klagen en verwijten

Wilt u gezond worden? 

De zieke antwoordde Hem: 

Here, ik heb geen mens om mij, 

zodra er beweging komt in het water, 

in het bad te werpen; en terwijl ik onderweg ben, 

daalt een ander vóór mij af. 

Johannes 5:7

Klagen het lijkt wel volksziekte nummer één. Je hoeft de tv maar aan te zetten of je wordt overspoeld door allerlei meningen over allerlei zaken in de maatschappij. Op dit moment is natuurlijk de zwarte piet discussie heel actueel. Voor en tegenstanders laten zich van hun slechtste kant zien. Maar ook over andere zaken in de politiek en maatschappij moet een mening worden gevormd en bevochten worden. We oordelen en wijzen wat af. Het lijkt wel of klagen een deugd is.

Op zich is het soms goed om voor je mening uit te komen, als het maar persoonlijk is en met respect gebeurd. Helaas merk ik dat ook in ons gezin de negativiteit, die er heerst, binnen begint te sijpelen. Ik schrok ervan toen ik op een dag één van onze kinderen een hard oordeel uitsprak. Hoever zijn we gezonken? Moeten we overal een oordeel over geven? Hebben we het dan zo slecht?

Hoe ga je om met die klagende en verwijtende houding en wat geef je mee aan je kinderen? Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik klaag over zaken waar ik helemaal niets mee te maken heb. Mijn scherpe mening onnadenkend de kamer ingooi. We leren onze kinderen, door ons oordelen, zich beledigd te voelen, alsof je beledigd voelen iets goeds is. Terwijl we onszelf en onze kinderen juist moeten leren om te vergeven en geen verwijten te maken. Om dingen los te laten en onze vijanden lief te hebben.

Hierover sprak ik met mijn man op weg naar de zondagse dienst. We waren het erover eens dat we zouden moeten ophouden met onze veroordelende houding en juist positief moeten spreken. We zouden meer Christus moeten laten zien. We zouden Christus moeten laten regeren in ons spreken en in ons doen en laten.

Het 'toeval' was dat de preek van die ochtend juist daarover ging. Het ging over het verhaal van de verlamde man die al 38 jaar bij het bad van Bethesda lag. Als Jezus hem vraagt of hij gezond wil worden zegt hij geen ja maar begint te veroordelen en te verwijten. Zijn hart is donker en bitter geworden. Hij heeft door deze situatie niet alleen genezing voor zijn benen nodig. Zijn hart moet genezen worden. Hij kan niet meer met liefde en respect naar de ander kijken. Daarom vraagt Jezus ook: Wil je gezond worden? Het is best wel comfortabel om de verantwoordelijkheid bij de ander te leggen.

Hoe zit dat met ons. Zitten wij in een 'uitzichtloze' situatie waardoor we gaan veroordelen en verwijten. Die ander die heeft de schuld. Kunnen we die ander ook zonder oordeel aanzien? Kunnen we verder kijken naar wat een persoon van binnen beweegt? Oei het was alsof God ons persoonlijk op de vingers tikte.

 De vorige keer kwam deze tekst ook zo toevallig op zijn plek. Allebei de stukjes in week 46 geschreven.

"Toevallig" staat mijn stilletijdkalender van Sestra alweer op de tekst van Filippenzen 2:14 Doe alles zonder mopperen. Ja Heer, ik hoor wat u aan ons duidelijk wilt maken! Wilt U ons helpen zodat Christus steeds meer zichtbaar mag worden in ons leven en in ons gezin. Bethesda betekent huis van barmhartigheid. Mag in ons leven de barmhartigheid de boventoon voeren.

Nog wat tips die ik vond op Hour of Power:

1. Vergeef.  (zeg het hardop).Voel het en laat het los

2. Laat respect je standaard instelling zijn Respecteer de waardigheid van de ander.

3. Stop met zwarte humor, sarcasme en cynisme. Zeg positieve dingen

4. Ga uit van het beste.

5. Maak het als eerste goed.

Allemaal nuttige tips maar het belangrijkste vind ik is... bid!!! Want je kan het zelf niet. Je hebt hier Gods inzicht en kracht voor nodig. Hij bewerkt het willen en het werken in ons. Blijf dicht aan Zijn hart.

Jezus kopiëren of laten regeren?

"Want Hij weet, wat maaksel wij zijn, gedachtig, dat wij stof zijn."

Psalm 103:14

Ken je dat? Dat je het gevoel hebt dat God iets van je vraagt? Dat je tijdens het bidden heel sterk aan iemand moet denken en daarvoor gaat bidden? Dat je het gevoel hebt iemand een kaartje te moeten sturen? Als je dat gevoel hebt, denk dan niet te lang na, maar doe het!

Een paar weken terug vertelde mijn nicht dat haar iets bijzonders was overkomen. Ze vertelde dat ze in een tuincentrum een vrouw zag en steeds een stem in haar hart kreeg, dat ze voor deze vrouw een bloemetje moest kopen. Wat rare gedachte dacht ze, "maar Heer, als U het van me vraagt dan doe ik het." Bij de kassa rekende ze een mooi bloemetje af en gaf het aan de vrouw met de mededeling dat ze het idee had dat God haar dit bloemetje wilde geven.

Gister kreeg ik het verhaal van de andere kant te horen. Mijn vriendin vertelde me dat een kennis van haar in het tuincentrum zomaar van een vrouw een bloemetje had gekregen. Deze wildvreemde vrouw had gezegd dat God dit van haar had gevraagd en dat het niet uitmaakte wie ze was of naar welke kerk ze ging. Het bloemetje was voor haar van haar Hemels Vader.

Die kennis werd diezelfde week nog ziek. Ze kreeg een ontsteking. Het ging van kwaad tot erger. Lichamelijke kwaal volgde op lichamelijke kwaal en het werd zo ernstig dat ze uiteindelijk, twee weken later, overleed. Maar door dit bloemetje van haar Hemelse Vader mocht ze ervaren dat God haar zag en met haar was. De kwalen die haar overkwamen en haar lichaam naar de dood leiden, waren geen straf van God. Hij was erbij en had haar een teken gegeven dat Hij haar zó lief had en dicht nabij was. Wat een liefdevolle zorg...Hij weet wat we nodig hebben. Bijzonder hoe God door ons heen kan en wil werken. Hij is de Levende God die in diepe verbondenheid met ons wil leven. 

