Pay It Forward

God heeft de macht u te overstelpen met al zijn gaven, zodat u altijd en in alle opzichten voldoende voor uzelf hebt en ook nog ruimschoots kunt bijdragen aan allerlei goed werk."

(2 Korintiërs 9:8)

Hoe gaan we om met ons bezit. Zien we het als iets waar we recht op hebben, omdat we er hard voor hebben gewerkt? Of zien we ons bezit als genade dat we van God hebben ontvangen. Hij is toch degene die ons kracht gaf om te kunnen werken. Hoe vast zitten we aan datgene wat we hebben en hoe gaan we er mee om? Gebruiken we het voor onszelf of  gebruiken we het om een ander te zegenen?

Vroeger heb ik vaak collectes gelopen, ondanks dat ik het vreselijk vond om zo langs de deuren te moeten bedelen. Ik vond het vreemd dat juist mensen uit de welgestelde buurten veel minder of soms niks wilden geven en de mensen in de minder welgestelde buurten enorm gul waren. Zou het zo zijn dat mensen die wat meer geld hebben dachten dat ze het geld verdienden en het als hun bezit zagen en dat de mensen die niet zoveel hebben het geld meer als een geschenk zien en meer empathie hebben met mensen die het minder hebben? Het was in ieder geval erg vreemd.

Wat doe je met je geld?

Sommige mensen geven een bedelaar of een hulpbehoevende alleen maar een minachtende blik. Ze  dingen geld af bij mensen, die al weinig bezitten, terwijl ze in een duur restaurant met een nonchalant gebaar zo een dikke fooi op tafel leggen. Deze mensen gebruiken geld om zichzelf te profileren. Geld als machtsmiddel, om jezelf te kunnen laten gelden. Je koopt er waardering en aanzien mee bij mensen die volgens jou de moeite waard zijn.

Kunnen wij iets geven zonder er iets voor terug te verwachten? In Amerika kennen ze de term Pay It Forward. Doe iets voor een ander, die op zijn beurt iets goeds bij een ander moet doen.

Pay It Forward betekent vooruitbetaling. Iets geven zonder dat de tegenpartij al iets is nagekomen. Je maakt een verbintenis met de ander door al iets van jezelf te geven en verwacht dat de ander zijn afspraken zal nakomen.
Dit vooruitbetalen zou je ook kunnen gebruiken in het doen van goede daden. Doe iets goeds voor een ander met de boodschap dat diegene het goede moet doorgeven.

Ik hoorde een verhaal van een jongen die geen geld had om naar huis te reizen en kreeg niet alleen een lift aangeboden maar mocht ook met de familie, met wie hij meereed, uit eten. Beduusd vroeg hij zich af hoe hij hen kon terugbetalen. Ze wilden van geen betalen weten maar gaven hem wel een opdracht. Als hij ooit in de positie zou komen om  iets goeds te doen, dan moest hij dat op deze manier terugbetalen.

Geven zonder er iets voor terug te verwachten om zo de wereld een beetje lichter te maken. Een tegengesteld geluid in een wereld die alleen maar uit is op het verzadigen van het ego. Juist als we Christus hebben leren kennen mogen wij anders in de wereld gaan staan. Een levend getuigenis zijn van Zijn genade.

Hoe kunnen wij geven? Met advent heb ik goedkoop kopjes gekocht en in cellofaan verpakt met daarin een zakje chocopoeder, een klein zuurstokje en een gedichtje. Deze heb ik ipv een kerstkaarten in de buurt uitgedeeld. Het kostte bijna niets maar het leidde wel tot leuke ontmoetingen en gesprekjes. Wat zou jij kunnen doen? Op pinterest zijn leuke ideetjes te vinden als je de term Pay It Forward invoerd.

