Het feest van Samen.

Pinksterfeest. Het feest van de eenheid met God en elkaar. Verbonden door de Liefde, die God in onze harten heeft uitgestort. We door Gods Geest een lichaam waarvan Christus het hoofd is.

Juist op het feest waar de gemeente is geboren moeten we het stellen zonder de samenkomsten van diezelfde gemeente. Fijn dat er diensten zijn die we digitaal kunnen volgen maar we missen ook zoveel. Elkaar zien, bemoedigen door een woord of gebaar, een hand op een schouder. Geen gesprekken met elkaar over de dienst en om te horen hoe het echt met iemand gaat. Het leven met elkaar delen is moeilijk in deze tijd. We kunnen op onze eigen tijd en op onze eigen manier de diensten volgen maar we beleven het niet meer echt samen.

Daarom hebben we het Pinksterfeest met de digitale diensten van Opwekking gevierd met een tent in de tuin om zo toch een beetje het 'Samen' te beleven. Mooi om te bedenken dat al die mensen in Nederland op hun eigen plekje zo met Opwekking het Pinksterfeest vieren.

Ik weet nog goed de eerste keer dat ik naar Opwekking ging. Net na mijn bekering met de 22+ groep van de gemeente waar ik toen heenging. Het was in 1994 of 1995 en werd toen nog gehouden in Vierhouten. Ik was verbaasd dat er zoveel christenen waren om dit feest te vieren. We stonden op de camping vlakbij de grote tent. Die nacht lag ik in mijn tentje en hoorde nog hier en daar wat gemompel van mensen die nog stil zaten te praten. Verderop was nog iemand zachtjes aan het zingen en moest denken aan het volk Israël in de woestijn. Ook zij leefden in tenten op weg naar het beloofde land. Op weg naar iets wat ze nog niet konden zien maar het vuur van verlangen brandde in hun harten. Ik voelde me op dat moment zo verbonden met al die gelovigen. Op dat moment voelde ik me echt één met God en elkaar en beleefde ik echt wat het betekende om gemeente te zijn. Samen zijn we onderweg en verlangen naar Zijn wil voor ons leven. Zijn toekomst.

Het mooiste moet nog komen en we verlangen elke dag weer om Hem te ontmoeten in onze stille tijd en dagelijkse strijd. God wil je meer en meer vormen naar Zijn beeld. Je mag je plekje innemen in Zijn lichaam, de gemeente. Hij geeft je gaven om tot zegen te zijn en Zijn vruchten mag je dragen. Als je Zijn Geest maar de ruimte geeft. Het zijn niet je eigen inspanningen maar Hij zelf wil het door jou heen doen.

De gemeente mag binnenkort weer samenkomen. Vanaf 1 juli weer met honderd personen op 1,5 meter afstand. Wel wordt er afgeraden om te zingen. Zouden er andere vormen van gemeente zijn komen? Hoe krijgt dit samen op afstand vorm? We zullen het zien. Het belemmert God niet om Zijn plannen uit te voeren en het belemmert ons niet om met God te blijven wandelen. We zien uit naar wat God wil doen ook door ons heen. Geef niet op maar houd vol. Wij zijn nooit alleen!

De keuze van Edith Eva Eger

"Die Gedanken sind frei, wer kann sie erraten,

sie fliegen vorbei wie nächtliche Schatten.

Kein Mensch kann sie wissen, kein Jäger erschiessen

es bleibet dabei: Die Gedanken sind frei! "

(Duits lied 12de eeuw, schrijver onbekend)

De Keuze, leven in vrijheid, is echt een boek dat je gelezen moet hebben. Een Mustread zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Het boek beschrijft het leven van Edith Eger. Als 16-jarig meisje belandt ze met haar ouders en zus in Auschwitz. Daar daalt ze af in het dal van diepe duisternis en toch overleeft ze alle verschrikkingen. Ze vindt een schuilplaats in haar binnenste. Haar gedachten kan niemand van haar afpakken, daar is ze vrij.