Veel preken in de kerk gaan over gedragsverandering. Liefdevol zijn, vergeven, goed doen, oog voor elkaar hebben etc etc.WWJD. Doen wat Jezus deed.  In Zijn voetsporen gaan. Navolgers van Jezus worden.

God wil in ons werken

Maar kunnen wij dat wel? Ik denk het niet en ik denk ook niet dat God dat van ons vraagt. Hij vraagt geen goede werken van ons althans niet in de eerste plaats. Wij kunnen Jezus helemaal niet volgen of doen wat Jezus deed! Niet uit eigen kracht. Wij zijn geen CopyChrist. 

Jezus zegt: "Zoek eerst het Koninkrijk van God." Leef in Mijn dichte nabijheid. Jezus moet plaats krijgen in je hart. Als Heer regeren. Niet in eigen kracht Jezus volgen maar luisteren naar Zijn stem. Niet WWJD What Would Jesus Do maar HWWU. Heer, Wat Wilt U? Niet Jezus kopiëren maar Jezus laten regeren! 

Psalm 103 

Looft de Here om zijn genade

Van David.

Loof de Here, mijn ziel,

en al wat in mij is, zijn heilige naam;

loof de Here, mijn ziel,

en vergeet niet een van zijn weldaden;

die al uw ongerechtigheden vergeeft,

die al uw krankheden geneest,

die uw leven verlost van de groeve,

die u kroont met goedertierenheid en barmhartigheid,

die uw ziel verzadigt met het goede,

zodat uw jeugd zich vernieuwt als die van een arend.

De Here doet gerechtigheid

en recht aan alle verdrukten.

Hij maakte Mozes zijn wegen bekend,

de kinderen Israëls zijn daden.

Barmhartig en genadig is de Here,

lankmoedig en rijk aan goedertierenheid;

niet altoos blijft Hij twisten,

niet eeuwig zal Hij toornen;

Hij doet ons niet naar onze zonden

en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden;

maar zo hoog de hemel is boven de aarde,

zo machtig is zijn goedertierenheid over wie Hem vrezen.

Zover het oosten is van het westen,

zover doet Hij onze overtredingen van ons;

gelijk zich een vader ontfermt over zijn kinderen,

ontfermt Zich de Here over wie Hem vrezen.

Want Hij weet, wat maaksel wij zijn,

gedachtig, dat wij stof zijn.

De sterveling – zijn dagen zijn als het gras,

als een bloem des velds, zo bloeit hij;

wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer,

en haar plaats kent haar niet meer.

Maar de goedertierenheid des Heren is van eeuwigheid

tot eeuwigheid over wie Hem vrezen,

en zijn gerechtigheid over kindskinderen,

over hen die zijn verbond onderhouden,

en aan zijn bevelen denken om die te doen.

De Here heeft zijn troon in de hemel gevestigd,

zijn koningschap heerst over alles.

Looft de Here, gij zijn engelen,

gij krachtige helden die zijn woord volvoert,

luisterend naar de klank van zijn woord.

Looft de Here, al zijn heerscharen,

gij zijn dienaren, die zijn wil volbrengt.

Looft de Here, al zijn werken,

aan alle plaatsen zijner heerschappij.

Loof de Here, mijn ziel.

De leugen van verdienen.

Maar toen zijn de goedheid en mensenliefde van God, onze redder, openbaar geworden en heeft hij ons gered, niet vanwege onze rechtvaardige daden, maar uit ​barmhartigheid. Hij heeft ons gered door het bad van de wedergeboorte en de vernieuwende kracht van de ​heilige​ Geest, die hij door ​Jezus​ ​Christus, onze redder, rijkelijk over ons heeft uitgegoten. Zo zijn wij door zijn ​genade​ als rechtvaardigen aangenomen en krijgen we deel aan het eeuwige leven waarop we hopen.

(Titus 3:4-7)

Zoveel mensen twijfelen en hebben een verkeerd beeld van God. Kom ik wel in de hemel, ben ik wel behouden? Ze willen nog steeds door goede werken de hemel en Gods liefde proberen te verdienen. Laatst zag ik een tv programma. Het ging over het opzetten van tehuizen door welgestelden van een protestantse kerk. Er werd smalend gezegd dat de rijken dit deden om een plekje in de hemel te verdienen. Dit is opzettelijk het evangelie verdraaien. In de Bijbel staat juist dat niemand Gods liefde, laat staan de hemel, kan verdienen! We mogen goede werken doen uit dankbaarheid. Anders zouden de dingen die we doen toch nog voortkomen uit egoïsme. Om er zelf beter van te worden. Jammer dat dit beeld nog steeds zo overheersend is. Het is verwarrend en afstotend.

Mijn schoonvader is gister overleden. Ook hij had veel vragen over de hemel. Maar het is allemaal zo wonderlijk gegaan dat we in dit hele proces Gods hand mochten ervaren. De laatste maanden werd mijn schoonvader steeds meer verward. Hij wist niet meer waar hij was, wat er met hem aan de hand was en wie de mensen waren die hij zag. 

Toch kwam er een moment dat hij ineens heel helder werd. Hij vroeg ons vergeving, dat hij boos was geworden, dat we hem naar het hospice hadden gebracht. Wij konden hem niet meer de zorg geven die hij nodig had. De mensen die hem verzorgden waren ontzettend goed voor hem en hij sprak zijn dankbaarheid uit voor alles wat we voor hem hadden gedaan. We waren helemaal verbaast dat iemand die zo dement was ineens alles weer wist te herinneren. Hij vertelde dat hij zich helemaal in Gods handen over had gegeven en dat je zelf toch niets zelf in de hand hebt. 

Hij vroeg zich alleen af of hij Gods liefde wel zou verdienen? Waren zijn daden wel goed genoeg. Het 'toeval' wilde dat ik 's ochtends een tekst had gelezen uit Daniël 9:18 Niet omdat wij ​rechtvaardig​ zouden hebben gehandeld leggen wij onze smeekbeden aan u voor, maar omdat uw ​barmhartigheid​ groot is. 

