Worstelingen

Gisteren met de jongens naar de kerk. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de jongste had er geen zin in. Huilend bleef hij in zijn pyama op de bank zitten. "Ik wil niet naar de kerk, de kerk is stom". "Waarom moeten we naar de kerk". Hoe ga je daar mee om? Ik ging maar gewoon door en besteedde er niet veel aandacht aan. Maar het mannetje hield vol. Hij kleedde zich gelukkig wel aan maar ging daarna op de bank liggen. Huilen, huilen...Waarom wil je dan niet naar de kerk? Ik begrijp het ook wel. De diensten zijn voor kinderen vreselijk saai en niet te volgen. Er is totaal geen aandacht voor de kinderen. Gelukkig was er wel kindernevendienst maar ook dat was volgens Daniël saai. Uiteindelijk bij de hand gepakt en onder protest ging hij met me mee. Huilend achterop de fiets. Het doet me zo'n pijn.

 

Door al het getreuzel kwamen we te laat. De dominee was nog niet binnen, maar de gemeente was al aan het zingen. Verstoorde blikken begeleidden ons naar onze plaats Nu werd ik opstandig.
 @##$#%kerk. Boos keek ik terug. Ken je Jezus wel regelvolgers, witte graven. Ik werd boos op de mensen om me heen. Terwijl ik natuurlijk niet hun gedachten ken. Maar ik meen te weten wat ze denken. Ik word verdrietig van mijn boze gedachten en van het feit dat de kinderen zich zó niet thuis voelen. Ik ben soms bang dat de kinderen op deze manier een afkeer van de kerk krijgen.

We zijn 1,5 jaar geleden van een Evangelische gemeente naar een PKN kerk gegaan. Het was een enorme stap maar we hebben Gods hand daarin ervaren. Hij heeft het als het ware van ons gevraagd. En God heeft deze stap bevestigd. Mijn voorwaarde was dat de kinderen goede kinderdiensten zouden hebben en dat was er,  want die diensten werden verzorgt door "wedergeboren" Christenen. Ik werd gelijk gevraagd om mee te doen met het organiseren van bijzondere diensten en we mogen een groep van 9 jongens catechisatie geven. Geweldige kansen.

Terwijl ik zo verdrietig in de dienst zat en bijna niet mee kon zingen kwam er ineens een diepe vrede. VERTROUW JE MIJ...hoorde ik in mijn hart. Het geloof is niet afhankelijk van de kerk maar van MIJ. God sprak in mijn hart. Ik werd bij de lurven gepakt en God sprak me aan op mijn boze gevoelens. Die zin die ik bij binnenkomst in mijn hart tegen de gemeenst had gesproken: "Ken je Jezus wel..." had ik eerst tegen mezelf moeten zeggen. Niet boos worden.

De kinderen hadden een fijne kindernevendienst en de dominee had een verrassend goede preek. Het ging over de spijziging van de 5000. De vorige keer had een dominee (niet de onze) gezegd dat iedereen te eten had omdat iedereen ging delen met hetgeen hij had meegenomen. De bijbel werd deze keer niet ontkracht zoals ik had verwacht. Het ging erom dat je Jezus het Levende Brood elke dag tot je moet nemen en het ging juist over de gevoelens en gedachten waar ik in het begin van de dienst mee had geworsteld. Het leek of God zelf door de dominee tot me sprak...oei...

Thuis gekomen ging ik de stille tijd houden die ik vanochtend door alle consternatie niet houden kon. Er staat letterlijk: "Zijn we mild voor de ander. Kunt U de kleine beledigingen wel vergeven? Geen aandacht gekregen van een vriend? Een ondoordachte actie waardoor we op ons hart werden getrapt? Begin daar maar mee. Wie weet geeft God u de nodige mildheid in alle omstandigheden.... ook in de kleine dingen, de kleine ergenissen. Vergeven we de ander zoals Jezus ons heeft vergeven?

O oo oh.Ik word er stil van..... Vergeef mijn ergenissen Heer. Ikvertrouw op U.