Toch moet ze na de oorlog leren leven met alles wat er niet meer is en wat er niet meer zal zijn . Nu ze vrij is merkt ze gevangen blijft in haar denken. Ze komt tot de ontdekking dat haar verkeerde overtuigingen haar gevoelens en gedrag steeds weer op een verkeerde manier beïnvloeden. Moedig laat ze haar gevoelens van angst en woede toe en komt tot de ontdekking dat ze er niet door wordt verzwolgen. Ze leert over haar gevoelens en gedachten praten en ze leert deze los te laten. Ze hoeft zichzelf niet te bewijzen en besluit niet langer een slachtoffer zijn. Ze neemt het heft in eigen handen en gaat psychologie studeren. In haar werk leert andere mensen omgaan met trauma's. Zo wordt haar zwakheid haar kracht.

In 'De Keuze' laat Edith Eger zien dat je altijd een keuze hebt en dat je altijd kan kiezen hoe je op een bepaalde situatie wilt reageren. Edith heeft geleerd om vrij te komen van verkeerde overtuigingen, die haar gevangen hielden en haar hebben belet om werkelijk te worden wie ze is. "Alle verrukkingen komen van binnenuit", had haar danslerares haar al eens op het hart gedrukt. Je bent niet wat je kan of bezit of wat andere mensen over je zeggen. Het zijn je overtuigingen, die maken wie je bent en wat je doet. Kies weloverwogen om de Liefde te laten regeren. Edith Eger schrijft weinig over Gods plaats in dit hele gebeuren maar toch lees je tussen alle regels door over Zijn werk in haar leven. Zoals ik al zei, een boek dat je gewoon gelezen moet hebben.

Laat me in U blijven, groeien, bloeien...

De lente is begonnen. De bomen en struiken staan in bloei en de vogels zingen het hoogste lied. Vooral in deze tijd valt dat extra op. De mens staat stil en wordt zich weer bewust van de Schepping en hopelijk ook van de Schepper. God die alles zo volmaakt geschapen heeft. De afwisseling van de seizoenen. Wat dood leek komt weer tot leven.

Ook bij mij begint het weer te kriebelen en met de eerste zonnestralen ga ik de tuin weer klaarmaken. De groenteperkjes opnieuw indelen en ontdoen van blad en onkruid. De grond loswoelen en in de kas begin ik met het zaaien van verschillende groenten. Bonen, tomaten, komkommers. Elk zaad moet weer anders gezaaid worden. De bonen kiemen pas in het donker en kruidenzaad en sla kan je uitstrooien. De vroege aardappels worden gepoot en zo ben ik elke dag wel even in de tuin en in de kas.

De tuin en de Bijbel... Het begon allemaal in de hof van Eden, waar de mens op stond tegen God en zijn eigen weg ging volgen. Vandaar loopt het verhaal naar de hof van Getsemane, waar Jezus boog voor de wil van de Vader en zich aan Hem overgaf.
Ook de gelijkenissen van Jezus gingen vaak over graankorrels en wijngaarden. God die door de schepping heen een beeld toont van Zijn plan. De graankorrel dat moet sterven in de grond om vruchtbaar te kunnen zijn. Kwetsbaar groen dat in goede grond uitspruit tot een grote sterke plant. De tijdelijke schoonheid van bloemen die plaats moeten maken voor vruchten. Vruchtbaar zijn in Hem en voor Hem....Sterven aan jezelf om te leven voor Hem.

"Hoor mij aan en leen mij je oor, luister aandachtig naar mijn woorden. Als een boer ​zaaien​ wil, ​ploegt​ hij dan alle dagen? Blijft hij voren trekken in zijn land? Als hij het land geëffend heeft, strooit hij toch komijn en karwij, zaait​ tarwe in rijen, gerst in vakken en spelt langs de rand van zijn ​akker?

