouwen, die vol van blijdschap en toewijding met Hem willen leven. 

Aanbidding is een levensstijl
Ware aanbidding heeft dus weinig te maken met uiterlijke dingen. Het gaat om het leven met God. Het contact van Zijn Geest met onze geest. Willen wij God toestaan om elke dag op de troon van ons leven plaats te nemen? Zodat Hij Koning kan zijn van ons leven en niet wijzelf? Aanbidding is erkennen dat God je heeft aanvaard en dat je als Zijn kind wil leven. Niet alleen leven voor God maar vooral samen met God dat is ware aanbidding. Beseffen wie God is en met Hem willen leven.



donderdag 5 september 2019

Op weg naar huis

Het heeft even geduurd maar eindelijk weer eens tijd voor een nieuwe blog. De vakantie is voorbij. We kijken terug met een lach en een traan, want ongeluk en zorgen nemen geen vakantie. We hebben plezier gehad maar ook problemen.

Het fijne van op vakantie gaan is dat je als gezin weer naar elkaar toegroeit. Je merkt toch dat in je in het drukke ritme van het leven ieder op een eiland gaat zitten en druk is met zijn eigen bezigheden. Maar in de vakantie is er weer ruimte en oog voor elkaar. We hebben samen genoten van de prachtige natuur in Oostenrijk. We hebben gewandeld geklommen, gezwommen, gefietst, gerodeld en gekard. Al met al een hele actieve vakantie.


Toch waren er ook zorgen en problemen. We kregen te maken met een ongeluk. Mijn moeder zou tijdens onze vakantie naar Oostenrijk in ons huisje in Duitsland logeren. We liepen 's avonds nog even over het park toen uit het niets een loslopende pitbull ons aanviel. Hij rende mijn zoon en het kleine hondje van mijn moeder achterna met daarachter een wild schreeuwde man. Van schrik viel mijn moeder en zij bleef liggen. Verschrikkelijk wat er dan allemaal door je heen gaat. De hond heeft de aanval niet doorgezet en mijn zoon en de hond bleven gespaard. Maar mijn moeder had haar arm gebroken en is de volgende dag naar huis gegaan. Het zag er allemaal veel erger uit en het is een wonder dat het allemaal zo goed afgelopen is. Met de schrik in de benen en vol zorgen zijn we toch op vakantie gegaan. Alle drukke activiteiten waren een goede manier om alle zorgen te vergeten. Toch merk ik dat ik wat angstiger wat down ben. Het maakt dat ik elke dag bewust mijn lasten moet delen met de Heer. Hij geeft werkelijke rust en vrede ondanks alle omstandigheden.

Voor de vakantie was er zorg en stress om de gezondheid van mijn man Achteraf viel het gelukkig mee. Maar helaas zitten we inmiddels voor een ander probleem opnieuw in de medische molen en draaien we verplicht onze rondjes weer mee. Ook is in de vakantie plotseling een kennis van mijn eigen leeftijd overleden. Dat zet je wel weer aan het denken.


We kunnen reizen en samen heerlijke dingen beleven. We kunnen overweldigd worden door Gods geweldige schepping en verlangen naar heelheid, geborgenheid en schoonheid maar hier op aarde hoe mooi ook, is alles maar tijdelijk. We zien in de schepping en onze relatie met elkaar glimpjes van hoe God het heeft bedoeld. Zijn zichtbare majesteit en liefdevolle zorg.
Onze lichamelijke tent wordt langzaam steeds meer afgebroken. We voelen ons steeds minder thuis in deze wereld. Deze wereld is niet ons thuis, we zijn op weg naar ons echte huis. De plek waar we werkelijk thuis zullen zijn. Steeds meer moeten we in deze wereld loslaten (gezondheid, werk, relaties) Er blijft er steeds minder over waar we op kunnen steunen. Tot de enig steun overblijft. God zelf. Hij zal ons nooit begeven of verlaten. Hij is nabij of we nu hier 'in den vreemde zijn' of thuis bij Hem. Hij laat ons nooit los.