Weet je het koesteren van haatgevoelens is veel schadelijker voor ons, dan voor de persoon die het betreft. Het maakt ons namelijk ongevoelig voor liefde, het veroorzaakt verwijdering tussen ons en anderen en het wordt een vuur dat ons verteert. Er zou van regeringswege tegen gewaarschuwd moeten worden. Zo schadelijk is de weigering om te vergeven voor onze gezondheid....zelfs die kleine ergenissen.


Hooglied 2:15 Vang voor ons de vossen, vang die kleine vossen. Ze vernielen de wijngaard,

onze wijngaard vol bloeiende ranken.

 

 

 

Maar toch ben ik wel nieuwsgierig. Hoe zou jij de kindervraag beantwoorden:

 "Waarom moeten we naar de kerk"?

montignac

Na alle feestdagen is het eten me een beetje tegen gaan staan en als vanzelf ben ik weer begonnen met de Montignacmethode. Geen koolhydraten met een hoog glycemische index. Dit zijn bijvoorbeeld witmeel, suiker, aardappels, etc  Daarbij vooral mager vetten. Even geen pakjes en zakjes maar simpele groenten en kruiden. Ik ben nu aderhalve week bezig en voel me een stuk fitter. In ieder geval 2 kilo lichter. 

Gelukkig heb ik heel wat kookboeken die me kunnen helpen en is het maken van een lekkere maaltijd niet zo moeilijk. Zelf de kinderen hebben een favoriet recept. Geloof het of niet het is bloemkool/zuurkoolschotel. Waarbij de bloemkool de plaats van aardappels inneemt. Even koken door elkaar stampen,. Crème fraîche en uitgebakken spekjes erdoor wat kaas erover nog even in de oven en klaar. Heerlijk met een rookworstje. Ik weet het het klinkt niet echt lekker maar 't is best te doen, mits niet te vaak.
Ik maak nu op maandag een weekmenu en koop dan alles in. Wat me opvalt is dat de wekelijkse boodschappen een stuk goedkoper zijn. Deze week snijbonen met uitgebakken speklapjes, Chili con carne, bloemkoolschotel, kabeljouw met kerriekaassaus en groenten, en spinazitaart. Zaterdag en zondag kliekjes en zelfgebakken brood met soep.


Vandaag dus Chili con carne. Hoe krijg ik dat nou voor elkaar zonder pakje?

Hier het recept:

400 gram (biologisch)rundergehakt
1 ui, gesnipperd.
1 teentje knoflook
1 spaanse peper
1 (punt)paprika
stiekem 1 blikje mais
1 appel (elstar)
2 blikken kidneybeans of 1 groot blik bruine bonen uitgelekt en afgespoeld.
1 blik gepelde tomaten
Half theelepeltje Ketoembar
Half theelepeltje Chilipoeder of Cayennepeper
1 theelepel Djinten
1 theelepel Piment door het gehakt
Peper en zout

Wraps, kaas en beetje crème fraiche voor de kinderen

Kruid het gehakt met beetje zout en piment.(sinds ik piment heb ontdekt gebruik ik nooit meer gehaktkruiden) Rul het gehakt tot het bruin wordt voeg het gesnipperde uitje erbij met de geperste knoflook. Daarna de paprika. Voeg dan de kruiden toe. De ketoembar, chili en djinten met een beetje water.(De djinten=gemalen komijn, geeft de echte chili smaak maar gebruik er niet teveel van). Spoel de boontjes en mais af en voeg deze toe. Dan de gepelde tomaten. Als laatst de appel. Nog even laten pruttelen en op smaak brengen met peper en zout en klaar is kees.

Voor de kinderen doe ik de chiliprutje met een beetje crème fraiche in een wrap en nog even met kaas in de oven. (nah...misschien neem ik zelf ook een wrapje)

Allemaal veel heil en zegen voor het nieuwe jaar.

Gisteren net zoals half Nederland de familie bij langs geweest. (De andere helft kreeg visite) Oliebollen en nieuwjaarsrolletje komen bijna de oren uit.

Zijn dan nu eindelijk alle gekke dagen voorbij? November en december bij ons een gekkenhuis. Drie verjaardagen, onze trouwdag, dan nog sinterklaasvieringen, Advent en alle kerstvoorbereidingen, Kerstvieringen thuis en in de kerk en als toetje oud en nieuw. Allemaal heel erg leuk en gezellig maar wel ontzettend druk.