Het is zijn God die hem daarin onderricht, die hem leert wat hij moet doen. Zo ​dorst​ men komijn niet met een ​dorsslede en over karwij rolt men geen wagenrad; komijn wordt met een stok uitgeklopt en karwij met een roede. Graan moet voor brood worden ​fijngemalen; maar een boer blijft niet eindeloos ​dorsen: hij stuurt zijn paarden en het wagenrad eroverheen, maar hij laat het niet verpletteren. Ook dit vindt zijn oorsprong bij de HEER van de hemelse machten: zijn beleid is wonderbaarlijk en hij volvoert het in grote wijsheid." (Jesaja 28:23)

Kroon van het Leven

 20 dagen naar Pasen. We zijn al over de helft van de 40-dagentijd. Na het schrijven van de vorige blog is er veel veranderd. Het vasten, onthouden van aardse zaken, wordt ons door de coronacrisis letterlijk opgelegd.

Bij het schrijven van de vorige blog kwam de coronacrisis wel wat dichterbij (Italië en Duitsland) maar was nog niet in Nederland. Nu een week nadat de scholen, horeca en kerken gesloten zijn en veel mensen thuiswerken is het alsof we in een andere realiteit zijn beland. 

De natuur gaat door en komt na een lange tijd van rust weer tot leven, maar ons leven staat stil. Vorige week zijn we nog bij familie op bezoek geweest en spraken af dat we sociale afstand gaan nemen. Deze week is mijn moeder jarig en we kunnen niet op bezoek komen. Onze jongste zoon zit in de eindexamenklas van het vmbo en moet nu thuis leren. Maar hij heeft er nu niet zo'n zin in. Ook hij maakt zich zorgen om wat er allemaal kan gebeuren. Onze oudste zoon loopt stage bij een garage en kan gelukkig wel door blijven werken maar halverwege de week kreeg hij koorts en zit nu ook thuis. Alleen Henze mijn man gaat nog naar het werk. Maar niet vaak omdat hij herstellende is van een burn-out. Maar ondanks alles genieten we wel van het samenzijn en maken er het beste van. 

Nu deze crisis de wereld in zijn greep houdt zie je hoe verschillend mensen hierop reageren. De één wordt egoïstisch en denkt alleen nog maar aan zichzelf en de ander zet zich onbaatzuchtig in om de mensen om zich heen te verzorgen. 

Mensen worden zich ineens bewust waar het leven nu eigenlijk om draait. Het leven staat op het spel en dan krijg je een ander perspectief. Alles wat tijdelijk is, is niet meer zo belangrijk. Ook zie je saamhorigheid ontstaan. Het gevoel dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Mooie initiatieven om mensen die het moeilijker hebben dan jezelf te steunen. 

Gezinnen zijn noodgedwongen dagelijks met elkaar opgescheept. Je moet nieuwe structuren en routines zien te vinden. Veel gezinnen groeien hierdoor meer naar elkaar toe. Je wordt creatief in het oplossen van problemen en meer dingen worden samen ondernomen. Het is de kunst om van de nood een deugd te maken. Aan de andere kant heb je ook gezinnen die door deze crisis van elkaar gescheiden zijn. Denk aan kinderen die in een instelling zitten of door een stage in het buitenland niet meer naar huis kunnen. 

We kunnen niet meer naar de samenkomsten van de kerk en zoeken ons geestelijk voedsel op tv en sociale media. Hierdoor zie ik ook hoe verschillend christenen met deze crisis omgaan. De één ziet het als een oordeel van God en de ander als een aanval van Satan. De één zegt dat we zonden moeten belijden en de ander zegt dat we genezing moeten proclameren. De laatsten richten hun geloof als een toverspreuk op hun zorgen in plaats van op God.

Ik denk dat deze dingen moeten gebeuren...honger, oorlog ziekten ze gaan als weeën over de wereld. Wij als christenen  kunnen deze rampen niet ontkomen maar we kunnen hierin wel Gods vrede ervaren en anders zijn. Een lichtend licht zijn voor de mensen om ons heen. Mensen wijzen op een hoopvolle toekomst. In dit dal van diepe duisternis hoeven wij niet te vrezen. God is nabij en voorziet in alles wat we nodig hebben en dat is Zijn diepe vrede. 