Met deze tekst stelde ik hem gerust. Het is Gods liefde die ons redt en niet onze rechtvaardige daden. Mijn schoonvader had rust gekregen. Hij was veilig in Gods hand. De dag erna was hij weer net zo verward als anders. Hij had alleen nog angst voor het sterven zelf, zou hij pijn krijgen? Maar 2 dagen voor zijn sterven is hij in coma geraakt en heeft het sterven niet bewust mee hoeven maken. Wat een genade. 

We moeten af van onze verdien-gedachte. Aldoor als je het woord verdienen hoort moeten je op je hoede zijn. Dan moeten je oren zich gaan spitsen. Het gaat niet om verdienen! Het gaat nooit om verdienen. We verdienen de dood. Het is Gods genade, die ons heeft gered van de dood. Hij heeft geen behagen aan mensen die verloren gaan maar wil ons juist redden. God heeft alles gegeven om ons te redden. Hij heeft Zijn Zoon gegeven. Zijn eigen leven. Het is niet ons werk maar Gods werk. Het is volbracht. Neem dat aan en VERTROUW.

Door uw genade Vader mogen wij hier binnengaan, niet door rechtvaardige daden maar door het bloed van het lam...

We hebben Koninklijk vervoer...

Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit 

elk tekort van u aanvullen, door Christus Jezus. (Fil 4:19 NBV)

Mijn schoonzus, haar schoondochter en ik zouden naar het zangfestijn in Dalfsen. Nu bijna 20 jaar geleden, op 30 maart 1998 om precies te zijn. We zagen er enorm naar uit maar helaas hadden we die dag geen auto tot onze beschikking en moesten we met met de trein. De man van mijn schoonzus wilde ons nog wel bij de trein afzetten maar voor de rest moesten we het zelf zien te regelen.

Natuurlijk hadden we dus niks geregeld. Komt allemaal wel goed ja... Pas in Dalfsen kwamen we erachter dat het conferentiecentrum toch wel ruim 8 kilometer lopen was. Er was geen busje en er stond ook geen taxi. Een kleine 2 uur lopen en we zouden de opening missen. Ondanks deze tegenvaller hadden toch ook enorm veel lol.

Wat minder lollig werd, waren mijn voeten. Ik had nieuwe schoenen aan en binnen 5 minuten voelde ik een blaar opzetten. Nog 8 kilometer te gaan en dat zou ik niet redden. We liepen een "snellere" route door het bos. "Oh, Heer", bad ik in mezelf, "wilt U een oplossing geven, een auto die ons misschien een lift kan geven". Maar met dat ik dat bad, dacht ik gelijk..wat dom, we komen hier nooit een auto tegen.

Maar mijn gebed was nog maar net opgezonden of er klonk lawaai achter ons. Een auto kwam het zandpad opgereden. En niet zomaar een auto, het leek wel een limousine. De bestuurder bleek naast het conferentiecentrum te wonen en bood ons spontaan een lift aan. Op Koninklijke wijze werden we toch op tijd bij het conferentiecentrum afgezet.

Op weg naar binnen deelden we onze zorg. Hoe moeten we weer bij het station komen. Een vrouw hoorde ons praten en zei, dat als we haar na afloop weer tegenkwamen we wel met haar en haar vriendin konden meerijden. Het was een geweldig festijn. We genoten van de nieuwe liederen en volgen een paar workshops. Maar we wilden wel weer op tijd in Groningen zijn dus lieten we de laatste workshops voor wat die waren en liepen naar de parkeerplaats. Hmmm, dan toch maar een taxi bellen? Het was er verlaten en stil, maar wonder boven wonder kwam daar toch de vrouw aanlopen, die ons een lift had aangeboden. Ze was zelf ook verbaasd dat ze ons weer zag. We konden instappen. Dit keer in een dure Mercedes werden we tot het station in Zwolle gebracht. Wauw...weer Koninklijk vervoer.

We waren net op tijd om de trein te halen. Mijn schoonzus had niet de tijd gehad om haar man te bellen, zodat hij ons van de trein kon ophalen. Maar toen we in Groningen aankwamen, kwam haar man al naar ons toegelopen. Hoe kon dat nou? Het bleek dat hij in de tuin aan het werk was en dat de telefoon overging. Hij was net te laat om die te beantwoorden en had aangenomen dat wij hadden gebeld. Ongelooflijk hoe God ons deze dag voorzien had van vervoer. En niet zomaar vervoer. Nee op haast Koninklijke wijze werden we hierin voorzien.

Dit voorval is ons altijd bijgebleven en heeft ons steeds weer bemoedigd. Als God al in zulke kleine dingen wonderbaarlijk voorziet hoeveel niet te meer in grote dingen. Mijn schoonzusje werd 5 jaar later ziek. Ze had niet lang meer te leven en ze kreeg een droom waarbij Jezus haar optilde en door de troonzaal droeg naar de schoot van de Vader. Ze is gestorven maar wel in de wetenschap dat God wonderbaar voorziet... Jezus zou haar dragen...we hebben Koninklijk vervoer...

Swing low, sweet chariot

Coming for to carry me home

Vervelende tieners :-)

Een blogje over tieners die zich vervelen, en ja dat is vervelend, voor mij maar ook voor henzelf.

Yeah, weekend en even bijkomen van de drukke schoolweek. Even lekker niks. De jongens (12 en 14) zitten achter de playstation, tv, mobieltje of computer. Als het maar een beeldscherm heeft dan vervelen ze zich niet. Voor eventjes vind ik het niet erg. Maar niet te lang. Zodra ik verbied om nog langer achter een beeldscherm te zitten worden ze boos.

"Wat moeten we nu doen dan?" Uit protest hangen ze voor me op de bank om te laten zien dat het leven zonder beeldscherm echt ondragelijk is. Luidruchtig zuchten ze: "We vervelen ons dood, en we gaan echt niet naar buiten. Wat moeten we daar doen, in de kou zitten of zo". Boos en dreigend kijken ze me aan. "Een spelletje Rummikub of zo?" Stel ik voor. "Mam, serieus, doe normaal, we gaan echt geen saai spel spelen." Vroeger wist ik nog wel wat leuke dingen. Maar de tijd van Lego, stoepkrijten, verkleden, hutten bouwen, voetballen, schilderen, brooddegen en knutselen is helaas voorbij. Voor kinderen zijn deze ideeën leuk.