We hebben net alle kerstspullen maar opgeruimd en het huis een schoonmaakbeurt gegeven .Het weer werkt ook nog mee. We zijn weer klaar voor een nieuwe start. Net of je weer met een schone lei mag beginnen. Dat slaat eigenlijk nergens op want het leven gaat gewoon door maar zo voelt het wel een beetje. Het is net als dat nieuwjaarsrolletje dat nog opgerold en gevuld met zoete hoop wacht om gegeten te worden.

Zoete hoop? Wat zal dit jaar brengen? Die gedachte maakt me niet altijd even vrolijk. Ik kan daar soms heel somber over worden. Soms slaat de angst me om het hart als ik denk aan alle afschuwelijke dingen die je kunnen overkomen. Maar dan denk ik maar dat Jezus zegt dat we alleen maar op vandaag moeten richten.


 (Mat 6:34)"Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad". 


Corrie ten Boom verwoordde het ook mooi:  Door je zorgen te maken verdwijnen de problemen van morgen niet maar verdwijnt de kracht voor vandaag. Ja gewoon maar doorgaan met dat wat je hand kan vinden. Weten dat God niet al onze wensen zal vervullen maar wel al Zijn beloften. Met vertrouwen gaan we er weer tegenaan. Hij zal met ons zijn alle dagen van ons leven.

 
Zoals elk jaar heb ik weer een nieuwe dagagenda gekocht. Niet om te gebruiken als een agenda maar als dagboek. Ik schrijf er elke dag een stukje in wat me in de stille tijd heeft aangesproken en wat er gisteren allemaal is gebeurd. Oud jaar heb ik mijn oude agenda doorgelezen. Er staan ook wat mooie uitspraken in die me aangesproken hebben en die ik met jullie wil delen.

• Over christelijke meditatie: "Ik zoek de stilte, niet de leegte"
• Religie: menselijk opklimmen naar God.
• Het tegenovergestelde van armoede is niet rijkdom, maar genoeg.
• Je moet niet zozeer proberen om een goede Christen te zijn (eigen inspanning) maar je moet God de ruimte geven om door je heen te werken.
• We zijn niet geroepen om God te begrijpen maar om God te vertrouwen.
• Waarheid kan niet zonder liefde en liefde kan niet zonder waarheid.

Mijn wens is dat we dit jaar steeds meer op de Jezus mogen lijken.

2 Kor 3:18 Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer aanschouwen, zullen meer en meer door de Geest van de Heer naar de luister van dat beeld worden veranderd.


Als de Heer bij ons is, hoeven we niets te vrezen. Zijn oog rust op ons, zijn arm ligt om ons heen, zijn oor luistert naar ons gebed – zijn genade is genoeg, zijn belofte onveranderlijk.

John Newton

Terug naar de Rode Rivier

Vele wateren kunnen de liefde niet blussen en rivieren spoelen haar niet weg. Al bood iemand alles wat hij bezit voor de liefde, smadelijk zou men hem afwijzen. Hooglied 8:7

Aan deze Bijbeltekst moest ik denken bij het lezen van het boek Terug naar de Rode Rivier. Een boek van Laura Frantz. Het verhaal gaat over de eerste pioniers in Amerika. Door de uitgebreide beschrijving van het landschap, de kleding en de gevoelens van de personages schildert Laura Frantz een verhaal dat je meevoert naar de bossen van Kentucky van de 18de eeuw. Vanaf het eerste hoofdstuk tot de laatste bladzijde blijft het boek spannend. Een waarschuwing is hier op zijn plaats want na het eerste hoofdstuk kan je het boek niet meer wegleggen. Het liefst zou je het boek in een keer zou willen uitlezen. Dat was bij mij in ieder geval wel zo.