"Wij weten dat wanneer onze aardse tent, het lichaam waarin wij wonen, wordt afgebroken, we van God een woning krijgen: een eeuwige, niet door mensenhanden gemaakte woning in de hemel. Wij zuchten in onze aardse ​tent​ en zouden willen dat onze hemelse woning er nu al over wordt aangetrokken. We zijn er echter zeker van dat we ook ontkleed niet naakt zullen zijn. Zolang we in onze aardse ​tent​ verblijven zuchten we onder een zware last, omdat we niet willen dat deze ​kleding​ wordt uitgetrokken; we willen dat er nieuwe over wordt aangetrokken, zodat het sterfelijke door het leven wordt verslonden. Hiervoor heeft God zelf ons gereedgemaakt, door ons de Geest als onderpand te geven. Dus wij blijven altijd vol goede moed, ook al weten we dat zolang dit lichaam onze woning is, we ver van de ​Heer​ wonen. We leven in vertrouwen op God; wat komen gaat is nog niet zichtbaar." (2 Kor 5:1-7)

Toch blijft er een heerlijke belofte: "Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren, ons binnenste wordt van dag tot dag vernieuwd." (2 Kor 4:16)

zondag 21 juli 2019

Job, oorzaak en gevolg?

Wat heeft het voor nut om voor God te leven...wat levert het op?

De laatste dagen heb ik het boek Job uitgelezen. Het was onderdeel van een leesplan waarmee ik de Bijbel lees. Het boek Job laat zien dat God het lijden dat Job overkomt niet heeft bedacht. Het is de Satan die al wat rechtvaardig is wil besmeuren en vernietigen.

Sluwe vragen
Satans zegt: "Houdt Job niet alleen van U omdat het hem zo goed gaat?" Hij stelt de mens in een kwaad daglicht. (Net zoals in het paradijs waar hij God in een kwaad daglicht zette door te zeggen: ‘Is het waar dat God gezegd heeft dat jullie van geen enkele boom in de tuin mogen eten?’)
Satan mag doen wat hij wil doen maar God geeft de grenzen aan. Hij mag alles van Job afnemen, behalve Job zelf. Satan laat er geen gras over groeien en al Job's 'stoffelijk' bezit wordt hem in één keer afgenomen, zelfs zijn kinderen en zijn gezondheid. (De slang die in het stof mag bijten) Toch zondigt Job niet en blijft op God vertrouwen.

Vertrouwen en verontwaardiging
"Naakt ben ik uit de schoot van mijn moeder gekomen en naakt zal ik in haar schoot terugkeren. De HEER heeft gegeven, de HEER heeft genomen, de naam van de HEER zij geprezen." En "Al het goede aanvaarden we van God, zouden we dan het kwade niet aanvaarden?" Job put zijn geloofswoorden uit datgene wat hij weet van God. Toch komt Job in opstand want Job gaat uit van de gedachte dat dit lijden een straf is op een zonde en hij heeft niet gezondigd. De ellende die hem overkomt is onrechtvaardig en onverdiend. Ook de vrienden van Job delen de mening dat alleen zondige mensen worden gestraft en dat Job wel iets verkeerds gedaan moet hebben. Ze worden boos op Job omdat hij recht meent te staan tegenover God. God is rechtvaardig dus zal het de rechtvaardige goed gaan. God straft alleen de zondaars. Zo stellen ze God voor als een straffende God en ze verachten Job. Ze spreken niet recht van God en van Job.

Het leven is niet eerlijk
Job ziet niet alleen het onrecht in zijn eigen leven, hij ziet het ook andersom. De goddelozen kunnen een lang en gelukkig leven leiden zonder ooit gestraft te worden. Het leven hier op aarde is onrechtvaardig. Het doet mij een beetje denken aan Psalm 73 waar Asaf tot dezelfde ontdekking komt en net als Job zegt: "Heb ik mijn hart voor niets zo zuiver gehouden? Maar beiden komen tot de conclusie dat zij, die niets met God te maken willen hebben, ook in hun doodsnood Gods hulp moeten missen.