Leven zonder poorten en grendels

Jeruzalem, roem de HEERE , Sion, loof uw God.  Want Hij maakt de grendels van uw poorten sterk, Hij zegent uw kinderen in uw midden.  Hij doet in uw gebied vrede heersen, Hij verzadigt u met het beste van de tarwe. (Psalm 147:12‭-‬14 HSV) 

Waar kan je nog gerust wonen? Wij wonen in een klein dorp waar veel mensen de deur niet op slot draaien. Gewoon even achterom binnenlopen is heel gewoon en voor een klein boodschapje gaat de deur ook niet dicht. Het is me wel eens overkomen dat ik bij de buurvrouw binnenliep en er niemand thuis was. De buurvrouw haalde net de kinderen van school. Wij komen uit de stad en waren dit niet gewend, maar je burgert al snel in. Ook onze deuren staan open en...soms ook als ik een rondje met de hond ga lopen. De autodeur en de fietsen staan al helemaal nooit op slot. In de 12 jaar dat we hier nu wonen is er nog nooit iets gebeurd en je wordt steeds makkelijker. Eigenlijk niet zo verstandig maar het geeft je een vrij gevoel. Hier in ons dorp is het veilig en vertrouwt. Totdat je wakker wordt geschud en er toch bij iemand is ingebroken. Bah stadse fratsen hebben ons dorp bereikt. Het geruste gevoel gestolen. Toch maar 's avonds alle deuren goed op slot. We leven nu eenmaal in een gebroken wereld.

Het deed me denken aan het verhaal van een volk uit de Bijbel. De inwoners van Hazor worden door God gewaarschuwd om te vluchten. Koning Nebukadrezar rukt op tegen het volk dat gerust en onbezorgd woont, dat geen poorten en grendels heeft- zij wonen alleen. (Jeremia 49:31) Ook eerder in de Bijbel staat zo'n verhaal. Als de Danieten nieuw grondgebied zoeken komen ze ook een volk tegen dat rustig en onbezorgd woont en geen helper heeft en het wordt, om die reden, onder de voet gelopen. (Richteren 8:7)

Het is niet zo slim om zonder poorten en grendels te leven. We zijn in deze wereld letterlijk maar ook geestelijk van poorten en grendels afhankelijk.

"Op God vertrouwen is goed maar zet je fiets wel op slot"

Aan de ene kant roept God je op om jezelf aan hem toe te vertrouwen en je geen zorgen te maken over je leven en aan de andere kant moeten we waakzaam blijven en Zijn wapenrusting dragen om stand te kunnen houden. We staan als christenen in twee werelden. We zijn wel in de wereld maar niet meer van de wereld. We maken deel  uit van een nieuw Koninkrijk. De wereld zal ons haten en vervolgen. Toch mogen we rust en vrede ervaren. Vrede die alle verstand te boven gaat en die de wereld niet kan geven. Vrede niet omdat er geen onheil dreigt maar omdat God erbij is. Rust te midden van de stormen van het leven. We leven in een vijandige wereld. Jezus zegt dat we argeloos als duiven en slim als slangen moeten zijn.

Voorzichtige argeloosheid. Een grotere tegenstelling bestaat er niet. Hoe doe je dat? Dan kijk ik telkens weer naar Jezus. Hij oordeelde niet maar sprak mensen aan op het goede. Van het goede uitgaan maar ook accepteren dat je rechten geschonden zullen worden. Hierin mogen het verschil maken. Wij, geheel anders dan de wereld, hebben Christus leren kennen. God geeft ons geen lafhartige geest maar een geest van liefde, kracht en...gezond verstand. (2 Tim 1: 7) We mogen met deze nieuwe natuur in de wereld staan. De HEER is goed, een vesting in tijden van nood, hij kent wie bij hem schuilen. (Nahum 1: 7) Hij is de poort en de grendel van ons geestelijk huis.

Wat leidt ons...

Wanneer is een dag nuttig voor je geweest? Pas als we van alles hebben gedaan en onze to-do lijst hebben afgewerkt? Voelt het als falen als er niks uit je handen is gekomen. Zijn die dagen nutteloos besteed? Vaak voelt het wel zo. Alles wat we doen moet nuttig zijn anders is het een verloren dag. "Leer ons alzo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen.."