Pff, het valt niet mee om moeder te zijn van tienerjongens. Voor tienermeiden zou ik 100 leuke dingen kunnen bedenken maar voor jongens....Die hebben geen zin om iets te koken of te stylen. Soms willen ze nog wel helpen koken, hout kloven of de kamer opruimen, maar dat kan je ook niet elke dag doen. Ook shoppen vinden ze nog wel leuk maar dat kost weer te veel. Stoeien vinden ze ook erg leuk maar dat gaat al gauw veel te hardhandig en eindigt als het verkeerd gaat in echte boosheid. Ze moeten al zo veel en nu moeten ze van mij ook nog iets leuks doen.

Iemand zei eens dat vervelen juist goed is want daar worden ze creatief van. Nou...bij ons dus niet. "Pak ze aan en laat ze meehelpen in het huishouden...", ja soms kunnen ze meehelpen met heel veel ongezellige tegenzin, dat helpt niet echt bij verveling. Ik kan dus niks verzinnen en inmiddels zijn de jongens weer naar boven gevlucht. Laat me raden...ja, hoor de mobieltjes zijn weer tevoorschijn gehaald.

Laat maar zitten. Doelloos laat ik me ook achter een beeldscherm zakken. Ik besluit een kaartje naar iemand te schrijven. Ik pak de kaartendoos en in het kaartje dat ik uitkies zit nog een kaartje. Een wel een heel toepasselijke kaartje.

Wauw, dank U Heer, ik ga bidden!!! Help me een goede moeder te zijn. Wilt U de tieners aanraken en inspireren. Wilt U mij liefde en kracht geven om ze te leiden om goede keuzes te maken.
Inmiddels is de jongste met een vriendje buiten aan het voetballen. De oudste speelt nu online met een vriend. Misschien wil ik wel te veel. Vervelende moeders ook...

Herkenbaar? en heb je tips? Ze zijn van harte welkom. Ondertussen zal ik ook zelf wat leuke dingen gaan bedenken en kom er een volgende keer wel op terug.

Toeval of leiding.

Op welke manier spreekt God? Deze keer op een bijzondere manier. Al jaren heb ik een "pillenpotje" met daarin Bijbelteksten. Deze heb ik al voor ons trouwen een keer van iemand gekregen. Maar ik houd er niet van om Gods leiding op deze manier te manipuleren en heb het potje onaangeroerd op een boekenplank laten staan. Afgelopen week kreeg ik een leuk idee. Ik kan natuurlijk een tekst uit het potje pakken en een weekje bij me dragen om zo de tekst uit mijn hoofd te leren. Zo gezegd zo gedaan en ik nam een kaartje uit het potje. Er stond:

Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, ¹⁹ ik ben niet meer waard uw zoon te heten; stel mij gelijk met een uwer dagloners.  (Lukas 15)

Hmm wat een droeve tekst maar zo voel ik me soms wel. Ook al weet ik dat ik waardevol ben en de rechtvaardigheid van Jezus me wordt toegerekend en mijn zonden zijn vergeven. Onze aanvaarding hangt niet af van wat we hebben gedaan maar van wat Jezus heeft gedaan Ik besloot de tekst toch maar te overdenken. En werd benieuwd hoe de tekst verder zou gaan. Natuurlijk ken ik het verhaal maar hoe het letterlijk verder gaat. Aan het einde van de week vroeg ik aan mijn zoon om ook eens een kaartje te pakken. Ik schudde de kaartjes en...

Hij pakte uit die meer dan honderd verschillende versen dit vers:

En hij stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.

Hè maar...Ik haalde mijn eigen kaartje uit mijn zak. Het was het volgende vers uit Lucas 15. Uit al die honderden teksten pakte hij vers 20. Wat een mooie "toevalligheid" God is met ontferming over ons bewogen. Hoe we ons ook voelen. Hij wil onze Vader zijn.

En dat was nog niet alles. Je raadt nooit waar de dienst deze zondag over ging. Juist over de verloren zoon uit Lucas 15: 11 tot en met 32. Het hele verhaal werd voorgelezen en maakte het plaatje waar ik de hele week over had nagedacht compleet. Wat een geweldige Vader hebben wij.

 Goede zondag gewenst.

Kijken met andere ogen.

Jullie hadden kwaad tegen mij in de zin, maar God heeft dat ten goede gekeerd, om te bewerken wat er nu gebeurt: dat een groot volk in leven blijft.

(Genesis 50:20)

 

 

Kamperen in tuinezië

 

 

De vakantie is voorbij en morgen gaan de scholen in het Noorden weer beginnen. We hebben een fantastische vakantie achter de rug maar het is ook weer fijn om een beetje orde en regelmaat in de dagen te hebben. Doordat de kinderen wat later naar bed gaan zijn de lontjes ook erg kort geworden.

 

Marshmallows  

 

Zo ook op een mooie zonnige ochtend. We zouden op familiebezoek. We hadden een gezellig ontbijtje en ik genoot van ons samenzijn tot er een telefoontje kwam. Een vriendje belde dat mijn zoon kon blijven logeren als hij met hem kwam spelen. We stonden op het punt om weg te gaan. Zo snel een andere beslissing maken ging niet. We zouden met z'n allen op pad. Mijn zoon werd boos. Begon te schelden en overal tegenaan te schoppen en sloot zichzelf op in de serre.

Wat een gezellige ochtend had moeten zijn  was van het een op het andere moment veranderd in een drama, alleen door dit telefoontje. Met veel moeite gingen we wat later dan afgesproken op pad. Achterin zat een mokkend jongetje en iedereen deed boos tegen elkaar. Ik begon in stilte te bidden. Als eerste probeerde ik ondanks mijn woede te danken voor alle mooie dingen. Het ging met heel veel moeite. Ik dankte voor de prachtige natuur waar we doorheen reden en ik vroeg vergeving voor mijn boosheid. Ineens werd ik overspoeld met liefde. Alsof God me omarmde en zei: "Ik heb alles in de hand, ook deze situatie". God liet mij zien dat deze situatie geen overwinning is van het kwaad maar dat Hij zelf deze situatie overziet en in de hand heeft. Ook deze kleine negatieve gebeurtenis. Het was niet goed om zo boos te zijn en te veroordelen. Op dat moment vulde God me met zoveel vrede en vreugde dat de tranen over mijn wangen liepen. Ik vond het een hele vreemde ervaring. Kon God deze vredeverstoring  ten goede gebruiken ? Een vreemde gedachte.