"Zolang ik verbitterd was, gekwetst van binnen, dom en dwaas, was ik bij u als een redeloos dier. Maar nu weet ik mij altijd bij u, u houdt mij aan de hand en leidt mij volgens uw plan. Dan neemt u mij weg, met ​eer​ bekleed." (psalm 73:23)


Hoop
Ook Job houdt hoop en zegt: "Ik weet echter: mijn Verlosser leeft, en Hij zal ten laatste over het stof opstaan. Hoezeer mijn huid ook is geschonden, toch zal ik in dit lichaam God aanschouwen. Ik zal hem aanschouwen, ik zal hem met eigen ogen zien, ik, geen ander," (Job 19:25 ) Hij heeft in zijn eigen leven ervaren dat God bij hem woonde en dat God voor hem vertrouwd gezelschap was (Job 29) Alleen door de omstandigheden kan hij God niet ontdekken en hij begrijpt God niet meer. Dan begint God te spreken. Zijn wegen zijn niet te volgen, toch mag Job weten dat God hem ziet. Hij is met Job en niet tegen hem. Door dit alles heen leert hij God echt kennen. God is GOED altijd...altijd is God goed.

Het leven van de mens
Het verhaal van Job is het verhaal van de mens. Het kwaad is op aarde geworpen en kan alles van ons afnemen. Behalve één ding en dat is de liefde van God. Niets kan ons scheiden! Verdrukking of benauwdheid of vervolging, of honger, of naaktheid, of gevaar, of het zwaard.

"God laat zijn zon opgaan over slechten en goeden, en Hij laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen." Ons lijden en geluk in dit leven is vaak geen oorzaak en gevolg van een goed of slecht leven. Het is de gevallen schepping waarin we leven, die aan vruchteloosheid is onderworpen. Vaak menen we dat het goede en het onheil dat ons overkomt het gevolg is van onze goede en slechte daden. Zo wordt het ons van jongs af aan geleerd. Wie goed doet, goed ontmoet...We vragen ons dan af is God boos op mij? Ons beeld van God wordt door onze omstandigheden vertekend. We worden bang en drijven weg van God. Maar met God hebben we geen verdienrelatie. We zijn geen slaven maar kinderen van onze Hemelse Vader. Ook al begrijpen we Zijn wegen niet we mogen op Zijn liefdevolle hart vertrouwen.



vrijdag 21 juni 2019

Dwalende dominees

Steeds meer hoor ik van predikanten die zelf niet meer geloven. Ze geloven niet meer in de Bijbel en soms ook niet meer in God. Wonderen moet je niet letterlijk te nemen en Jezus is een gewoon mens geweest. "De Bijbel is maar een verhaal" zei Nico ter Linden.  De Bijbel is mensenwerk zei Kuitert, en nam daarmee de menselijke maat. Dominee Hendrikse zei zelfs: "God bestaat niet maar gebeurt tussen mensen." God wordt steeds kleiner en de mens steeds groter. Hoeveel predikanten gaan mee in dit gedachtengoed? Volgens dominee van der Kaaij zijn er heel veel predikanten die zelf niet meer in de Bijbel, God of Jezus geloven maar daar niet voor uit durven komen. Ook hij ziet de Bijbel als mensenwerk en geeft een wel hele bijzondere draai aan het geloof die mij persoonlijk heel erg raakt, juist omdat ik in dit gedachtegoed ben groot geworden en ervan ben bevrijd.

Dominee van der Kaaij is opgegroeid in een gereformeerde milieu. Hij ziet het christelijke geloof als een religie dat door mensen is bedacht om een diepere boodschap over te brengen. Hij ziet dat de kerk deze boodschap misbruikt voor eigen gewin. De kerk is volgens hem een doods machtsinstituut met rituelen om mensen in te lijven bij de groep, terwijl die rituelen voor de persoon zelf vaak inhoudsloos en weinigzeggend zijn. De kerk is voor hem een huichelachtige cultuur vol groepsdwang. Mensen die maar meedoen maar er vaak ook zelf niks van geloven. Hij heeft het vooral over de kerk als instituut. Kerk om kerkje te spelen. Kerkgang omdat het moet en om maar een goed plekje in de hemel te kunnen verdienen. Om zo alle kerkgangers zo over één kam te scheren en het christelijk geloof af te doen als een verzekering voor een plaatsje in de hemel is wel erg kort door de bocht. De grootste rijkdom zit hem in Gods aanwezigheid in dit leven, hier en nu. Je wandel met God. Maar ja als je niet in God gelooft.
Jammer dat hij de kerk zo heeft ervaren en God nooit heeft leren kennen. Er zijn genoeg Christenen die wel een diepe geestelijke ervaringen met God hebben. Lees de boeken van Corrie ten Boom maar eens. Mensen die bevrijd werden van hun oude 'vleselijke' manier van denken en door Gods kracht alles konden verdragen, omdat ze niet meer gebonden waren aan hun zelfbehoud. God verandert nog dagelijks mensen. Niet van buitenaf (regels opleggen) maar van binnenuit(Gods Geest). God maakt waarlijk vrij. Vrij van de ik-gerichte manier van leven worden mensen van dag tot dag vernieuwd naar het beeld van Gods Zoon.

