7 jaar

‘Mijn duif in de rotskloof, verscholen in de bergwand, laat mij je gezicht zien, laat mij luisteren naar je stem, want je stem is zo lieflijk, je gezicht zo bekoorlijk. ‘ – Hooglied 2:14

Op 3 oktober 2011 was de dag van mijn eerste blogje. Nu 7 jaar later weet ik nog regelmatig berichtjes te plaatsen. Meestal schrijf ik een berichtje als ik iets beleefd heb of iets wil onthouden. Een plek vol ontdekkingen en mooie herinneringen. Zowel hele eenvoudige dagelijkse dingen zoals persoonlijke herinneringen, lekkere recepten of mooie boeken maar ook meer diepere dingen zoals ontdekkingen die ik vind in de Bijbel, preek of een 'geestelijke' ervaring. In de eerste plaats schrijf ik vooral voor mezelf (om dingen niet te vergeten) en daarnaast voor iedereen die het interessant of leuk vindt om te lezen. Voor dit 7 jarig jubileum een verhaal over relaties en de moed om kwetsbaar te zijn.. De moed om uit de schuilplaats te komen waar liefde vertrapt kan worden...of tot bloei komt.

Copyright Daniël

'Dus je houd van mij?' (een verhaal)
Al een heel weekend hadden ze samen doorgebracht. Ze hadden elkaar ontmoet in de kerk. Hij was drummer en zij zong samen met zijn zus in het aanbiddingsteam van de kerk. Nu waren nu samen het weekend weggeweest met de jeugdgroep. Als leiding hadden ze de handen vol gehad om de tieners mee te krijgen naar alle georganiseerde activiteiten van het jeugdkamp. Toch hadden ze even tijd gehad om samen een ijsje te halen in het nabijgelegen stadje. Ze hadden gepraat over de toekomst en daar lopend door het park had Jeroen ook hele persoonlijke vragen gesteld. Ze durfde het eigenlijk niet te hopen. Zou hij werkelijk een relatie met haar willen hebben? Hij was veel ouder en had een ruig leven achter de rug. Ze was de 30 al gepasseerd en had nog nooit een serieuze relatie gehad. Altijd als iemand te dicht bij kwam verbrak ze de relatie. Eigenlijk had ze zich er al bij neergelegd dat ze alleenstaand zou blijven. Maar Jeroen was anders. Hij drong zichzelf niet op en deed zich niet anders voor dan hij was. Ze was bang teveel te hopen. Bang om deze fijne vriendschap stuk te maken.

Na het weekend hadden ze afgesproken om samen door te rijden naar het kasteel van zijn oom. Een kleine minivakantie om bij te komen van alle drukte. Nu waren ze er bijna. Ze hadden onderweg gepraat over van alles en nog wat. Ze was moe van het weekend. en van de spanning en dan ineens zijn vraag: 'Hoe moet ik je zomenteen voorstellen aan mijn oom?' Hij keek haar plagend aan. Ze voelde dat haar wangen begonnen te gloeien. Nu moest ze kleur bekennen. Zou hij haar echt zien, als meer dan een vriendin? Nu moest het hoge woord er uit. Maar ze durfde niet en in plaats van een antwoord stelde ze een vraag: 'Dus je houdt van mij?' Nu moest hij wel eerlijk zijn... 'Ja, al een hele lange tijd.' Maar ik wil je niet kwijt als vriendin.' Verdere uitleg was niet meer mogelijk want ze reden de oprit van het kasteel al op en zijn oom kwam hen al lachend tegemoet lopen. Twee grote rottweilers aan zijn zijde. Op zijn hoofd een grote hoed en zijn haren in een lange staart. Een markante verschijning met zachte vriendelijk ogen. Dezelfde vriendelijke ogen als Jeroen. Ze liet zich hartelijk begroeten door een stevige omarming. Ze stelde zich voor als Sara, vriendin van Jeroen. 'In de zin van geliefde' vroeg oom Herder en keek Jeroen verrast en vol blijdschap aan. Ze knikten lachend naar elkaar. 'Jullie hebben allebei een goede keus gemaakt, ja, ja, als je samen Gods weg gaat maak je grote dingen mee.' Onder de koffie vertelde oom Herder over de tijd dat Jeroen in een moeilijke tijd onderdak bij hem had gezocht en Jeroen hem had geholpen met de verbouwing van het kasteel. In die tijd had Jeroen gekozen om zijn leven om te gooien en helemaal voor God te gaan leven. Zijn vriendin had hem om die reden verlaten en hij was daarna alles kwijtgeraakt.