We leven allemaal in een gebroken schepping en we zijn zoals prediker 9:11 zegt afhankelijk van tijd en toeval. En toch met dit verschil dat we geen wezen zijn. Wij hebben een Hemelse Vader die ons ziet en nabij is. In wat we ook moeten meemaken. We mogen onze ogen omhoog heffen en leven met een eeuwig perspectief. We hoeven en moeten in geen ding bezorgd zijn. God wil ons vullen met Zijn vrede wat onze omstandigheden ook zijn. Hij wil ons hart en onze gedachten beschermen. We moeten ons niet richten op onze zorgen (die mogen we bij God brengen) maar we mogen ons richten op Gods beloften en leven tot eer en glorie van Hem. Dan dragen niet meer de kroon van de dood maar de kroon van het eeuwige Leven. Die kroon is Christus.

Ps Natuurlijk mogen we bidden dat het virus zal verdwijnen maar met deze blog wil ik de aandacht richten op God. Vertrouw op Hem, die het Leven is. Hij laat je niet los. Zijn Liefde is met je. Welke stormen er ook woeden. Hij is aan boord.

40-dagentijd 2020

Vandaag Aswoensdag begint weer 40-dagentijd. Vorig jaar heb ik elke dag een stukje geschreven over Gods verlossingsplan door de hele Bijbel heen. Met deze LINK ga je naar het bestandje waar ik alle dagen onder elkaar in een document heb gezet. Dit document gebruik ik nu zelf om elke avond met elkaar een dag door te nemen.

Het leek me wel weer leuk om 40 dagen de Bijbel in te duiken maar dan me meer te richten op wat Jezus over zichzelf zegt en met welke namen Hij zichzelf bekent maakt. Ik denk niet dat ik elke dag de tijd zal hebben om iets te delen. Zoals je wel gemerkt zult hebben schrijf ik de laatste tijd niet meer zo regelmatig. Het zou goed zijn hier weer een ritme in te krijgen. Het liefst schrijf ik als ik alleen ben. Ik vind het niet leuk om achter de computer te gaan zitten als mijn man en kinderen ook thuis zijn. En dat is dus ook de reden. Ik heb niet meer zoveel momentjes waar ik ongestoord even kan gaan schrijven.

Toch ga ik het toch proberen en dan begin ik bij de naam Jezus.

Jozef krijgt in een droom de opdracht om het Kind Jezus te noemen. "Ze zal een zoon baren. Geef hem de naam ​Jezus, want hij zal zijn volk bevrijden van hun ​zonden..." Jezus oftewel Jesjoea wat verlosser betekent. Zou Jozef aan die andere Jesjoea (Jozua) gedacht hebben die het volk Israël naar het beloofde land mocht leiden?

Jezus zal Hij heten zei de engel en hij geeft ook de reden waarom Hij Jezus genoemd zal worden . Hij zal het volk bevrijden van hun zonden. Voor veel christenen betekent dit toekomstmuziek. Verlossing en bevrijding is iets wat je in de hemel te wachten staat als je tenminste goed geleefd hebt. Maar de Bijbelse betekenis van het woord Jesjoea betekent verlossing in de tegenwoordige tijd. Het herstel van de relatie met God in dit leven. Als we beseffen dat we de term verlossing niet moeten lezen als een toekomstige beloning dan krijgt ook de volgende tekst een andere betekenis.

In Fillipenzen 2: 12 staat: "Blijf u inspannen voor uw redding, en doe dat in diep ontzag voor God, want het is God die zowel het willen als het handelen bij u teweegbrengt, omdat het hem behaagt."

We moeten niet ons inspannen om eens verlost te worden maar we zijn verlost en we moeten proberen om in deze verlossing blijven leven. Paulus spoort ons hier aan om in Jezus te blijven.
Verlossing en eeuwig leven beginnen hier en nu in een herstelde relatie met onze Hemelse Vader. Het leven is geen wachtkamer voor de hemel. Het eeuwige leven begint hier en nu. God kennen en met Hem leven. "En dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en ​Jezus​ ​Christus, Die U gezonden hebt." (Johannes 17: 3)

We mogen leven uit het geloof dat God ons verlost heeft. Het is een belofte van God voor een ieder die dit gelooft.  Wat een zekerheid omdat onze redding niet afhangt van onze eigen inspanningen. Jezus heeft dit voor ons volbracht en ons geleid naar het beloofde land. Het Koninkrijk van onze Hemelse Vader.