Wat me het meeste stoort is dat van der Kaaij een gnostische draai aan de Bijbel geeft. De zogenaamde diepere boodschap van de Bijbel is volgens hem het goddelijke inzicht dat de mens zelf goddelijk is. Er zou volgens hem een eeuwenoude samenzwering zijn die deze mystieke leer uit de Bijbel probeert te houden. Maar als je de Bijbel goed leest, zowel het oude als het nieuwe testament, zie je dat het één geheel is. Alles werkt toe naar Gods verlossingsplan. Als je de gnosisleer hier in wil passen dan zie je dat het niet meer klopt. De mens kan zichzelf niet op een hoger plan brengen.

Jezus is volgens dominee van der Kaaij een mythisch figuur die in een historische context is geplakt. Het is een Joodse hervertelling van oude Egyptische en Grieks/Romeinse mythologieën. Er zijn inderdaad een paar overeenkomsten met die verhalen. Osiris is uit de hemel op aarde gekomen en staat weer op uit de dood. Bacchus verandert water in wijn. Maar het meeste komt niet overeen met het verhaal van Jezus. (Jezus klimt niet in een kist en wordt ook niet in stukken gehakt.) De overeenkomsten zijn vergezocht. Jezus stierf niet elke winter om in de lente weer op te staan toch? Zou het zo kunnen zijn dat de bedenkers van de halfgoden de boodschap die God al in schepping heeft gelegd op een mythische manier wilden hervertellen? God die al in de schepping Zijn verlossingsplan aan ons toont? Omdat er overeenkomsten zijn met mythologische verhalen wil niet zeggen dat de Jezusfiguur bedacht is door mensen. Het is voor van der Kaaij bijna een obsessie om het bestaan van Jezus hoe dan ook te ontkennen. Waarom? Als Jezus niet heeft bestaan dan hoef je hem ook niet serieus te nemen. Je slaat met deze bewering het belangrijkste wapen uit de handen van je je tegenstanders. Bewijs eerst maar eens dat Jezus heeft bestaan is zijn mantra.  Het serieus nemen van Jezus heeft  inderdaad nogal wat consequenties. Jezus beweerde namelijk dat Hij de beloofde Messias was, dat Hij God was en dat was ook de reden dat Hij werd gekruisigd. Omdat Hij zich aan God gelijkstelde.
Het verhaal van Jezus is voor van der Kaaij een mythisch verhaal met een diepere laag die ons eigen bewustzijn weerspiegelt. Het gaat er niet om of het echt gebeurd is maar het gaat om de boodschap. De tijdloze waarheid van de Jezus-mythe, Christus in jezelf, de goddelijke vonk. De opstanding moet niet letterlijk genomen worden Het gaat om het christus-bewustzijn, waarin je sterft aan het vlees en opstaat in een nieuw geestelijk leven. Van een lager naar een hoger bewustzijn. Gnosis is de religie waarin ik ben grootgebracht. Een vaag geloof in onpersoonlijke energie die je naar believen kan manipuleren. Het is de oeroude leugen van de slang. Eet maar van de vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad. Je zult niet sterven maar je zult als god zijn kennende goed en kwaad. De mens at en verloor zijn onschuld. Bang voor God- en mensenoordeel ging de mens zich verstoppen. Kinderlijke onschuld maakte plaats voor voorbedachte rade en ze moesten de consequenties van hun goede en slechte daden dragen. Van God los ging het van kwaad tot erger. Nee ze kwamen niet tot een hoger bewustzijn. Ze werden geen goden. Los van de boom des Levens stierven elke dag een beetje meer.