Later die avond toen ze alleen waren vertelde Jeroen hoe bijzonder zijn eigen ouders hun relatie waren begonnen. Het was begonnen met de vraag van zijn vader aan zijn moeder of ze ook in God geloofde. Voor zij beiden hun relatie met elkaar waren begonnen waren ze eerst samen gaan bidden. Deze traditie wilde Jeroen nieuw leven in blazen. De relaties die Jeroen hiervoor had gehad, had hij God er nooit bij betrokken. Samen gingen ze bidden of God deze relatie wilde zegenen. Het was een bijzonder moment. Sara had nooit mensen lang om haar heen kunnen verdragen maar bij Jeroen kon ze voor het eerst echt zichzelf zijn, zich ontspannen en God was erbij. Samen wandelden ze door de bloeiende kersengaard en bleven tot in de late uurtjes in de tuin zitten praten. De week vloog om. Nooit zou ze het begin van haar relatie met Jeroen vergeten. Nu al 7 jaar geleden.
'Dus je houdt van mij?'

Soms is je hoofd zo zwaar.

Soms is je hoofd zo zwaar

Oei, het is al even geleden dat ik een blogje heb geschreven. Mezelf ertoe zetten lukt me haast niet. Mijn hoofd zit vol en mijn handen jeuken. De lente is al begonnen en ik ben nog in winterslaap lijkt het. De tjiftjaf is hier weer vrolijk aan het fluiten en de duiven koeren. Voor mij het teken om de tuin weer in te gaan. De bladeren en dode takken zijn eruit gehaald en de grond is weer omgewoeld.

Binnen ben ik bezig met het voorzaaien van allerlei bloemen en vruchten. Via de grappige filmpjes van Mr Eastcoastman weet ik zelfs hoe ik avocado's en citroenen kan laten ontkiemen. De eerste experimenten staan al in de vensterbank. Ook ben ik maar weer bezig met de groentetuintjes van de AH. De kruiden van vorig jaar staan nog steeds in de tuin. Zelfs de prei staat er nog van vorig jaar.



Tussen alle plantjes heb ik deze cupcakes gezet als 1 april grapje

Daarnaast heb ik nu ook een nieuwe hobby. Vanuit de kerk worden er creatieve avonden georganiseerd en de vorige keer hebben we met elkaar een shop-sas- tas gehaakt. Hierbij haak je een bestaande tas om met een klinkersteek. Dit is de eerste keer dat ik een haakwerkje heb afgemaakt. Het leuke is dat als je samen ergens mee bezig bent je elkaar stimuleert. Ik heb sinds de lagere school niet meer gehaakt en toch zo'n leuk resultaat al zeg ik het zelf.

Ook het minibiebje krijgt steeds meer aanloop. En gelukkig krijg ik regelmatig boeken zodat ik een beetje kan wisselen met de boeken. Druk heb ik het ook met mijn andere hobby, lezen. De nieuwste reviews zijn te lezen op Puurvandaag. Genoeg te doen. En ook genoeg te schrijven. Maar ja als je hoofd zo vol zit met vanalles dat moet en kan dan zakt de moed je wel eens in de schoenen. Er zijn zoveel dingen die leuk zijn en ook nog zoveel dingen die gedaan moeten worden. Waar blijft de tijd om dat allemaal op te schrijven. Toch had ik nog tijd om een leuk recept te proberen.

De Eierbal.

Wist je dat je die heel gemakkelijk en net zo lekker zelf kan maken.

Eierbal voor 4 personen.

Ingrediënten:

4 eieren hardgekookt en afgekoeld

2 braadworsten ontveld en geprakt

blikje ragout

2 eetlepels massala

2 theelepels gehaktkruiden

paneermeel

bloem

geklutst ei

Roer de braadworsten, ragout, gehaktkruiden, massala en paneermeel door elkaar. Voeg zoveel paneermeel toe tot je 4 ballen kan draaien. Ontvel het ei en rol het door de bloem. Maak de bal die je gemaakt hebt plat en vouw dat om het ei. Nu zit de ei in de bal. Je hebt nu twee borden nodig. Eén met geklutst ei en eén met paneermeel. Rol de eiballen eerst door het ei en dan door de paneermeel. Hierna nog 5 min in de frituur op de hoogste stand en klaar zijn de eierballen.