Het geeft pas werkelijk voldoening als datgene wat je doet er werkelijk toe doet, als je jezelf en de ander tot zegen kunt zijn. Dat maakt het leven waardevol, toch? Maar wat als je merkt dat het niet meer gaat. De dagen waar het je aan energie ontbreekt? Mag je van jezelf rusten of kom je in een negatieve spiraal terecht. Niks gedaan en nog minder energie, omdat je gefrustreerd naar je werkeloze handen kijkt. De dag erna ga je hard aan het werk om de verloren tijd nuttig te besteden. Op weg naar een...burn-out.

Vraagt God van ons voortdurend nuttig en hard aan het werk te zijn of is dat onze calvinistische inslag, onze opvoeding. Wat vraagt God van ons? Hij nodigt ons uit om bij Hem te komen. Tegen ons, drukke schapen, roept Hij: "Kom naar Mij toe,  die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven." Eerst rusten en dan leren van Hem...om zachtmoedig en nederig te worden.

"Hij geeft de vermoeide kracht en Hij vermeerdert de sterkte van wie geen krachten heeft... maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden." (Jesaja 40:29)

We mogen uit genade leven. Het is al een paar keer gebeurd dat ik me schuldig voelde omdat ik door alle drukte achterliep met een Bijbels leesplan. Maar het wonderlijke was dat toen ik er weer mee begon de tekst, die ik las, precies op zijn plek viel. God is niet afhankelijk van onze to-do lijstjes. We mogen ontspannen en verlangend uitzien om samen met Hem door het leven te wandelen. Elke dag, elke minuut mogen we weer opnieuw beginnen, zonder schuldgevoel omdat er niets uit onze handen is gekomen. God is genadig maar zijn we ook zo genadig voor onszelf? Of zitten we onszelf voortdurend achterna.

Wanneer voelen we ons waardevol? Als we nuttige dingen doen of als we gaan beseffen dat we geliefde zonen en dochters zijn van onze Hemelse Vader. We mogen ontspannen in Zijn liefde. "Zijn juk is zacht en Zijn last is licht." Met deze rust mogen we in de wereld staan. Hij geeft ons kracht, inzicht en wijsheid om voor Hem te leven. Pas dan leven we een leven dat er werkelijk toe doet. Als we onze identiteit ontlenen aan Hem en niet aan onze omstandigheden. Wandel in Zijn liefde, genade en vrede in plaats van onrust en schuld. Plan ook eens rustmomentjes in; lees een goed boek of luister naar fijne muziek.

Structuur aanbrengen in je leven is goed maar wees ook genadig voor jezelf. Zoek de verborgen omgang met God en blijf tijdens alle dagelijkse bezigheden met God in gesprek. Hij helpt je ook als je dat niet ziet. Vertrouw maar gewoon. Je bent Zijn geliefde Kind en Zijn liefde zal je leiden.

je moet het maar geloven

Laatst was ik op een feestje en stond met een groepje mensen te praten die ik niet kende. Op een of andere manier kwam het christelijk geloof ter sprake. Er werd heftig gediscussieerd en men was het in grote lijnen met elkaar eens dat geloof ongrijpbaar en niet te bewijzen was. De conclusie was dat het geloof mede daarom geloof genoemd werd. Er werd lacherig gezegd.. "Je moet het maar geloven"

Maar wordt het woord 'geloof' op deze manier in de Bijbel gebruikt? Is het twijfelend maar te hopen dat wat in de Bijbel staat waar is. Ik denk dat het woord 'geloof', zoals de Bijbel het bedoelt, juist het omgekeerde van twijfel is. Geloven is je vertrouwen stellen in Gods Woord. Dat je gelooft in God en wie Hij zegt dat Hij is. Het is zelfs nog een stap verder want de demonen geloven (en weten) ook dat God bestaat en zij sidderen."U gelooft dat God één is; daar doet u goed aan. Maar ook de demonen geloven dit, en zij sidderen." (Jac. 2:19)

Geloven is jezelf helemaal toevertrouwen aan God. Als God zich aan jou openbaart dan kan je niet meer om hem heen. Geloof is geen twijfel maar een zeker weten. Zeker zijn over iets dat niet zichtbaar is. Een vast vertrouwen op dat wat God beloofd. Je vertrouwt God je hele leven toe en dat wordt zichtbaar in je dagelijkse handel en wandel. Ja, ik vertrouw mijn Hemelse Vader en ben niet beschaamd uitgekomen. Telkens weer bevestigt God Zijn aanwezigheid in mijn leven en in het leven van vele anderen die daarvan getuigen. We zien het nog niet, maar we weten dat het waar is.