Het gaat inderdaad niet om het kerkje spelen maar om een relatie te hebben met God en bewust voor Hem kiezen. Ik ben Jezus gaan volgen niet om dat ik anders bang ben om niet in de hemel te komen.(Ik was zelf goddelijk toch) Het was Gods liefde die mij trok. Zijn Aanwezigheid dat ik er niet meer om heen kon, dat God er werkelijk is. God wil ons nieuw leven geven. We sterven aan ons oude leven en staan op in een nieuw leven. Dat zegt de Bijbel ook. Maar het is niet door eigen kracht of door het christus-bewustzijn. Ik heb mij over te geven aan de God, die Leeft. Om te sterven aan mijzelf en te leven met God. God komt in ons wonen door Zijn Heilige Geest. Wij kunnen onszelf niet verlossen van het vleselijke leven of onszelf omhoog werken tot een hoger bewustzijn. God zelf wil in ons wonen en ons bevrijden van ons ik-gerichte leven, van ons zelf god zijn. "Niet ik leef maar Christus leeft in mij!" God geeft werkelijke vrede, Zijn kracht, liefde, wijsheid ervaar ik elke dag als ik bid, de Bijbel lees of door de natuur wandel. God is geen goddelijke kracht of energie. Hij is IK BEN. Persoonlijk en heel dichtbij. Bid er maar voor!!!

Zie ook:
https://dewaarheidsvriend.nl/blog/van-de-kansel-geweerd







maandag 10 juni 2019

Gaven en vruchten

"Maar de vrucht van de Geest is ​liefde, blijdschap, ​vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. Tegen zodanige mensen is de wet niet. Want wie ​Christus​ ​Jezus​ toebehoren, hebben het vlees met zijn hartstochten en begeerten gekruisigd." 
(Galaten 5:22)

Al vanaf eind februari ben ik al weer bezig met het zaaien en planten. Na de winter kan ik bijna niet wachten om bezig te zijn met de (moes)tuin. Vaak is het nog veel te koud en staan de jonge plantjes te wachten in de serre en op de vensterbanken tot de ijsheiligen langs zijn geweest. Dit tot soms tot ergernis van de andere gezinsleden, want overal staan bakjes. Nadat ik de tuin en de kas had klaargemaakt kon alles naar buiten. Maar dan nog wat duurt het soms lang  voordat je wat resultaat ziet. Ongeduldig kijk ik de plantjes haast de grond uit. Elke dag even kijken. 

Maar niet alles gaat even voorspoedig. De aardappelplanten blijven klein en zien wat gelig. De aardbeien worden opgegeten door de pissebedden en elke morgen zijn sommige kleine sla-plantjes gewoon helemaal verdwenen. Maar ik zaai gewoon weer nieuwe. Er zijn gelukkig ook nog veel aardbeien die nog niet opgegeten zijn. Een moestuin deel je nou eenmaal met de natuur. Als het niet te gortig wordt vind ik het best zo. Maar een beetje resultaat zou wel leuk zijn. Dan kan je de vruchten plukken van het harde werk. Nou ja harde werk, als het plantje eenmaal in de grond zit dan groeit vanzelf. Alleen af en toe onkruid wieden en bij droog weer water geven.

Sommige sterke planten laat ik doorschieten om er zaad van te winnen voor volgend jaar. Zaad en stekjes genoeg.  Meestal meer dan ik in de grond kwijt kan. Overvloedig en helemaal gratis. 

Ook God geeft aan elke zoon of dochter gaven en vrucht. Gods gaven verschillen van persoon tot persoon maar ieder mag Gods vrucht dragen. God vormt ons naar Zijn beeld en zo mogen we beeld zijn van Zijn Zoon.

"Want hen die Hij van tevoren gekend heeft, heeft Hij er ook van tevoren toe bestemd om aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig te zijn, opdat Hij de ​Eerstgeborene​ zou zijn onder vele broeders. (Romeinen 8:29)

Gaven zijn Geestelijke kwaliteiten die God je geeft voor een bepaalde taak. Zijn Geest werkt door jou en openbaart Zijn wijsheid, kennis, geloof, wonderen, profetie en krachten om zo een zegen te kunnen zijn voor een ander. Je ontvangt om te delen. 