God is gekomen voor mensen die durven erkennen dat ze zichzelf niet kunnen redden. "De Zoon des mensen is gekomen om het verlorene te zoeken en te redden." (Luc 19:10) Jezus komt voor mensen die toegeven dat ze het zelf niet kunnen. Mensen die willen buigen en God erkennen als Heer. Juist voor de afgedwaalden komt God naar deze wereld. Juist deze mensen zoekt Hij op om te redden. Juist die mensen die door de Bijbelgeleerden worden afgewezen omdat zij zich te heilig voelen en niet besmet willen worden met de zonden. God zoekt juist die mensen op en wij? Veroordelen wij of gaan wij steeds meer lijken op Jezus?

Liefhebben met Lev

Jezus antwoord de Schriftgeleerde op de vraag: "Wat is het eerste van alle geboden?", met het vers uit Deuteronomium en toch staat het er iets anders. "En u zult de Heere, uw God, ​liefhebben​ met heel uw ​hart​ en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht."

Als ik deze woorden lees of hoor dan zakt mij de moed al in de schoenen. Vooral als je beseft dat de Hebreeuwse woorden zoveel meer omvattend zijn. Zelfs het Grieks schoot tekort om dit vers uit Deuteronomium te vertalen. Als je goed leest zie je dat het woordje verstand er tussen is gezet. Dit komt omdat het woord 'hart' (Levav) in het Hebreeuws veel meer betekent dan het woordje 'hart'(Kardia) in het Grieks. In het Grieks wordt het hart gezien als de zetel van je gevoelens. Hieruit komen gevoelens van liefde en moed voort. Het Grieks scheidt het hoofd van het hart.

In het Hebreeuws betekent het woordje 'hart' veel meer. Het hart is niet alleen de zetel van emoties maar ook de plek waar alle gedachten uit voortkomen (hoofd en hart). Daarom is het woordje verstand toegevoegd aan het citaat uit Deuteronomium.

Liefhebben gaat dus om veel meer dan God hartstochtelijk liefhebben. 

Als we het vers uit Deuteronomium uit het Hebreeuws zouden willen vertalen zou er staan dat we God zullen liefhebben met heel ons binnenste (Levav) met geheel en elk moment van ons leven(Nefesj) en met heel ons hebben en houden(Me'odecha). Eigenlijk met alles wat we zijn, wat we zullen doen en alles wat we bezitten. En dan ook nog de naaste liefhebben als jezelf.

Als ik deze tekst op me laat inwerken dan kom ik tot de conclusie dat dit onmogelijk is. Er zijn altijd en zelfs vaak momenten dat ik in liefde tekort schiet. ONMOGELIJK dat ik God op deze manier liefheb. Misschien op momenten van aanbidding dat ik een beetje in de buurt kom. Maar misschien is daarom deze eis van God in de Bijbel gezet. Om ons te laten beseffen dat we zo oneindig tekort schieten en dat we dit niet kunnen. Dat we het uitroepen naar God, help mij HEER. En wij roepen met Paulus: "Ik ellendig mens...Gode zij dank door Jezus Christus, onze Here!" (Rom 7:24)

Gelukkig heeft God ons een belofte gegeven. "De HEERE, uw God, zal uw ​hart​ en het ​hart​ van uw nageslacht ​besnijden, om de HEERE, uw God, lief te hebben met heel uw ​hart​ en met heel uw ziel, zodat u leven zult."  (Deut 30:6) God heeft ons in Christus een nieuw hart geven. Een vernieuwing van denken. Wij kunnen God liefhebben omdat Hij ons eerst heeft liefgehad en omdat hij ons binnenste wil vernieuwen door Zijn Heilige Geest. We mogen Gods Liefde werkelijk leren kennen en doorgeven.

Jezus leren kennen.

Is het waar dat je niet kan weten wie Jezus werkelijk was? Dat wat we van Jezus weten alleen maar incomplete interpretaties van evangelisten zijn?