Hutten bouwen bij vakantiespelweek

De volgende dag was ik aan het lezen in het boek Duizendmaal dank en mijn mond viel open want ik las dezelfde boodschap die God gister tegen mij gesproken had:

 

"Je zou je erg schamen  als je wist dat de ervaringen die jij tegenslag noemt, nutteloze verstoringen, vervelende ergernissen wat die in werkelijkheid zijn. Je zou je realiseren dat je geklaag daarover niets meer of minder dan godslastering zijn - al is dat nooit in je opgekomen. Niets gebeurt er met je zonder God en toch verwensen (Gods) kinderen die dingen omdat ze niet weten wat ze werkelijk zijn".
 



Slapen in zelfgemaakte tuinhut

Ook in de bijbel zien we kleine en grote tegenslagen die God later ten goede gebruikt. Soms Onbegrijpelijke wegen. Ik vond het wel heel toevallig dat ik op deze tekst stuitte maar er gebeurde nog iets...



De volgende dag tijdens een afsluitende musical van de bijbel vakantie week mocht mijn zoon een tekst uit genesis 50 oplezen. Hij las ook de hier bovenstaande zin. "Jullie hadden kwaad tegen mij in de zin, maar God heeft dat ten goede gekeerd..."  Tot driemaal toe wordt ik erbij bepaald dat God alles in zijn hand houdt ook de hele kleine negatieve dingen.




En alweer een hut.

Te vaak zien we een teleurstelling, stomme ongelukjes, vergissingen,  een situatie die ander loopt dan we hadden gedacht als een overwinning van het kwaad.



Maar God weet er allang van en heeft het in zijn hand. Bij God lopen de dingen niet uit de hand. Als dingen uit onze controle vallen heeft God het nog steeds onder controle. Het is geen overwinning van het kwaad. Juist in de situaties waar de dingen buiten onze controle vallen, wanneer dingen onze rust verstoren, juist dan wil God onze kracht zijn. Daarom mogen ook danken onder alles! (er staat niet voor alles) Danken dat Zijn eeuwige armen onder ons zijn. Danken voor zijn nabijheid ook als we die niet ervaren.

 

 

 

 

Veroordeel jezelf en elkaar dus niet en richt je op Zijn zegeningen en wees een zegen.
Hoe je met de situatie omgaat, daar gaat het om. Vlucht naar Jezus en vraag zijn kracht.

 

 

 

1 jaar

Hieperdepiep hoera de blog bestaat 1 jaar. In oktober vorig jaar begonnen met het delen van de mooie en minder mooie dingen van het leven.

mijn eerste bericht

Het allermooiste om te delen is de relatie die God wil hebben met zijn kinderen. Om elkaar te bemoedigen. In het begin van het schrijven had ik gezegd dat ik eens wat meer zou schrijven over hoe God in je leven kan spreken. Het lijkt me mooi om hier wat over te vertellen.

Als God iets uitzonderlijks van je vraagt zal Hij je erop voorbereiden. Mijn man en ik hebben beiden ervaren dat God op een hele duidelijke manier kan spreken.

7 augustus 2006 ging de telefoon. Een jongen uit onze gemeente vroeg of wij ons over een uitgeprocedeerde asielzoeker wilden ontfermen. Hij kon niet terug naar eigen land en hij had geen onderdak. Hij had hem meegenomen maar zijn ouders vonden het niet goed dat deze man bij hen zou overnachten.

Wow, ik had de man al in de gemeente zien rondlopen en mijn man had al een praatje met hem gemaakt. Daar had hij mijn man al verteld dat hij Peter heette en uit Liberia kwam. Die zondag hadden we al met elkaar gesproken of we deze Peter onderdak zouden geven. De hele maand lazen we al in ons stille tijdboekje over naastenliefde en die dag lazen we Filippenzen 2:1-5

Nu u door Christus zozeer bemoedigd wordt en liefdevol getroost, nu er onder u zo’n grote verbondenheid met de Geest is, zo veel ontferming en medelijden, 2 maak mij dan volmaakt gelukkig door eensgezind te zijn, één in liefde, één in streven, één van geest. 3 Handel niet uit geldingsdrang of eigenwaan, maar acht in alle bescheidenheid de ander belangrijker dan uzelf. 4 Heb niet alleen uw eigen belangen voor ogen, maar ook die van de ander. 5 Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had.



We hadden die zondag al tegen elkaar gezegd dat als deze vraag zou komen, of we Peter zouden opnemen, we dit zouden doen. En nu ging de telefoon met de daadwerkelijk vraag of het kon. Die avond zat Peter bij ons op de bank. Een fijne Christen. Het was mooi weer en onze tent stond nog buiten in de tuin zodat hij daar de eerste nacht kon slapen. De volgende dag is Henze samen met Peter de serre gaan verbouwen zodat hij binnen kon overnachten. Die avond hadden we heerlijke gesprekken over het geloof en we konden elkaar met getuigenissen bemoedigen. Wij allen ervoeren Gods liefdevolle nabijheid.

Toch was er een na die dag een knagend gevoel. Een beetje angst. Wie is die jongen? Kunnen we hem wel vertrouwen? Kunnen we dit wel aan als gezin met jonge kinderen en hoe lang gaat het duren? We brachten het in gebed en kwam er een duidelijk bijna 'letterlijk' antwoord. We lazen tijdens onze stille tijd uit het groene boekje van Elke dag met God van het IBB. Er staat letterlijk:

"Broeders, als u voor de mensen een bemoedigend woord hebt, ga dan uw gang"
Als je in het buitenland op vakantie bent en je gaat daar naar de kerk, dan kan dat heel bemoedigend zijn. Ver van huis ontmoet je onbekende mensen, die je toch 'na' staan, omdat het 'broers' en 'zusters' van je zijn. Kinderen van dezelfde Vader. Omgekeerd is het ook heel indrukwekkend als iemand uit een ver werelddeel, Afrika bijvoorbeeld, komt vertellen wat God voor hem en de mensen van zijn land gedaan heeft. Dan dringt het pas goed tot je door dat Gods liefde niet aan grenzen gebonden is...