Maar ja...je moet het wel geloven.

Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet. (Hebr. 11:1)

Filmtip:
Afgelopen zaterdag zijn we naar de film geweest I can only imagine (Ik kan het me alleen voorstellen). Een waargebeurd verhaal over het leven van Bart Millard, de leadzanger van Mercy me. Hoe door Gods genade zijn vader veranderde van een monster in een vader die hij altijd had willen hebben. Ook hier is het geloof van twijfel een vaste zekerheid geworden en heeft levens veranderd. Een indrukwekkende film met een lach en een traan. Echt een aanrader.

Vreugdefeest

Van 14 oktober tot zondag 20 oktober wordt dit jaar het loofhuttenfeest gevierd. Het leek ons leuk om dit feest als gezin mee te vieren. Het is weer een gelegenheid om ook onze pubers op een leuke manier in aanraking te laten komen met het geloof. We hebben in de serre wat takken opgehangen en een soort loofhut gebouwd. Wel niet zoals het hoort maar we konden hiermee wel het feest aan de jongens uitleggen. Vrijdagavond hebben we hier Sjabbat gevierd en we eten een week lang in de versierde serre. De uitleg van het feest hebben we gedaan aan de hand van het lied 'Dit is niet ons huis' van Christiaan Verwoerd. We hebben de tekst uitgeprint en voorgelezen.

Het loofhuttenfeest is net als Pesach  (Pasen) en Sjavoeot (Pinksteren) een pelgrimsfeest die in de Bijbel door God aan de Israëlieten werd gegeven. Het loofhuttenfeest is een vreugdevol feest. Het een oogstfeest, een feest van verwachting waarbij de woestijntocht na de bevrijding uit Egypte wordt herdacht. De Israëlieten leefden 40 jaar onder de beschuttende bescherming van God in een tent, een 'soeka' op weg naar het beloofde land. Zo zijn ook wij in onze aardse tent op weg naar Gods vrederijk, het huis van onze Vader.

"Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen. Want in deze tent zuchten wij ook, en verlangen wij er vurig naar met onze woning die uit de hemel is, overkleed te worden, als wij maar bekleed en niet naakt zullen bevonden worden. Want ook wij, die in deze ​tent​ zijn, zuchten terwijl we het zwaar te verduren hebben; wij willen immers niet ontkleed, maar overkleed worden, zodat het sterfelijke door het leven wordt verslonden. Hij nu Die ons hiervoor heeft gereedgemaakt, is God, Die ons ook het onderpand van de Geest gegeven heeft. Wij hebben dus altijd goede moed en weten dat wij, zolang wij in het lichaam inwonen, uitwonend zijn van de Heere, want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen."(2 kor 5:1-7)

De loofhut wordt gemaakt van natuurlijke materialen zoals takken en bladeren. De 'soeka' wordt versierd met vruchten en slinger. Door het dak van de loofhut moet je de sterren kunnen zien. Doordat je een week lang eet en slaapt in de loofhut ervaar je, je eigen kwetsbaarheid en vergankelijkheid van je eigen aardse tent en de betrekkelijkheid van aardse rijkdom. Men leest in deze tijd het boek prediker waarin ook naar voren komt dat het leven vluchtig is en onze eigen handelingen maar beperkte macht bezitten. Toch is dit feest een feest vol vreugde, omdat je gaat beseffen dat je leven in Gods handen rust. Hij komt onder ons wonen.