Als je de evangeliën goed leest zie je dat ze elkaar niet tegenspreken maar dat ze elkaar alleen maar aanvullen. De vier evangeliën zijn geschreven voor verschillende doelgroepen en belichten allemaal een ander aspect van Jezus.

Mattheüs schrijft voor de Joden en belicht de komende Messias, de vervulling van Gods belofte. Hij begint met het geslachtsregister van Jezus Christus de zoon van David, de zoon van Abraham. Mattheüs benadrukt de koninklijke geslachtslijn.
Marcus benadrukt Jezus als Mensenzoon en lijdende Knecht. Marcus begint zijn verhaal bij de doop van Jezus. Het kruis van Christus staat in dit verhaal centraal. Tot drie keer toe spreekt Jezus in dit evangelie van Zijn eigen dood en opstanding. Ongeveer een derde van het evangelie van Marcus is gewijd aan het lijdensverhaal.
Lucas is een niet-Joodse geleerde en wil nauwkeurig de geschiedenis van Jezus vastleggen. Hij beschrijft Jezus als Redder met een menselijk gezicht. Een Redder voor alle volken. Zijn verhaal begint bij de geboorte van Johannes de Doper.
Johannes beschrijft Jezus als God die in de wereld kwam. Zijn verhaal begint bij de schepping en vertelt over het Licht dat in de wereld kwam. Daarna vervolgt hij het verhaal en begint net als Marcus ook bij de doop van Jezus.

God heeft in zijn voorzienigheid ons niet één maar vier evangeliën gegeven. Jezus is veel te groot om slechts door één auteur te worden beschreven. We krijgen als het ware een vierdimensionaal beeld van wie Jezus is. Het gaat er ook niet zozeer om wat de auteurs zelf van Jezus vinden. Zij beschrijven vooral wie Jezus zelf zegt wie Hij is. Jezus stelt zich gelijk aan God en dat was ook de reden waarom de Farizeeën en Schriftgeleerden Hem ter dood veroordeelden. Christus Jezus genas, vergaf zonden, wekte doden op. Hij verkondigde het Koninkrijk van de Hemel. Hij stelde zich voor als de Koning-Knecht. Verlosser en Heer.

Nog steeds zijn er mensen die zeggen dat Jezus alleen maar een mens was naar Gods hart. Dat het leven van Jezus ons alleen maar tot navolging dient. Ze beseffen niet dat we nooit in staat zullen zijn om Jezus na te volgen. Kijk naar Petrus. Hij zou zijn leven geven voor Jezus maar dit goede voornemen sneuvelde in eigen kracht. We hebben Gods Geest nodig om Jezus werkelijk te kunnen volgen. Hij moet Heer van ons leven zijn. Hiervoor moeten we sterven aan onszelf en leven voor Hem. Dit kan alleen als we de verborgen omgang met God kennen. Als we wedergeboren zijn. Met Christus gekruisigd en verzoend met God. Opgestaan en nieuwgeboren uit God, die met Zijn Geest in ons, het willen als het werken werkt.

We kunnen uit de hele Bijbel Christus leren kennen. Jezus is het beeld van de levende God. Hij heeft in mensengedaante getoond wie God is. God wil dat we Hem leren kennen. Hij doet dat door ons te vullen met Zijn Geest. Hierdoor kunnen we ook als we de Bijbel lezen ervaren dat wat er staat niet door mensenhanden is geschreven maar door God zelf. We kunnen wel degelijk weten wie Jezus is. Hij woont in ons hart. Hij is de Heer van ons leven. Veel mensen willen Jezus wel aanvaarden als Redder. Een ticket voor de Hemel, maar vergeten het allerbelangrijkste. Jezus is niet alleen Redder, Hij is ook Heer van ons leven. We moeten ons dagelijks leven door Hem laten regeren. Leven in relatie met Hem. Door Zijn kracht en liefde kunnen we Hem dienen. Niet dienen om iets te verdienen maar om Hem alle eer te geven. Leven uit liefde voor Hem.