Mijn mond viel open van verbazing zo'n direct antwoord op mijn gebed had ik niet verwacht. Met vertrouwen hebben we Peter opgenomen en we zijn gezegend door alle gesprekken die we met elkaar hebben gehad. 2 november is Peter vertrokken naar Frankrijk. 3 maanden heeft hij bij ons gewoond en het was een bijzondere tijd. Zonder Gods antwoord hadden we het nooit vol kunnen houden maar hij was erbij en dat hebben we heel bijzonder ervaren. Je kunt Gods stem verstaan. Hij spreekt als je het werkelijk nodig hebt. Maar God spreekt wel steeds weer op een andere manier. Soms in je hart en soms zo letterlijk door Zijn woorden heen. Zo zijn we met God en met elkaar onzichtbaar verbonden. Peter woont nu in Frankrijk samen met zijn vrouw, die hij daar heeft ontmoet. Samen hebben ze nu een dochtertje.

Dit alles is Gods werk. Zonder zijn leiding hadden we dit nooit gedaan. Hem komt toe alle eer...

Spreuken 14:31 Wie een verschoppeling onderdrukt, beledigt zijn schepper,

wie zich over een arme ontfermt, eert hem.

Levende stenen?

Zoals ik al eerder schreef heeft onze oudste zoon een stenen verzameling Schat in de aarde. Alle stenen worden gesorteerd op kleur, glans, fossielachtigheid, gebruikt als werktuig etc. Op school hoorde Jonathan over het ontstaan van edelstenen. Vooral de ronde hole stenen met kristallen erin (geode) vond hij prachtig. Hij vertelde me honderduit en wilde ook graag een zo'n geode hebben. Tja waar vind je zoiets

Een week later gingen we met zijn allen  naar een natuurmarkt in Buitenpost. Allerlei mensen die zelfgemaakte natuurlijke producten aan de man proberen te brengen. Altijd leuk om nieuwe ideetjes op te doen. Er stond ook een kraam met edelstenen. Yes, dacht Jonathan en sleepte me in de richting van de kraam. Vanaf een afstandje kon ik al zien dat het geen zuivere koffie was maar toch liep ik met hem mee naar de kraam. We bekeken de stenen en de man achter de kraam begon te vertellen. Ik dacht nog: "Hou nou je mond" maar ondanks mijn fronzende blik begon hij te vertellen. Hij dichtte allerlei magische krachten toe aan zijn stenen. De ene steen zou je rust geven en de ander meer energie. Ik vertelde de man dat het maar gewone stenen zijn en dat ze absoluut geen krachten bezitten.  Er kwam een vreemde vrouw naast me staan, die zei dat ik gelijk had. Alleen Jezus kan rust en vrede geven. Zij begon een hele discussie met de man. (Later met haar nog heel mooi gesprek gehad waarin ze haar getuigenis vertelde)

Jonathan had al genoeg gehoord en liep boos weg. Ik liep hem achterna. Jonathan wil namelijk helemaal niet met magie en toverij te maken hebben. Hij wilde geen stenen meer en de stenen verzameling mocht ook wel weg.  Ik probeerde uit te leggen dat die man gewoon een beetje gek was en dat stenen geen machten of krachten bezitten maar voor hem was de lol eraf. Bij Jonathan is het zwart of wit. Grijs kent hij niet. Ik vertelde dat God die stenen heeft gemaakt en dat ook in de bijbel veel over edelstenen geschreven staat. Het is helemaal niet verkeerd om stenen te hebben. Na lang praten kon ik hem overhalen de stenen te houden.

Ik bedacht me op de weg naar huis dat ik vroeger een boekje had over de bijbel en edelstenen. Ik had het boekje uitgeleend en nooit  meer terug gekregen. (misschien omdat God een wonder wilde doen?) Had ik het boekje nog maar dan kon ik het aan Jonathan geven. Ik zocht op internet maar zonder titel kon ik het niet vinden. De hele avond was ik bezig met zoeken en zoeken. De volgende dag was het startzondag. Na de dienst gingen we met de hele kerk op de fiets een fietstocht maken. Ik kwam in gesprek met een een "zusje" die me vertelde dat ze een leuk boekje had voor Jonathan. En je raad nooit welk boekje. Juist, het boekje waar ik de hele avond naar op zoek was. Het heet: Edelstenen vertellen hun geheimen. Ik was zo verbaasd. God, wat bent U toch groot. U voorziet. Jonathan mocht het lenen. Nu ik de titel had kon ik het zoeken op internet. Ik heb nog 1 boekje tweedehands kunnen vinden. Ik heb het gelijk besteld zodat Jonathan nu zijn eigen boekje heeft. Wat een wonder.

Mijn getuigenis

Tijdens catechisatie het onderwerp op zoek naar God behandeld. Het leek ons een leuk idee om ook ons eigen zoektocht te vertellen maar 9 jongens geboeid houden terwijl je wat over jezelf verteld valt niet mee. Dus tadaa, heb ik mijn getuigenis op een filmpje gezet. We hebben gemerkt dat beelden veel meer aanspreken en daarom werken we met de catechisatie veel met youtube illustraties en dat werkt.

Wonderlijke diefstal

Uit mijn dagboek:

25 juni 2000

Mijn auto is gestolen. Hij staat er niet meer. Eerst kon ik het niet geloven en toen werd ik heel boos. Ik besloot eerst stille tijd te houden. Het ging over het liefhebben van je vijanden en te vertrouwen op God die de weg banen zal (he wat toepasselijk weer) Ik zei: "hoe dan zonder auto (grapje Heer)". Toen ik deze grap maakte overspoelde een ongelofelijke vreugde mij. En God zei keihard zodat mijn hart ervan bonsde: “Ik zal jou leiden” Toen heb ik gebeden vol bewogenheid over de mensen die mijn auto hebben gestolen. Raar he. God is goed!! (het verhaal gaat verder....)