"Op de eerste dag van de zevende maand moet u voor uzelf vruchten van sierlijke bomen, takken van palmbomen, takken van loofbomen en van beekwilgen nemen, en u moet zich zeven dagen lang voor het aangezicht van de Heere, uw God, verblijden. Zeven dagen moet u in de loofhutten wonen. Alle ingezetenen van Israël moeten in loofhutten wonen, zodat de generaties na u weten dat Ik de Israëlieten in loofhutten liet wonen, toen Ik hen uit het land Egypte geleid heb." (Leviticus 23:40-43)

In Nehemia 8 staat hoe de Israëlieten opnieuw de opdracht kregen om deze feesten te vieren: Deze dag is ​heilig​ voor de HEERE uw God. ​Rouw​ dan niet en huil niet. Heel het volk huilde namelijk toen ze de woorden van de wet hoorden. Verder zei hij tegen hen: Ga, eet lekkernijen en drink zoete dranken. En deel uit aan hen voor wie niets is klaargemaakt, want deze dag is ​heilig​ voor onze Heere. Wees niet bedroefd, want de vreugde van de HEERE, dat is uw kracht.

Henze heeft jaren geleden een houten bord gemaakt voor boven de schouw van ons vorige huis. Het bord hangt nu in de schuur. Er staat: De Heere is mijn kracht. Maar eigenlijk is deze zin niet compleet Er gaat er iets heel belangrijks aan vooraf. Namelijk de vreugde van de Heere.

Loofhuttenfeest het vrolijkste feest van het jaar en zal niet alleen een feest van de Israëlieten blijven. Het feest zal net als Pasen en Pinksteren door Jezus Christus vervuld worden.

"De overlevenden van de volken die ​Jeruzalem​ hebben belaagd, zullen dan jaarlijks naar de stad komen om de HEER van de hemelse machten als ​koning​ te vereren en het ​Loofhuttenfeest​ te vieren."(Zacharia 14:16)

loofhuttenfeest een paar jaar geleden.

Dagboek van een 14-jarige

Puberteit, mijn kinderen zitten er midden in. Je bent nog geen volwassene en ook geen kind meer. Je gaat je eigen ik ontdekken en dat wat voor jou belangrijk is. Je zet je heftig af tegen alles wat onecht en onrechtvaardig is. Je eigen mening wordt geslepen, gescherpt en geoefend op alles en iedereen. Je wereld wordt zwart/wit. Het grijze gebied is schijnheilig.

Ik weet nog goed hoe ik zelf de puberteit heb ervaren. Ik heb in die tijd een dagboek bijgehouden. Ik was onzeker van binnen maar keihard van buiten, mede omdat mijn ouders in die tijd gingen scheiden. Alles en iedereen vond ik vreselijk burgerlijk. Zekerheden en vanzelfsprekendheden vielen weg. Waarom zou je nog naar iemand luisteren of respect hebben als zelfs je ouders je in de steek laten. Ondanks mijn wat-kan-mij-het-schelen houding had ik een enorme behoefte om geaccepteerd en begrepen te worden.

Pubertijd is dan ook de tijd dat kinderen zich losmaken en hun eigen wegen zoeken. Toen ik mijn dagboek weer eens las kwam ik het moment tegen dat ik het geloof los ging laten.

Echt christelijk waren we niet maar in mijn kindertijd werd ik wel voorgelezen uit de kinderbijbel en ik ging naar een christelijke school. Het christelijke geloof sprak me wel aan. Te weten dat er een God is die je ziet en met wie je kan praten. In mijn dagboek schrijf ik dat je goed moet leven want anders is God tegen je. Ook schrijf ik dat je God ook niet mag storen met onbelangrijke dingen. Het geloof hield me dus wel bezig maar ik zag God als strenge meester en wist niks van het verlossingsplan van God.

Langzaam liet ik dit geloof los. Ik las het boek 'het onzichtbare licht' van Evert Hartman gaf me dat extra zetje om het geloof los te laten. Het boek gaat over een meisje dat haar spirituele gaven ontdekt. Het christelijke geloof wordt afgeschilderd als bekrompen en achterhaald. Daarnaast gingen mijn ouders zich ook bezighouden met zaken zoals aurareading/healing en astrologie. God werd het goddelijke, een onpersoonlijke energie waar ik zelf deel van was. Ik moest god in mijzelf ontdekken.

In mijn dagboek schrijf ik op 14-jarige leeftijd:

 "Lieve vader, er zijn zoveel hindernissen die uw rechte weg vertroebelen, dat ik u soms niet meer zie. Ik bedoel daarmee dat ik vaak van Uw weg verdwaal. Maar gelukkig altijd weer gevonden heb amen." 

