je moet het maar geloven

Laatst was ik op een feestje en stond met een groepje mensen te praten die ik niet kende. Op een of andere manier kwam het christelijk geloof ter sprake. Er werd heftig gediscussieerd en men was het in grote lijnen met elkaar eens dat geloof ongrijpbaar en niet te bewijzen was. De conclusie was dat het geloof mede daarom geloof genoemd werd. Er werd lacherig gezegd.. "Je moet het maar geloven"

Maar wordt het woord 'geloof' op deze manier in de Bijbel gebruikt? Is het twijfelend maar te hopen dat wat in de Bijbel staat waar is. Ik denk dat het woord 'geloof', zoals de Bijbel het bedoelt, juist het omgekeerde van twijfel is. Geloven is je vertrouwen stellen in Gods Woord. Dat je gelooft in God en wie Hij zegt dat Hij is. Het is zelfs nog een stap verder want de demonen geloven (en weten) ook dat God bestaat en zij sidderen."U gelooft dat God één is; daar doet u goed aan. Maar ook de demonen geloven dit, en zij sidderen." (Jac. 2:19)

Geloven is jezelf helemaal toevertrouwen aan God. Als God zich aan jou openbaart dan kan je niet meer om hem heen. Geloof is geen twijfel maar een zeker weten. Zeker zijn over iets dat niet zichtbaar is. Een vast vertrouwen op dat wat God beloofd. Je vertrouwt God je hele leven toe en dat wordt zichtbaar in je dagelijkse handel en wandel. Ja, ik vertrouw mijn Hemelse Vader en ben niet beschaamd uitgekomen. Telkens weer bevestigt God Zijn aanwezigheid in mijn leven en in het leven van vele anderen die daarvan getuigen. We zien het nog niet, maar we weten dat het waar is.

Maar ja...je moet het wel geloven.

Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet. (Hebr. 11:1)

Filmtip:
Afgelopen zaterdag zijn we naar de film geweest I can only imagine (Ik kan het me alleen voorstellen). Een waargebeurd verhaal over het leven van Bart Millard, de leadzanger van Mercy me. Hoe door Gods genade zijn vader veranderde van een monster in een vader die hij altijd had willen hebben. Ook hier is het geloof van twijfel een vaste zekerheid geworden en heeft levens veranderd. Een indrukwekkende film met een lach en een traan. Echt een aanrader.

Vreugdefeest

Van 14 oktober tot zondag 20 oktober wordt dit jaar het loofhuttenfeest gevierd. Het leek ons leuk om dit feest als gezin mee te vieren. Het is weer een gelegenheid om ook onze pubers op een leuke manier in aanraking te laten komen met het geloof. We hebben in de serre wat takken opgehangen en een soort loofhut gebouwd. Wel niet zoals het hoort maar we konden hiermee wel het feest aan de jongens uitleggen. Vrijdagavond hebben we hier Sjabbat gevierd en we eten een week lang in de versierde serre. De uitleg van het feest hebben we gedaan aan de hand van het lied 'Dit is niet ons huis' van Christiaan Verwoerd. We hebben de tekst uitgeprint en voorgelezen.

Het loofhuttenfeest is net als Pesach  (Pasen) en Sjavoeot (Pinksteren) een pelgrimsfeest die in de Bijbel door God aan de Israëlieten werd gegeven. Het loofhuttenfeest is een vreugdevol feest. Het een oogstfeest, een feest van verwachting waarbij de woestijntocht na de bevrijding uit Egypte wordt herdacht. De Israëlieten leefden 40 jaar onder de beschuttende bescherming van God in een tent, een 'soeka' op weg naar het beloofde land. Zo zijn ook wij in onze aardse tent op weg naar Gods vrederijk, het huis van onze Vader.

"Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen. Want in deze tent zuchten wij ook, en verlangen wij er vurig naar met onze woning die uit de hemel is, overkleed te worden, als wij maar bekleed en niet naakt zullen bevonden worden. Want ook wij, die in deze ​tent​ zijn, zuchten terwijl we het zwaar te verduren hebben; wij willen immers niet ontkleed, maar overkleed worden, zodat het sterfelijke door het leven wordt verslonden. Hij nu Die ons hiervoor heeft gereedgemaakt, is God, Die ons ook het onderpand van de Geest gegeven heeft. Wij hebben dus altijd goede moed en weten dat wij, zolang wij in het lichaam inwonen, uitwonend zijn van de Heere, want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen."(2 kor 5:1-7)

De loofhut wordt gemaakt van natuurlijke materialen zoals takken en bladeren. De 'soeka' wordt versierd met vruchten en slinger. Door het dak van de loofhut moet je de sterren kunnen zien. Doordat je een week lang eet en slaapt in de loofhut ervaar je, je eigen kwetsbaarheid en vergankelijkheid van je eigen aardse tent en de betrekkelijkheid van aardse rijkdom. Men leest in deze tijd het boek prediker waarin ook naar voren komt dat het leven vluchtig is en onze eigen handelingen maar beperkte macht bezitten. Toch is dit feest een feest vol vreugde, omdat je gaat beseffen dat je leven in Gods handen rust. Hij komt onder ons wonen.

"Op de eerste dag van de zevende maand moet u voor uzelf vruchten van sierlijke bomen, takken van palmbomen, takken van loofbomen en van beekwilgen nemen, en u moet zich zeven dagen lang voor het aangezicht van de Heere, uw God, verblijden. Zeven dagen moet u in de loofhutten wonen. Alle ingezetenen van Israël moeten in loofhutten wonen, zodat de generaties na u weten dat Ik de Israëlieten in loofhutten liet wonen, toen Ik hen uit het land Egypte geleid heb." (Leviticus 23:40-43)

In Nehemia 8 staat hoe de Israëlieten opnieuw de opdracht kregen om deze feesten te vieren: Deze dag is ​heilig​ voor de HEERE uw God. ​Rouw​ dan niet en huil niet. Heel het volk huilde namelijk toen ze de woorden van de wet hoorden. Verder zei hij tegen hen: Ga, eet lekkernijen en drink zoete dranken. En deel uit aan hen voor wie niets is klaargemaakt, want deze dag is ​heilig​ voor onze Heere. Wees niet bedroefd, want de vreugde van de HEERE, dat is uw kracht.

Henze heeft jaren geleden een houten bord gemaakt voor boven de schouw van ons vorige huis. Het bord hangt nu in de schuur. Er staat: De Heere is mijn kracht. Maar eigenlijk is deze zin niet compleet Er gaat er iets heel belangrijks aan vooraf. Namelijk de vreugde van de Heere.

Loofhuttenfeest het vrolijkste feest van het jaar en zal niet alleen een feest van de Israëlieten blijven. Het feest zal net als Pasen en Pinksteren door Jezus Christus vervuld worden.

"De overlevenden van de volken die ​Jeruzalem​ hebben belaagd, zullen dan jaarlijks naar de stad komen om de HEER van de hemelse machten als ​koning​ te vereren en het ​Loofhuttenfeest​ te vieren."(Zacharia 14:16)

loofhuttenfeest een paar jaar geleden.

Dagboek van een 14-jarige

Puberteit, mijn kinderen zitten er midden in. Je bent nog geen volwassene en ook geen kind meer. Je gaat je eigen ik ontdekken en dat wat voor jou belangrijk is. Je zet je heftig af tegen alles wat onecht en onrechtvaardig is. Je eigen mening wordt geslepen, gescherpt en geoefend op alles en iedereen. Je wereld wordt zwart/wit. Het grijze gebied is schijnheilig.

Ik weet nog goed hoe ik zelf de puberteit heb ervaren. Ik heb in die tijd een dagboek bijgehouden. Ik was onzeker van binnen maar keihard van buiten, mede omdat mijn ouders in die tijd gingen scheiden. Alles en iedereen vond ik vreselijk burgerlijk. Zekerheden en vanzelfsprekendheden vielen weg. Waarom zou je nog naar iemand luisteren of respect hebben als zelfs je ouders je in de steek laten. Ondanks mijn wat-kan-mij-het-schelen houding had ik een enorme behoefte om geaccepteerd en begrepen te worden.

Pubertijd is dan ook de tijd dat kinderen zich losmaken en hun eigen wegen zoeken. Toen ik mijn dagboek weer eens las kwam ik het moment tegen dat ik het geloof los ging laten.