9 juli 2000

Mijn auto is weer terug de volgende dag belde het bergingsbedrijf dat mijn auto was gevonden. Ik wilde de auto eerst zien voordat ik wilde beslissen wat ik ermee zou doen. Ik ging ‘s middags met Henze kijken. Toen ik door de loods liep zag ik eerst de achterkant van mijn auro. Dat zag er nog goed uit. Maar toen zag ik de voorkant. De auto was helemaal kapot. De wielen lagen dubbel onder de voorkant. Hele neus kapot. Het bleek dat de auto voor een kraak was gebruikt. Er was koper mee gestolen op een bouwplaats aan de Friesestraatweg. Er lag nog allemaal koper in. Ook mijn autopapieren lagen er nog in. De dieven waren op de bouwplaats door een hek gereden en toen zijn de wielen eronder weggeklapt. Het was niet eens een grote klap geweest maar de wielen begaven het.

Henze zei dat waarschijnlijk de wielpotten verrot waren geweest en als dit met mij op de snelweg was gebeurd dan had ik het niet meer na kunnen vertellen. Prijs de Heer dat deze auto is gestolen!!! Het toeval wil (jaja) dat Geert een nieuwe auto heeft gekocht en dat ik voor 250 gulden nu zijn BMW heb. Geweldig he God is GOED.

World Servants augustus 1995

Tijdens mijn studie heb ik een reis naar Ghana gemaakt om een kerk te bouwen in Techiman. Als je tijd over hebt kan je alle belevenissen zijn HIER te lezen. Bijzonder om te lezen hoe God ons heeft geleid. Er wonderlijke dingen gebeurd. De Ghanezen waren al een beetje met de bouw begonnen. Ze hadden besloten om het gebouw iets groter te maken door de veranda bij het gebouw te betrekken. We hadden een probleem want de dakspanten moesten veel groter en sterker worden om het dak te kunnen dragen. Gelukkig hadden we iemand mee die er veel verstand van had en precies kon uitrekenen hoe groot en sterk het moest worden. Doordat de dakspanten zo groot werden konden we dat niet alleen op het dak krijgen. We hadden een hijskraan nodig en waar vind je in the middle of nowhere nu een kraan. "toevallig" komt er een vrachtwagen aanrijden met een kraan. Het was een Italiaan die nieuwsgierig was geworden wat die westerlingen aan het bouwen waren en zo konden de spanten toch nog op het dak.
Mijn dagboek is erg lang maar 18 augustus is mooi om te lezen dat God soms niet verhoord maar wel antwoord.

Gods Woord is Levend!

Uit mijn dagboek

december 1996 Hoe spreekt God tot je?
Na mijn studie pedagogiek ging ik op zoek naar werk. Ik had me ingeschreven bij verschillende uitzendbureaus en af en toe belden ze dat ze dat ze werk voor me hadden. Dit keer werd ik gebeld om te komen werken op een kinderdagverblijf voor meervoudig verstandelijk gehandicapte kinderen (Ilmarinen). Het leek me een leuke uitdaging dus stemde ik toe. Ik schrok toen ik bij het gebouw kwam. Oh nee, het was een antroposofische instelling. Iets waar ik eigenlijk niks meer mee te maken wilde hebben.
Deze 'religie' wil bij mensen een bovenzintuigelijk bewustzijn ontwikkelen dat recht tegen Bijbelse waarheden ingaat. (Ze ontkennen de lichamelijke opstanding van Jezus, en zien Hem als één van de vele hooggeïncarneerde geesten. Dus een zeer antichristelijke leer)
Maar ik was wel heel enthousiast om te werken met deze kinderen dus accepteerde ik het werk. Bij alles werd een ritueel uitgevoerd. Kaars aansteken bij het eten en een spreuk uitspreken. Ik voelde me er helemaal niet goed bij. Ik begon te twijfelen of God me hier echt zou willen hebben. Ik bad voor de kinderen en zegende ze in Jezus naam. Met knallende koppijn kwam ik thuis. God is dit wat u wilt? 's Avond had een een bijbelstudie en er was een tekst uit Jesaja 6:1-8. De tekst raakte me diep. Wie zal er voor ons gaan...? Was dit Gods antwoord?
Af en toe moest ik met een kind mee naar de grote zaal om een euritmie-dans te bekijken. Er werd een heilige spreuk uitgesproken en er werd dan voor het kind gedanst. Dit voelde helemaal niet goed. Het kind zat in een rolstoel en begon te krijsen. Ik moest het proberen rustig te houden. Ik ben maar gaan bidden. Heer help ons.

Voor de kerkelijke gemeente waar ik heen ging moest ik het kinderwerk voorbereiden. Een verhaal over Naäman. Ik had het voorbereid uit de kinderbijbel. Er was steeds een stem in me dat ik de gewone bijbel erbij moest pakken en... dat deed ik uiteindelijk. Ook al zag ik het nut er niet van in en toen las ik:

2 kon 5:18 Maar ik hoop dat de HEER mij het volgende zal willen vergeven: wanneer mijn vorst naar de tempel gaat om zich voor Rimmon neer te buigen, steunt hij altijd op mijn arm, zodat ik wel gedwongen ben me ook in de tempel van Rimmon neer te buigen. Ik hoop dus dat de HEER het mij zal willen vergeven wanneer ik me neerbuig in de tempel van Rimmon.’ 19 Elisa antwoordde: ‘Ga in vrede.’ 

Onvoorstelbaar dat was nou net de vraag die ik die morgen aan God gesteld had. en hierin vond ik Gods antwoord dat ik daar mocht werken. Ik weet niet hoe of wat maar God wilde mij daar gewoon hebben en ik heb daar een paar maanden gewerkt en met sommige mensen heb ik het geloof kunnen delen en ik heb veel kunnen bidden. Wie weet wat God wil bewerken?

Wedergeboorte.

Joh 3: 3Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, tenzij iemand wederom geboren wordt, kan hij het Koninkrijk Gods niet zien.  

Mijn wedergeboorte (het moment dat ik ging geloven) is heel bijzonder verlopen. 