Lekker met Challah zoet shabbatbrood. Het recept staat op de foto hieronder..

3 eieren, half kop suiker, 6 eetlepels slaolie, 1 klein eetlepeltje zout, anderhalf kopje warm water en anderhalf zakje droge gist, 6 tot 8 koppen bloem. Kneden tot een soepel deeg en 2 uur laten rijzen. Weer kneden en rijzen en dan het deeg in 3 bollen verdelen. Van elke bol maak je drie slierten die je vlecht. Het gevlochten deeg bestrijken met ei en dan 23 min in de voorverwarmde oven.



 Zo mijn hoofd is weer iets lichter. Toch maar vaker schrijven.

God is Goed.

Zo alle drukke dagen weer achter de rug. Even een onaangekondigde blogpauze genomen. Ik dacht dat ik tussendoor nog wel even een blogje zou schrijven maar dat is er toch niet van gekomen. Even kunnen uitrusten. Weer een mooi boek gelezen. Van Lisa Norato; Geheimen van mijn hart.

 

Het gaat over de zoektocht van een vader. En over alles wat zo'n vader er voor over heeft om het hart van zijn kind te veroveren. Mooi om te lezen hoe door alles heen Gods hand te zien is in het leven van een mens. Zelfs door armoede, gebrek en lijden gaat God een weg met ons. Het boek heeft wel een zeer verrassend einde. Waarin de vader zichzelf laat vinden door de Vader. Een heerlijke roman met een diepere boodschap.


Daarna veel nagedacht over de vraag: Waarom laat God al het lijden toe. Naar aanleiding van een het boek van Reinier Sonneveld. "De stilte van God". Hierin komt hij tot de conclusie dat nergens in de bijbel staat dat lijden zinvol is of dat je er een les uit moet zien te leren. (Een soort bijbelse therapie om een mooier mens te worden) Nee, lijden dat overkomt je gewoon. Ieder mens krijgt te maken met lijden. Het is onderdeel van een vergankelijke en vruchteloze gevallen schepping. Lijden is ook niet gewild door God, maar Hij kan er wel zin aan geven. En Hij is erbij...Mattheus 10:29 Worden niet twee mussen te koop aangeboden voor een duit? En niet één daarvan zal ter aarde vallen zonder uw Vader. Let op er staat niet zonder de wil van de Vader. God wil het lijden niet! Het is een gevolg van de gebroken schepping maar GOD is erbij. Hij wil ons steunen, troosten en kracht geven om er doorheen te gaan. We mogen uitzien naar een nieuwe morgen met Hem waar lijden voorbij zal zijn. Het antwoord van God op het lijden is Jezus. Hij heeft Zijn leven gegeven, de dood overwonnen

Romeinen 8: 20Want de schepping is ten prooi aan zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door hem die haar daaraan heeft onderworpen. Maar ze heeft hoop gekregen, 21 omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. 22 Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt. 23 En dat niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn, de verlossing van ons sterfelijk bestaan.

En verder heb ik een nieuwe hobby ontdekt. Schilderen. Dit zijn mijn eerste creaties. Twintig jaar geleden schilderde ik ook wel eens maar nu heb ik er eindelijk weer eens tijd voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

De laatste twee zijn verzoeknummers van mijn zonen. De één wilde een vuurtoren en de ander een straaljager. Ondanks de scheve staart is de straaljager toch goedgekeurd. Ik ben nog aan het stoeien met de verhoudingen. Het hoeft voor mij ook niet helemaal precies het mag best een beetje impressionistisch zijn.

Inspiratie opdoen

Het mooie van bloggen is dat je inspiratie kan opdoen bij elkaar. De eén heeft een tip voor het zelfmaken van wasmiddel en de ander heeft een tip voor een creatieve middag. Ik heb al heel wat ideetjes voorbij zien komen die ik inmiddels heb geprobeerd.