Echt christelijk waren we niet maar in mijn kindertijd werd ik wel voorgelezen uit de kinderbijbel en ik ging naar een christelijke school. Het christelijke geloof sprak me wel aan. Te weten dat er een God is die je ziet en met wie je kan praten. In mijn dagboek schrijf ik dat je goed moet leven want anders is God tegen je. Ook schrijf ik dat je God ook niet mag storen met onbelangrijke dingen. Het geloof hield me dus wel bezig maar ik zag God als strenge meester en wist niks van het verlossingsplan van God.

Langzaam liet ik dit geloof los. Ik las het boek 'het onzichtbare licht' van Evert Hartman gaf me dat extra zetje om het geloof los te laten. Het boek gaat over een meisje dat haar spirituele gaven ontdekt. Het christelijke geloof wordt afgeschilderd als bekrompen en achterhaald. Daarnaast gingen mijn ouders zich ook bezighouden met zaken zoals aurareading/healing en astrologie. God werd het goddelijke, een onpersoonlijke energie waar ik zelf deel van was. Ik moest god in mijzelf ontdekken.

In mijn dagboek schrijf ik op 14-jarige leeftijd:

 "Lieve vader, er zijn zoveel hindernissen die uw rechte weg vertroebelen, dat ik u soms niet meer zie. Ik bedoel daarmee dat ik vaak van Uw weg verdwaal. Maar gelukkig altijd weer gevonden heb amen." 

Dit was het moment dat ik het geloof los ben gaan laten en me ben gaan verdiepen in andere godsdiensten. Alle godsdiensten zijn toch wegen naar hetzelfde doel zei een leraar.

Het begint klein. Een spannend boek of film die vraagtekens zet bij het geloof en als je, wat het geloof betreft, niet sterk in je schoenen staat wordt je zo meegetrokken met de leugen van de slang. 'En je zult als God zijn.' Het werd letterlijk steeds donkerder om mij heen.

 

Toch liet God mij niet los en is de lange weg met mij meegegaan tot ik Hem weer mocht ontdekken. We klimmen niet omhoog en zijn niet op de weg naar het goddelijke maar God kwam zelf in Jezus naar deze wereld.

‘Ik ben het licht voor de wereld. Wie mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.’   Johannes 8:12

Het christelijke geloof is het geloof van bevrijding. Ik hoop dat onze kinderen de juiste keuzes mogen maken op grond van de Waarheid. Dat we het goede leven mogen voorleven en ze Gods liefde mogen bekendmaken. God laat ze niet los.

Je kunt het, zinvol leven met Dominee Baardmans.

‘Je kunt het.’ Een pakkende titel voor een boek. Willen we niet allemaal grip krijgen op ons leven zodat het zin en doel heeft. Vol verwachting begin ik te lezen en het boek stelt me niet teleur. In plaats dat ik het boek hoofdstuk voor hoofdstuk rustig overdenk kan ik niet stoppen met lezen. Ik lees het boek bijna in één keer uit. Dit is eigenlijk niet de bedoeling maar ik vind de onderwerpen zo interessant dat ik wel door wil blijven lezen. Als ik het boek in één zin moet samenvatten dan zou ik zeggen dat het boek je met beide benen op de grond zet en je blik omhoog richt.

In het boek ‘Je kunt het’ van Jan Willem van Straten, ook wel bekend als Dominee Baardmans, worden verschillende handreikingen gedaan om doelgerichter en zinvoller te kunnen leven. In tien hoofdstukken worden praktische levenslessen gegeven, die je kan toepassen in de praktijk van alledag. Een paar onderwerpen die aan de orde komen zijn: hoe kan je van jezelf houden en waarom is dat belangrijk, hoe kan je negatieve gedachten veranderen, hoe kan je blijven vertrouwen in moeilijke momenten en waarom is zelfbeheersing zo belangrijk. Allemaal onderwerpen die gaan over een nieuwe manier van denken en het veranderen van je houding. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met vragen en tips. De schrijver geeft wel aan dat het boek geen zelfhulpboek is maar dat het een boek is om balans in je leven aan te brengen, waardoor je op een andere manier in het leven kan staan. Een belangrijk thema is dat je niet voor jezelf leeft, maar dat je met en voor iets groters leeft, dat je leven richting en doel geeft. Ten diepste gaat het erom dat God jouw leven waardevol maakt.