God wil ons ook Zijn vrucht geven omdat onze eigen vruchten hopeloos te kort schieten. Onze eigen liefde, vrede en blijdschap zijn niet blijvend. Ze zijn afhankelijk van onze omstandigheden. Verdraagzaam zijn en vriendelijk blijven houd je maar even vol. Goedheid, trouw, zachtmoedig zijn en jezelf beheersen? Als je dat uit jezelf moet putten dan is de bron al snel leeg. Maar als je sterft aan jezelf en je geeft je leven in Gods hand, dan geeft God Zijn vrucht met verschillende eigenschappen die allemaal met elkaar verweven zijn. Gods karakter krijgt gestalte in jou als je dicht in Zijn nabijheid leeft. Je gaat lijken op de Vader. Maar deze vrucht heb je niet gekregen om er verder niks mee te doen. De vrucht is om uit te delen, om een lichtje te zijn in een donkere wereld. Zichtbaar en tastbaar. Vruchten die nutteloos op de fruitschaal blijven liggen gaan rotten. Mag Gods gestalte in jou zichtbaar worden? God wil dit alles aan je schenken als je het zelf loslaat en in Zijn handen legt. Dan mogen we groeien, bloeien en werkelijk vruchtbaar zijn.


zaterdag 25 mei 2019

Je bent nooit alleen.

"Want omdat, in de wijsheid van God, de wereld door haar wijsheid God niet heeft leren kennen, heeft het God behaagd door de dwaasheid van de prediking zalig te maken hen die geloven. Immers, de ​Joden​ vragen om een teken en de Grieken zoeken wijsheid; wij echter prediken ​Christus, de Gekruisigde, voor de ​Joden​ een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid.."
 (1 Korinthiërs 1: 21-23) 


De laatste dagen is het heerlijk weer. Echt weer om buiten door te brengen en omdat we toch wat aan onze conditie willen werken en ons willen voorbereiden op de Struuntocht van 14 september proberen we elke dag even te wandelen. De natuur is nu op z'n mooist. Echt genieten. Samen wandelen, mooie gesprekken...

Afgelopen zondag hebben we zelfs met een grote groep van de gemeente gewandeld. We gingen samen pelgrimeren. Ik wist niet eens dat, dat een werkwoord was. Maar het was fantastisch. Wandelen is ook het mooist als je dat samen doet. 

Jezus sprak bij zijn afscheid vlak voordat hij naar de hemel terugkeerde: "...Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld." We worden niet als wezen achtergelaten, God zelf gaat met ons mee. En zo komt het dat zelfs als ik alleen wandel, ik toch in gesprek kan zijn met God om Hem te danken en mijn zorgen voor Hem neer te leggen.


"Ik ben met je..." We wandelen niet alleen door het leven. God gaat met ons mee en we mogen Zijn licht en liefde delen aan de wereld om ons heen. 

"En zie, Ik ben met u, Ik zal u beschermen overal waar u heen zult gaan, en Ik zal u terugbrengen in dít land, want Ik zal u niet verlaten, totdat Ik gedaan heb wat Ik tot u gesproken heb!" (Genesis 28) 

Dit zijn de woorden die God tegen Jacob sprak toen hij droomde over de ladder die tegen de hemel stond. Maar Jacob geloofde God niet. Misschien omdat hijzelf niet betrouwbaar was (zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten). 

"Jakob​ legde een ​gelofte​ af en zei: Als God met mij zal zijn en mij zal beschermen op deze weg, waar ik op ga, en mij brood zal geven om te eten en ​kleren​ om aan te trekken, en ik in ​vrede​ in het ​huis​ van mijn vader zal terugkeren, dan zal de HEERE mij tot een God zijn."

Jacob wil eerst bewijs zien en zich dan pas aan God overgeven. De Joden vragen om een teken en de Grieken zoeken wijsheid. 


Soms komt door een crisis je geloof in de knel. Heer waar bent U in deze situatie. Laat eerst maar eens zien... of ik wil het eerst kunnen begrijpen voordat ik U weer vertrouw. Toch wil God zelfs dit ongeloof tegemoet komen. Denk maar eens aan de ongelovige Thomas. Hij weet wat we nodig hebben. God maakt Zijn woorden waar (al is het soms op een andere manier dan we dachten) en soms laat wondertekenen zien om ons te bemoedigen op weg naar het Vaderhuis. We moeten beseffen dat deze aarde niet ons thuis is. Als het goed is voelen we ons hier op aarde steeds minder thuis. God richt ons hart steeds meer naar boven en zo mogen we al wandelend in geloof samen onderweg gaan.

God vervult niet al onze wensen maar wel al Zijn beloften.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...