Het boek gaat over de mooie Morrow Mary Little. De dochter van een predikant. Het gezin woont buiten de veiligheid van het fort, in de vuurlinie van rivaliserende groepen. Dit wordt het gezin fataal. Het geweld laat bij Morrow diepe sporen na.  Als jonge vrouw wordt Morrow naar haar tante in Philadelphia gestuurd om haar beschaving bij te brengen en een handwerk te leren om zo een nette dame te worden die in haar eigen onderhoud kan voorzien. Ze keert terug naar de blokhut aan de rode rivier. Ze is een mooie bescheiden en iets wat naïeve jonge vrouw geworden. Een vrouw die de aandacht trekt en menig mannenhart laat smelten. Haar goede manieren staan in schril contrast met het ruige leven van de pioniers. Is ze nog wel geschikt voor een leven in de wildernis. Zal ze zoals haar tante wenst, een man van stand trouwen? Ook als ze ontdekt dat mannen van stand even meedogenloos en ruig kunnen zijn? Kan Morrow vergeven en het verleden loslaten en zonder angst opnieuw beginnen? Liefdeloze zekerheid of een onzeker leven met liefde, wat zou jij kiezen?

Het boek de Rode Rivier gaat ten diepste over thuiskomen. Het gaat over de rivier van het hart en thuiskomen bij de Liefde van God. Thuis niet als een bepaalde plaats maar thuis is in Gods liefde met de mensen die God je geeft.

Grappig aan het boek van Laura Frantz is dat ook personages uit eerdere boeken een klein bijrolletje blijken te spelen. Terug naar de Rode Rivier is na De pioniersdochter en In het fort van de kolonel het derde boek in deze serie. Een prachtige historische roman.

Advent

 



1 december, toch maar snel een adventkalender gemaakt met behulp van wat kaarsen. Ik had nog 4 goudkleurige kaarsen van vorig jaar die ik op de adventzondagen heb gebruikt. Het leek me leuk om toch een soort adventkalender te maken en ik bedacht dat ik op de andere dagen waxinelichtjes aan kon steken zodat het elke dag een beetje lichter zou worden. Met een groot bord en wat kerstalfiguren en een grote kaars voor kerst kwam ik op dit idee. 's Avonds bij het eten gaan de kaarsjes aan. Na het eten lees ik uit het boekje "Samen onderweg naar Bethlehem". Elke dag een verhaal over een belangrijke bijbelse persoon. Samen vormen de verhalen een lijn door het Oude en het Nieuwe Testament. Van Eva, Noach, Abraham, Isaak, Jacob, Jozef, Mozes etc naar Jezus. Elk verhaal behandeld een thema en verbindt het verhaal met het liefdesplan van God met mensen. Ik ben erg blij met dit boekje. De verhaaltjes zijn wel wat lang maar omdat ze leuk zijn geschreven blijven ze toch boeien en vinden de kinderen het leuk om naar te luisteren. Leuke tips en knutsels en veel extra's op internet; zo is er bij elk verhaal een figuur voor de kerststal om uit te printen. Zo leren de kinderen de verhalen in de tijd te zetten. Geschikt voor gezinnen met kinderen vanaf ongeveer 6 jaar. Een aanrader dus.

Ik breek nog even in het berichtje. Nog een leuk boekje is een Koninklijk kerstfeest. Dit boekje begint op 16 december en gaat ook de hele bijbel door. Aan de hand van het optuigen van de kerstboom wordt het evangelie verteld. Beginnende bij de schepping tot de opstanding van Jezus.

Hier een link naar de kerstalfiguurtjes bij het boek: Samen onderweg naar Bethlehem.
En hier een link naar allemaal leuke adeventwerkjes.
Veel plezier en een gezegende adventstijd.

 

snelle pepernoten-appeltaart

 

 

 

 

Voor de verjaardag van Daniël heb ik een overheerlijke appeltaart gemaakt die ik graag met jullie wil delen. Snel gemaakt en erg lekker.

Benodigdheden:

Deeg:
-mix voor appel-kruimeltaart
-Blue band met roombotersmaak
-ei


-amandelspijs, eidooier en boter


Vulling:
-5 elstar appels
- 2 lepels abrikozenjam
-3 tl. kaneel
-handje pepernoten




Maak de mix met blue band roombotersmaak en 1 ei en bekleed een ingevette springvorm ermee. Laat 1/3 van het deeg over voor over de appelvulling.

Gebruik de helft van de amandelspijs 150 gram en meng dat met een beetje boter en één eierdooier. Maak van het amandelspijs een bal en maak er daarna een platte pannekoek en leg die op de bodem.