Jan Willem van Straten heeft een frisse manier van schrijven, waarbij de praktijk van alledag  gekoppeld wordt aan Bijbelse waarheden. Het boek staat vol interessante wetenschappelijke zijsporen die de menselijke natuur verduidelijken. Wetenschap en geloof hoeven elkaar niet te bijten. De wetenschap wordt in dit boek gebruikt als een aanvulling op de levensbeschouwing van de schrijver. Jan Willem van Straten verduidelijkt daarnaast aan de hand van voorbeelden uit zijn eigen leven hoe hij met vallen en opstaan bepaalde inzichten heeft leren toepassen. Dit maakt het boek herkenbaar en prettig leesbaar. Doordat het een eerlijk boek is vol interessante wetenschappelijke feitjes is het boek ook zeer geschikt voor mensen die niet gelovig zijn. Een aanrader dus.

Jan Willem van der Straten Alias Dominee Baardmans is een ondernemende, communicatieve (media) theoloog. Zijn frisse hedendaagse schrijfstijl spreekt hij veel mensen aan. Meer informatie over de schrijver is te vinden op www.domineebaardmans.nl

De Vader zoekt aanbidders.

“maar de ure komt en is nu, dat de waarachtige aanbidders de Vader aanbidden zullen in geest en in waarheid; want de Vader zoekt zulke aanbidders; God is geest en wie Hem aanbidden, moeten aanbidden in geest en in waarheid." (Johannes 4:23) 

Aan deze Bijbeltekst moest ik denken toen mij werd gevraagd om een stukje te schrijven over aanbidding. Jezus is in dit Bijbelgedeelte in gesprek met een Samaritaanse vrouw. Als ze erachter komt dat Jezus alles van haar weet en dat Hij een man van God is begint ze Hem gelijk vragen te stellen over het aanbidden van God. Waar moeten we God aanbidden? En hoe? Jezus maakt haar duidelijk dat aanbidding niet gaat om een plaats of om uiterlijke vormen. Mensen zullen God aanbidden in geest en waarheid. 

Wat betekent aanbidding?

Het Griekse woord voor aanbidding is Proskuneo. Het betekent voor iemand knielen of liggen uit eerbied, eer betonen, je klein maken. Het geeft een houding aan die je ten opzichte van de ander hebt. Je erkent de hogere positie van de ander en geeft hem de eer die hem toekomt. Als we God aanbidden dan erkennen we Zijn positie ten opzichte van ons. Voor we God kunnen aanbidden moeten we eerst beseffen wie God is. 

Waarom zouden we God aanbidden?

Het is onmogelijk om God te aanbidden als we Hem niet eerst hebben leren kennen. “Wie God wil naderen moet geloven dat hij bestaat en dat Hij beloont wie hem zoeken,” staat er in Hebreeën 11:6. Aanbidding veronderstelt een gelovige houding, waarin we oprecht hebben gezocht naar wie God is. We kunnen God leren kennen door de Bijbel. Mensen die de Bijbel hebben geschreven hebben dat gedaan door de inspiratie van Gods Geest en als we de Bijbel lezen wil Gods Geest ook ons ook te hulp komen om de woorden te begrijpen. We mogen God daar ook om vragen. “Heer wilt U mij, door de teksten, die ik lees, laten begrijpen wie U bent?” We gaan dan ontdekken wie God is en wat Hij heeft gedaan. We ontdekken dat God de Schepper is van al wat bestaat. Dat Hij uit liefde de mens heeft geschapen naar Zijn beeld om met Hem te leven. God is een God die zich wil laten kennen.

Het beste leren we God kennen door het leven van Jezus Christus, want Hij laat werkelijk zien wie God is. Hij laat ons het juiste beeld van God zien. God is Liefde staat er in de Bijbel en Hij haat het kwade. Hij wil ons verlossen van het kwade, het onvolmaakte in ons leven. God wil door Zijn Heilige Geest in ons wonen, zodat wij worden zoals we zijn bedoeld en werkelijk tot ons doel komen. 

Kunnen wij God aanbidden?