Zoals ik al schreef ontmoette ik tijdens mijn studie pedagogiek iemand die christen was. We praatten veel over het geloof. Vanaf die tijd gebeurden er steeds meer 'toevallige' dingen, die mij op de bijbel wezen. Ik las ergens een bijbeltekst of hoorde iets op de radio en telkens waren dat antwoorden op vragen waar ik mee rondliep. Dat gebeurde zo vaak dat het niet meer toevallig kon zijn. Op een dag kwamen er mensen aan de deur met een enquête over het geloof. Ik vond dat wel leuk, dus ik legde het een en ander uit. God is energie, Jezus een hoog gereïncarneerde geest... Toen ik naar boven liep, dacht ik: "Zo, dat heb je mooi verteld". Binnen las ik het foldertje door, dat ik van hen gekregen had. Het foldertje 'De weg terug.' Het ging over het christendom en hoe Jezus de weg naar God is. Terwijl ik het las, werd ik ineens bewust van Gods aanwezigheid en God sprak tegen me en zei met een enorme kracht : "Ik ben de Levende God" De tranen rolden over mijn wangen en ineens wist ik het zeker: wat hier staat is allemaal waar! Daarna heb ik gebeden: "God, als U dan echt bestaat, wil ik U leren kennen." Dat heb ik ervaren toen ik enkele weken later in de kerk van mijn vriendin kwam. Ik weet niet meer waar de preek over ging, maar ik ging weg als een ander mens. Ik had het gevoel dat ik overstroomde van een vreugde en liefde, die niet van mezelf konden zijn. Toen, en nu nog, wist ik zeker dat God een persoonlijke God was en dat Hij van me hield. Bij Hem mag ik mezelf zijn en dat geeft zoveel rust! Alles viel op z’n plaats. Ik was thuisgekomen." Nog bijzonderder was dat degene die mij interviewde op dat moment iets soortgelijks meemaakte. Toen ze wegliep zei ze tegen God. Deze persoon zal u nooit kennen. En net zoals bij mij werd ook zij overweldigd door een stem die zei dat ik tot geloof zou komen. Als je dit leest klinkt het misschien allemaal erg vaag en het is ook niet uit te leggen wat er precies gebeurde. Ik kreeg een zeker weten. Tenzij je wedergeboren bent kan je deze werkelijkheid niet begrijpen. De Bijbel werd een nieuw boek. Alsof de woorden van de bladzijden afspatten, zo persoonlijk, zo waar. Door de Bijbel begon God persoonlijk tot me te spreken. Daarover een ander keertje meer.

Op Zijn tijd.

De geboorte van onze zoon is voor ons een getuigenis van Gods trouw en zorg.

Voorafgaand aan deze zwangerschap ben al eerder zwanger geweest. Op de dag dat de zwangerschapstest positief was liep ik door de tuin. Helemaal blij. En ineens werd ik helemaal rustig en het was net of God naast me stond en me omarmde. Ik hoorde van binnen een stem die zei: Over een jaar zul je een kindje hebben en het zal groots wezen. Ik werd helemaal blij.

Diezelfde avond verloor ik bloed en later in het ziekenhuis bleek dat ik niet meer zwanger was. Ik begreep er helemaal niks van. Hoe kon God me zoveel blijdschap over dit kindje geven dat nog dezelfde dag verdween.

Elke maand verwachtte ik dat ik weer zwanger zou zijn maar… Er gebeurde niets.

Na bijna een jaar gingen we naar de huisarts die vertelde dat we er maar niet meer op moesten rekenen dat ik zwanger zou worden. Ik deed het voorval in de tuin af als eigen fantasie en was het alweer bijna vergeten toen ik exact een jaar later zwanger bleek te zijn. Het kindje was dan nog wel niet geboren maar ik was wel precies een jaar later zwanger.

Onze zoon werd geboren in een tijd dat we van een ander familielid (schoonzus) afscheid moesten nemen. Ook voor mijn schoonouders was deze geboorte een grote troost. God geeft op Zijn tijd en op het juiste moment.

Na dit kindje hebben we 2 jaar later nog een zoon gekregen en het “toeval” wil dat dit kindje precies op dezelfde datum uitgerekend was als het geen schrikkeljaar was geweest. Ik zie hier Gods hand in die door kleine knipoogjes laat zien dat Hij erbij is.

De weg terug.

Meer, er moet toch meer zijn in het leven.Wat heeft het leven voor zin, Waarom leef ik. Al jong ging ik op zoek naar antwoorden op deze vragen en zocht het in verschillende Oosterse filosofieën en theorieën. Ik verdiepte me in het Boeddhisme, Hindoeïsme natuur-religie's en alles daar omheen. Mijn honger was niet stillen.

Uit al die theorieën stelde ik zelf een geloof samen. God was voor mij niet meer dan goede maar onpersoonlijke energie. De zin van het leven was voor mij opklimmen naar het goddelijk bewustzijn. Ik wilde meer en meer een beter mens worden. Alle blokkades moesten worden opgeruimd. Steeds meer wijsheid opdoen en vooral loslaten...

Een vriendin van mij was Christen en als ik bij haar was dat praten we soms over God. Zij zag God als haar Hemelse Vader, persoonlijk en heel dichtbij Als ik bij haar bleef eten dan bad ze tot deze Vader om Hem te danken. Ik vond dat zo naïef, kinderlijk Maar zij had iets wat me niet los liet. Liefde, vertrouwen en zekerheid.

Ik begon de bijbel te lezen en begon bij Genesis. Het verhaal over de slang die de mens verleidde om te worden als God kennende goed en kwaad. Ik schrok, die slang die kende ik. In bijna alle religies is de slang het teken van de wijsheid. De slang was een belangrijk symbool voor me. Ik droeg een armband en ring met een slang. Wat deze slang zei was nou precies waarin ik geloofde. Ik zou immers zelf God zijn en moest alleen nog opklimmen naar het goddelijke, het volmaakte. Het goede doen en het kwade laten.

De twijfel sloeg toe. Was ik op de verkeerde weg? Kunnen we opklimmen naar God. Zelfs de meest goede mens is nooit volmaakt. Ik zag dat deze geloven de hemel wilden verdienen. Door goede werken en goede daden. Door rituelen en symbolen.

God begon te spreken in mijn leven. Ik ervoer dat God bij me was en dat Hij van me hield. Ik kreeg een zeker weten. De bijbel zegt: Want alzo lief heeft God de wereld dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft”. Wat hier staat dat kunnen we niet verdienen, dat is een belofte dat is Liefde van God. Ik had een ladder tegen de Hemel gezet maar plaats van naar boven te klimmen kwam God. naar beneden. God strekt zijn liefdevolle armen naar ons uit. Kom tot mij ik geef je rust. Werkelijke rust...