Lees Exodus 16, 17 en 18
Anderhalve maand de leven de Israëlieten in de woestijn en beginnen weer te morren. Het meegebrachte voedsel raakt op. In plaats te vertrouwen en te bidden wordt het gemopper steeds sterker.
"Och, waren wij maar door de hand van de HEERE gestorven in het land Egypte, toen wij bij de vleespotten zaten en brood aten tot verzadiging toe! Want u hebt ons uitgeleid naar deze woestijn om heel deze gemeente van honger te laten sterven."
God geeft Manna. Brood voor elke dag genoeg. Niet meer en niet minder. Voedsel dat je niet kan oppotten en bewaren. Leven uit vertrouwen. Maar er zijn toch altijd weer mensen die denken dat ze het voedsel kunnen bewaren en ontdekken het verderf.
"Verzamel geen schatten voor u op de aarde, waar mot en roest ze verderven, en waar dieven inbreken en stelen; maar verzamel schatten voor u in de hemel, waar geen mot of roest ze verderft, en waar dieven niet inbreken of stelen; want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn." (Mat. 6: 19-21, HSV)
Hier wordt ook de Sabbat ingevoerd. De Heilige zevende dag waarop God rustte wordt nu ook voor de Israëlieten een verplichting. Zes dagen was er Manna maar op de zevende dag kon het volk rusten en hoefde niet op zoek naar het dagelijks brood.
Toch blijft het volk wantrouwen. Telkens wanneer er tekorten zijn vragen ze zich weer af of God nog wel in hun midden is Toch voorziet God telkens weer geeft water uit de Rots.
Er komt strijd. De Amelekieten (nageslacht van Esau) vallen aan. Jozua! bindt de strijd aan en Mozes gaat met Aäron en Hur de berg op om te bidden. Zij houden de handen van Mozes omhoog waardoor de strijd gewonnen wordt. De overwinning is door het gebed. En je kan het niet alleen. Je hebt elkaar nodig. Bidders en strijders. Samen gemeente zijn.
De HEERE is mijn Banier!
Is gebed jouw eerste wapen?
יְהוָה נִסִּי
Geen opmerkingen:
Een reactie posten