Als we ontdekken wie God is gaan we dus ook ontdekken wie wijzelf zijn. Als we onszelf zien door Gods ogen dan ontdekken we onze eigen onvolkomenheden. We voldoen niet aan Gods volmaakte liefde. We zijn vaak egoïstisch en liefdeloos. We ontdekken onze eigen kleinheid maar daarnaast ontdekken we ook Gods liefde en vergeving waardoor we toch in contact kunnen komen met God. Op grond van het offer van Christus aan het kruis, die onze fouten op zich heeft genomen en onze relatie met God heeft hersteld. We ontvangen een nieuw leven. God wil ons aannemen als Zijn kinderen. We zijn Gods geliefde zoon of dochter.

Aanbidding is een relatie

De Vader zoekt naar waarachtige aanbidders. God zoekt niet de aanbidding maar de aanbidder. God schiep ons om samen met Hem te leven. Wij mogen God, onze Vader noemen. Deze relatie kan niet afgedwongen worden anders had God wel robots geschapen. God zoekt mannen en vrouwen, die vol van blijdschap en toewijding met Hem willen leven. 

Aanbidding is een levensstijl

Ware aanbidding heeft dus weinig te maken met uiterlijke dingen. Het gaat om het leven met God. Het contact van Zijn Geest met onze geest. Willen wij God toestaan om elke dag op de troon van ons leven plaats te nemen? Zodat Hij Koning kan zijn van ons leven en niet wijzelf? Aanbidding is erkennen dat God je heeft aanvaard en dat je als Zijn kind wil leven. Niet alleen leven voor God maar vooral samen met God dat is ware aanbidding. Beseffen wie God is en met Hem willen leven.

Op weg naar huis

Het heeft even geduurd maar eindelijk weer eens tijd voor een nieuwe blog. De vakantie is voorbij. We kijken terug met een lach en een traan, want ongeluk en zorgen nemen geen vakantie. We hebben plezier gehad maar ook problemen.

Het fijne van op vakantie gaan is dat je als gezin weer naar elkaar toegroeit. Je merkt toch dat in je in het drukke ritme van het leven ieder op een eiland gaat zitten en druk is met zijn eigen bezigheden. Maar in de vakantie is er weer ruimte en oog voor elkaar. We hebben samen genoten van de prachtige natuur in Oostenrijk. We hebben gewandeld geklommen, gezwommen, gefietst, gerodeld en gekard. Al met al een hele actieve vakantie.

Toch waren er ook zorgen en problemen. We kregen te maken met een ongeluk. Mijn moeder zou tijdens onze vakantie naar Oostenrijk in ons huisje in Duitsland logeren. We liepen 's avonds nog even over het park toen uit het niets een loslopende pitbull ons aanviel. Hij rende mijn zoon en het kleine hondje van mijn moeder achterna met daarachter een wild schreeuwde man. Van schrik viel mijn moeder en zij bleef liggen. Verschrikkelijk wat er dan allemaal door je heen gaat. De hond heeft de aanval niet doorgezet en mijn zoon en de hond bleven gespaard. Maar mijn moeder had haar arm gebroken en is de volgende dag naar huis gegaan. Het zag er allemaal veel erger uit en het is een wonder dat het allemaal zo goed afgelopen is. Met de schrik in de benen en vol zorgen zijn we toch op vakantie gegaan. Alle drukke activiteiten waren een goede manier om alle zorgen te vergeten. Toch merk ik dat ik wat angstiger wat down ben. Het maakt dat ik elke dag bewust mijn lasten moet delen met de Heer. Hij geeft werkelijke rust en vrede ondanks alle omstandigheden.

Voor de vakantie was er zorg en stress om de gezondheid van mijn man Achteraf viel het gelukkig mee. Maar helaas zitten we inmiddels voor een ander probleem opnieuw in de medische molen en draaien we verplicht onze rondjes weer mee. Ook is in de vakantie plotseling een kennis van mijn eigen leeftijd overleden. Dat zet je wel weer aan het denken.