Bijvoorbeeld de heerlijke tomatensoep van Teunie of de grappige vogelkopjes van Dieneke

Gister een gezellige middag gehad met Goop. Wat is Goop? De blog van de gulle aarde. Geeft altijd veel inspirende ideeën. En zo ook het idee om lekker een middagje te gaan kliederen met maizena en water. Heel simpel en een gezellige middag. Gister was het koud en nat buiten. De kinderen verveelden zich. We keken eerst wat youtubefilmpjes over maizena en water

en daarna gingen de kinderen zelf aan de slag. Toch meer dan een uur lekker bezig geweest. Je snapt het niet zo simpel en zo leuk. Ondertussen nog wat meer ideeën opgedaan. Maizenakoekjes maken. Schoonmaken met maizena. Maizena en scheerschuim voor het maken van Fluffie stuff. Tjonge wat een leuk spul.

De Tzitzit, God's idee voor een WWJD

Een creatief idee. Gisteren van mijn moeder een beschrijving en materiaal gekregen om een Tzizit te maken. Een Tzizit? Ja een gebedskwastje. Maar waarom zou je als christen een gebedskwastje maken/dragen?

Draag je iets dat je herinnert om te zijn zoals Jezus? Misschien een kruisje of een ichtusvis. Wist je dat God zijn eigen WWJD heeft? God gaf iets wat we kunnen dragen zodat het ons herinnert aan zijn geboden/liefde.

Tziziet is de naam van de vier zogenaamde "schouwdraden" (draden om naar te kijken) die ook wel de "gedenkkwasten" worden genoemd. In Israel was het vroeger de gewoonte om bovenkleden te dragen, die van vierkante doeken waren gemaakt. Aan de hoeken werden de Tzizit geknoopt.

Numeri 15:37 De HEER zei tegen Mozes: 38 ‘Zeg tegen de Israëlieten dat zij en al hun nakomelingen aan de zoom van hun kleren kwastjes moeten bevestigen waarin een blauwpurperen draad verwerkt is. 39 Bij het zien van die kwastjes zullen jullie herinnerd worden aan alle geboden van de HEER, zodat jullie die naleven en mij niet ontrouw worden door de begeerten van je hart en je ogen te volgen. 40 Ze zullen jullie helpen om aan al mijn geboden te denken en die na te leven en jullie God toegewijd te blijven. 41 Ik ben de HEER, jullie God, die je uit Egypte heeft weggeleid om jullie God te zijn. Ik ben de HEER, jullie God.’

Het kwastje aan de kleren als een constante herinnering van de geboden van God. We worden eraan herinnerd dat JaHUaH, onze God, bij ons is – aan elke zijde van ons. Dat zal onze dag bepalen of ‘kleuren’, en alles wat we die dag denken, voelen en doen.

Hebreeuwse aleph-beth, kent aan elke letter ook een cijferwaarde.

De lengtes van de blauw omwikkelde stukjes 10-5-6-5 verwijzen nu samen naar de Naam van God: JaHUaH - (ik ben die ik ben) de AANWEZIGE.

(De echte Tzizit heeft meer 600 plus 5 plus 8 = 613.Het getal 5 staat voor het aantal knopen in de draden van de Tzitzit en het getal 8 staat voor de hoeveelheid draden. Het getal 613 geeft het aantal ge- en verboden weer uit de Tora. Er worden immers 248 geboden en 365 verboden in de Tora genoemd, die zijn samengevat in de tien geboden die ook bij de christenen bekend zijn. Hierna komt de Naam van God en daarna de geloofsbelijdenis. Hoor Israël....)

Jezus heeft de geboden waaraan de Tzizit ons herinneren, niet afgeschaft, maar Hij heeft een einde gemaakt aan het blindelings navolgen van de geboden omwille van de geboden, dus het wetticisme.  Jezus leert ons, dat de geboden er zijn voor ons eigen bestwil, als gebruiksaanwijzing voor een leefbare maatschappij, die gebaseerd is op een persoonlijke relatie met God, de Almachtige, en waarin rekening wordt gehouden met de medemens. Jezus is dus niet gekomen om de geboden buiten werking te stellen. Hij heeft alle geboden van de wet in samengevat: "Gij zult de Eeuwige, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. Dit is het grote en eerste gebod. Het tweede, daaraan gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de profeten.   De wet niet meer van buitenaf maar van binnenin doordat we door het geloof een nieuwe mens zijn en we vervult zijn met de Heilige Geest. Zijn Liefde.

Draag je de Tzitzit als iets waartoe een wet je verplicht? Nee, absoluut niet! Draag het gewoon uit grote vreugde over je grote Heer en hemelse Vader.

Video instructie