Dit was het moment dat ik het geloof los ben gaan laten en me ben gaan verdiepen in andere godsdiensten. Alle godsdiensten zijn toch wegen naar hetzelfde doel zei een leraar.

Het begint klein. Een spannend boek of film die vraagtekens zet bij het geloof en als je, wat het geloof betreft, niet sterk in je schoenen staat wordt je zo meegetrokken met de leugen van de slang. 'En je zult als God zijn.' Het werd letterlijk steeds donkerder om mij heen.

 

Toch liet God mij niet los en is de lange weg met mij meegegaan tot ik Hem weer mocht ontdekken. We klimmen niet omhoog en zijn niet op de weg naar het goddelijke maar God kwam zelf in Jezus naar deze wereld.

‘Ik ben het licht voor de wereld. Wie mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.’   Johannes 8:12

Het christelijke geloof is het geloof van bevrijding. Ik hoop dat onze kinderen de juiste keuzes mogen maken op grond van de Waarheid. Dat we het goede leven mogen voorleven en ze Gods liefde mogen bekendmaken. God laat ze niet los.

Je kunt het, zinvol leven met Dominee Baardmans.

‘Je kunt het.’ Een pakkende titel voor een boek. Willen we niet allemaal grip krijgen op ons leven zodat het zin en doel heeft. Vol verwachting begin ik te lezen en het boek stelt me niet teleur. In plaats dat ik het boek hoofdstuk voor hoofdstuk rustig overdenk kan ik niet stoppen met lezen. Ik lees het boek bijna in één keer uit. Dit is eigenlijk niet de bedoeling maar ik vind de onderwerpen zo interessant dat ik wel door wil blijven lezen. Als ik het boek in één zin moet samenvatten dan zou ik zeggen dat het boek je met beide benen op de grond zet en je blik omhoog richt.

In het boek ‘Je kunt het’ van Jan Willem van Straten, ook wel bekend als Dominee Baardmans, worden verschillende handreikingen gedaan om doelgerichter en zinvoller te kunnen leven. In tien hoofdstukken worden praktische levenslessen gegeven, die je kan toepassen in de praktijk van alledag. Een paar onderwerpen die aan de orde komen zijn: hoe kan je van jezelf houden en waarom is dat belangrijk, hoe kan je negatieve gedachten veranderen, hoe kan je blijven vertrouwen in moeilijke momenten en waarom is zelfbeheersing zo belangrijk. Allemaal onderwerpen die gaan over een nieuwe manier van denken en het veranderen van je houding. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met vragen en tips. De schrijver geeft wel aan dat het boek geen zelfhulpboek is maar dat het een boek is om balans in je leven aan te brengen, waardoor je op een andere manier in het leven kan staan. Een belangrijk thema is dat je niet voor jezelf leeft, maar dat je met en voor iets groters leeft, dat je leven richting en doel geeft. Ten diepste gaat het erom dat God jouw leven waardevol maakt.

Jan Willem van Straten heeft een frisse manier van schrijven, waarbij de praktijk van alledag  gekoppeld wordt aan Bijbelse waarheden. Het boek staat vol interessante wetenschappelijke zijsporen die de menselijke natuur verduidelijken. Wetenschap en geloof hoeven elkaar niet te bijten. De wetenschap wordt in dit boek gebruikt als een aanvulling op de levensbeschouwing van de schrijver. Jan Willem van Straten verduidelijkt daarnaast aan de hand van voorbeelden uit zijn eigen leven hoe hij met vallen en opstaan bepaalde inzichten heeft leren toepassen. Dit maakt het boek herkenbaar en prettig leesbaar. Doordat het een eerlijk boek is vol interessante wetenschappelijke feitjes is het boek ook zeer geschikt voor mensen die niet gelovig zijn. Een aanrader dus.

Jan Willem van der Straten Alias Dominee Baardmans is een ondernemende, communicatieve (media) theoloog. Zijn frisse hedendaagse schrijfstijl spreekt hij veel mensen aan. Meer informatie over de schrijver is te vinden op www.domineebaardmans.nl