Schil 5 elstarappels en snijd ze in kleine stukjes meng er kaneel, abrikozenjam en een grote hand pepernoten door. Doe deze vulling bovenop de spijs en bedek daarna de taart met het resterende deeg. Een uurtje in de oven en klaar is de heerlijke taart.

Eet smakelijk!

De Tzitzit, God's idee voor een WWJD

Een creatief idee. Gisteren van mijn moeder een beschrijving en materiaal gekregen om een Tzizit te maken. Een Tzizit? Ja een gebedskwastje. Maar waarom zou je als christen een gebedskwastje maken/dragen?

Draag je iets dat je herinnert om te zijn zoals Jezus? Misschien een kruisje of een ichtusvis. Wist je dat God zijn eigen WWJD heeft? God gaf iets wat we kunnen dragen zodat het ons herinnert aan zijn geboden/liefde.

Tziziet is de naam van de vier zogenaamde "schouwdraden" (draden om naar te kijken) die ook wel de "gedenkkwasten" worden genoemd. In Israel was het vroeger de gewoonte om bovenkleden te dragen, die van vierkante doeken waren gemaakt. Aan de hoeken werden de Tzizit geknoopt.

Numeri 15:37 De HEER zei tegen Mozes: 38 ‘Zeg tegen de Israëlieten dat zij en al hun nakomelingen aan de zoom van hun kleren kwastjes moeten bevestigen waarin een blauwpurperen draad verwerkt is. 39 Bij het zien van die kwastjes zullen jullie herinnerd worden aan alle geboden van de HEER, zodat jullie die naleven en mij niet ontrouw worden door de begeerten van je hart en je ogen te volgen. 40 Ze zullen jullie helpen om aan al mijn geboden te denken en die na te leven en jullie God toegewijd te blijven. 41 Ik ben de HEER, jullie God, die je uit Egypte heeft weggeleid om jullie God te zijn. Ik ben de HEER, jullie God.’

Het kwastje aan de kleren als een constante herinnering van de geboden van God. We worden eraan herinnerd dat JaHUaH, onze God, bij ons is – aan elke zijde van ons. Dat zal onze dag bepalen of ‘kleuren’, en alles wat we die dag denken, voelen en doen.

Hebreeuwse aleph-beth, kent aan elke letter ook een cijferwaarde.

De lengtes van de blauw omwikkelde stukjes 10-5-6-5 verwijzen nu samen naar de Naam van God: JaHUaH - (ik ben die ik ben) de AANWEZIGE.

(De echte Tzizit heeft meer 600 plus 5 plus 8 = 613.Het getal 5 staat voor het aantal knopen in de draden van de Tzitzit en het getal 8 staat voor de hoeveelheid draden. Het getal 613 geeft het aantal ge- en verboden weer uit de Tora. Er worden immers 248 geboden en 365 verboden in de Tora genoemd, die zijn samengevat in de tien geboden die ook bij de christenen bekend zijn. Hierna komt de Naam van God en daarna de geloofsbelijdenis. Hoor Israël....)

Jezus heeft de geboden waaraan de Tzizit ons herinneren, niet afgeschaft, maar Hij heeft een einde gemaakt aan het blindelings navolgen van de geboden omwille van de geboden, dus het wetticisme.  Jezus leert ons, dat de geboden er zijn voor ons eigen bestwil, als gebruiksaanwijzing voor een leefbare maatschappij, die gebaseerd is op een persoonlijke relatie met God, de Almachtige, en waarin rekening wordt gehouden met de medemens. Jezus is dus niet gekomen om de geboden buiten werking te stellen. Hij heeft alle geboden van de wet in samengevat: "Gij zult de Eeuwige, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. Dit is het grote en eerste gebod. Het tweede, daaraan gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de profeten.   De wet niet meer van buitenaf maar van binnenin doordat we door het geloof een nieuwe mens zijn en we vervult zijn met de Heilige Geest. Zijn Liefde.

Draag je de Tzitzit als iets waartoe een wet je verplicht? Nee, absoluut niet! Draag het gewoon uit grote vreugde over je grote Heer en hemelse Vader.

Video instructie