We kunnen reizen en samen heerlijke dingen beleven. We kunnen overweldigd worden door Gods geweldige schepping en verlangen naar heelheid, geborgenheid en schoonheid maar hier op aarde hoe mooi ook, is alles maar tijdelijk. We zien in de schepping en onze relatie met elkaar glimpjes van hoe God het heeft bedoeld. Zijn zichtbare majesteit en liefdevolle zorg.
Onze lichamelijke tent wordt langzaam steeds meer afgebroken. We voelen ons steeds minder thuis in deze wereld. Deze wereld is niet ons thuis, we zijn op weg naar ons echte huis. De plek waar we werkelijk thuis zullen zijn. Steeds meer moeten we in deze wereld loslaten (gezondheid, werk, relaties) Er blijft er steeds minder over waar we op kunnen steunen. Tot de enig steun overblijft. God zelf. Hij zal ons nooit begeven of verlaten. Hij is nabij of we nu hier 'in den vreemde zijn' of thuis bij Hem. Hij laat ons nooit los.

"Wij weten dat wanneer onze aardse tent, het lichaam waarin wij wonen, wordt afgebroken, we van God een woning krijgen: een eeuwige, niet door mensenhanden gemaakte woning in de hemel. Wij zuchten in onze aardse ​tent​ en zouden willen dat onze hemelse woning er nu al over wordt aangetrokken. We zijn er echter zeker van dat we ook ontkleed niet naakt zullen zijn. Zolang we in onze aardse ​tent​ verblijven zuchten we onder een zware last, omdat we niet willen dat deze ​kleding​ wordt uitgetrokken; we willen dat er nieuwe over wordt aangetrokken, zodat het sterfelijke door het leven wordt verslonden. Hiervoor heeft God zelf ons gereedgemaakt, door ons de Geest als onderpand te geven. Dus wij blijven altijd vol goede moed, ook al weten we dat zolang dit lichaam onze woning is, we ver van de ​Heer​ wonen. We leven in vertrouwen op God; wat komen gaat is nog niet zichtbaar." (2 Kor 5:1-7)

Toch blijft er een heerlijke belofte: "Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren, ons binnenste wordt van dag tot dag vernieuwd." (2 Kor 4:16)

Alya's keuze van Hay van den Munckhof

Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet mijn wegen – ​spreekt de HEER. Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen. (Jesaja 55: 8,9)

'Alya's keuze' is een spannende historische roman waar je vanaf de eerste bladzijde wordt meegevoerd naar het Europa van de 9de eeuw. Alya komt uit Al-Andalus, het door Moren veroverde Zuid-Spanje. Als dochter van de islamitische hofmeester heeft ze een goede opleiding genoten en heeft een bijzondere gave om razendsnel een nieuwe talen te leren. Een gave die haar op plaatsen brengt waar ze eigenlijk niet had willen zijn. Ze raakt alles kwijt en belandt via vele omwegen als slavin in Rijnsburg. Hier begint het verhaal. Ze redt het leven van een jonge Vikingkrijger en wordt, tegen wil en dank, meegevoerd naar het Noorse vorstendom Adger. Steeds verder van huis moet Alya zich verzoenen met haar nieuwe situatie Ook hier blijkt haar gave een zegen en een vloek.

In het boek komen twee totaal verschillende culturen samen. Aan de ene kant de barbaarse Vikingen met als hoogste levensdoel, al strijdend zonder angst te sterven en aan de andere kant de hoogopgeleide Alya uit een hoogstaande meer ontwikkelde beschaving, die gelooft dat alleen goedheid wordt beloond.

Het boek is en blijft vanaf de eerste bladzijde spannend. Hay van den Munckhof houdt het tempo er goed in waardoor je aandacht niet verslapt en je door wil blijven lezen. De schrijfstijl is in de ik-vorm, wat het boek heel dichtbij brengt. De omstandigheden en gevoelens die hoofdpersonen meemaken komen waarheidsgetrouw over en dat maakt dat het verhaal nog meer gaat leven. Dit boek heb ik in één ruk uitlezen, al was het alleen al om erachter te komen of Alya Gods liefdevolle genade mocht ontdekken.

Hay van den Munckhof (1949) stond jarenlang voor de klas en houdt zich sinds zijn pensioennering bezig met het schrijven van verhalen en romans vooral in het fantasy en historische genre. Eerder verscheen zijn debuutroman 'Alya'.

'Alya's keuze' is het tweede deel van de debuutroman van Hay van den Munckhof. Zonder het eerste deel 'Alya' gelezen te hebben is het verhaal toch goed te volgen omdat er vooraf een korte samenvatting van het eerste deel wordt gegeven en ook tijdens het verhaal worden er af en toe uitstapjes gemaakt naar het eerste deel.