traditie of toewijding

Iemand zei eens: "tradities zijn het levende geloof van de doden en het dode geloof van de levenden" . 

Dat is wel heel erg kort door de bocht. Tradities en gewoonten geven ons leven regelmaat. Ze laten ons steeds weer terug te komen op iets wat we niet moeten vergeten. Het geeft richting en doel. Elke dag, week of jaar weer herhalen we datgene dat belangrijk voor ons is. (stille tijd, de liturgie van een kerkdienst en de jaarlijkse feestdagen) 

Maar aan de andere kant kunnen tradities ook onze verlangens en toewijding veranderen in een gedachteloze verplichting. Het kan je gedachten en je hart losmaken van je handelen. Ze kunnen spontane acties in de weg zitten en kunnen je hoogmoedig en veroordelend maken (Ik heb mijn plicht gedaan). Hierdoor kan je Gods liefde en genade uit het oog verliezen.

Tradities kunnen onze zichtbare daden zuiveren maar ons van binnen onveranderd laten en daarmee een verkeerd gevoel van rechtvaardigheid geven. De motivatie voor een goede daad zal van binnenuit moeten komen. Uit liefde en barmhartigheid en niet uit plichtsbesef.

We moeten steeds bedenken dat tradities een middel zijn en niet het doel. Steeds moeten we ons blijven afvragen of een bepaalde gewoonte of regel ons wel leidt in een goede relatie met God en de ander. 

We kunnen God op een afstand zetten, doordat je door je eigen kracht Gods liefde wil verdienen. We verwisselen onze liefdevolle toewijding in voor een zakelijk verdienmodel. Maar al ons werk moet geen menselijke poging worden om naar God op te klimmen. Al ons goede zal nooit genoeg zijn. Het gaat om je overgeven aan God. Leven in een liefdevolle relatie met Hem. Maar het is voor ons gemakkelijker om op de automatische piloot te leven en te doen wat je denkt te moeten doen. 

God richt zich op wie je bent, wat er leeft in je hart. Als we uit Gods barmhartigheid en genade gaan leven dan worden we vanzelf vergevingsgezind, durven we ons kwetsbaar op te stellen en hoeven we niet de schijn op te houden. Tradities zijn niet verkeerd maar je moet er voor blijven waken dat je hart erbij betrokken blijft. Je hart dat moet in liefde blijven kloppen zodat de werken die je doet geen dode werken blijken te zijn. 

Het zijn dode werken als we onze liefdesrelatie met God inruilen voor een verdienrelatie. Als we ons hart losmaken van ons handelen. Blijf God overal bij betrekken en blijf je bewust van wat, hoe en waarom je iets doet.

Kom in Mijn rust

Vanochtend was ik alvast de drukke dag aan het overdenken. Het maakte me onrustig. Maar ineens was er een zinnetje in mijn hart. "Kom in mijn RUST". Van het ene op het andere moment was het net of er een zware last van me af werd getild. Ja, ik mag samen met God de dag doornemen. Alles met Hem delen. Zelfs de kleine, in mijn ogen, onbenullige dingen. God wil betrokken zijn, want ik ben van Hem. In een liefdevolle relatie wil je ook bij elkaar betrokken zijn en dingen delen. Voor elkaar zorgen en zo wil God dat ook. Zorgen als een liefdevolle Vader. 

We kunnen lichter leven als we alles waar we zwaar aan tillen (zorgen, stress, zonden) overgeven aan God en ook als we diep van binnen gaan beseffen dat we zelf niks kunnen dragen. 

Later die dag op weg naar een afspraak voelde ik me weer onrustig worden. Dit keer zei ik tegen mezelf "Ik mag komen in Uw Rust". Ik hoef me niet te haasten maar mag met volle aandacht naar mijn taken kijken en mag hierin mezelf zijn. Geliefd kind van God. U bent erbij en leidt mij op een volmaakte wijze. De rust kwam terug. Steeds als je, je bewust steeds weer richt op God en niet op de omstandigheden. 

"Verricht je werk (al je taken) van harte als voor de HEERE" . Staat er in de Bijbel. Al ons werk is voor Hem maar ook door Hem. Onze "godsdienst" is niets waard als we nog denken God te kunnen dienen. Het is niet onze godsdienst maar alles draait om Gods dienst aan, in en door ons. Niet meer in eigen kracht maar leven in overgave. Hij roept ons in Zijn rust. Dat betekent niet dat we niks doen maar dat we God toestaan door ons heen te werken met Zijn rust, liefde en wijsheid. 

We kunnen ons vol vertrouwen volledig overgeven omdat we leven in de handen van een goede God. God is betrokken bij ons leven. Wees niet bang staat er telkens weer. Ik ben erbij. God wil ons leiden. 

Als wij ons helemaal overgeven aan Hem dan komen we in Zijn rust. Dan gaan we ook beseffen we dat we niks meer hebben om bang voor te zijn. In Gods kracht mogen we verder gaan. We sterven aan onszelf om voor Hem te leven. Eindelijk zijn we dan echt vrij, want ik ben van Hem. Dat is God's rust. Tot je doel komen in Hem. 

Mooi getuigenis : God wil betrokken zijn. 

Lichter leven

"Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u."

(1 Petrus 5:7 HSV) 

Na een zwaarmoedige periode klim ik langzaam weer uit het dal. Ook al weet ik alle bemoedigende Bijbelteksten in mijn Bijbel te vinden toch kon het negatieve gevoel niet van me afzetten. De afgelopen jaren zijn steeds meer dingen uit mijn leven weggevallen. Dingen die mijn leven doel en zin gaven. De zorg voor mijn schoonvader, het organiseren van gezellige jeugdavonden, het werk in het boekenwinkeltje, dat is allemaal verleden tijd. Ook de jongens hebben mijn hulp niet meer nodig. Of zeggen mijn hulp niet meer nodig te hebben. Steeds meer moest ik dingen loslaten. Het lijkt wel of mijn leven helemaal is stilgezet en de coronatijd heeft deze stilstand onder een vergrootglas gelegd.

Ik weet dat mijn identiteit niet afhangt van wat ik doe en toch ben ik op een negatieve manier naar mijzelf gaan kijken. Alles was zo nutteloos. Ik deed alle dingen die ik moest doen zoals schoonmaken, boodschappen doen, eten koken, tuinieren, de bijbel lezen, maar de vreugde was verdwenen. 

Ik houd graag zelf de touwtjes in handen maar alle touwtjes leken te zijn losgemaakt en daarbij kwamen een paar heftige momenten dat ik met m'n neus op de feiten werd gedrukt dat het leven zo voorbij of totaal veranderd kan zijn. God houdt de ellende niet bij ons vandaan en soms moeten we er helemaal doorheen. Toch mogen we weten dat Hij op die momenten niet loslaat.

Een paar weken geleden is mijn zoon midden in de nacht aangereden door een dronken automobilist die op de vlucht was voor de politie. Mijn zoon reed zoals afgesproken op een verlicht fietspad en hij had voor dat hij op stap ging onder mijn toeziend oog de lichten op z'n fiets gefixt. Er kon niets gebeuren....totdat een dronkaard de macht over het stuur verliest en het fietspad op vliegt. Tijd en toeval ontmoeten elkaar...je denkt alles goed te hebben gedaan en toch gebeurd het. 

Het is een wonder dat hij er met een paar kleine schrammen vanaf gekomen is. Dit deed mij beseffen dat ik werkelijk niets in de hand heb en in plaats van nog dieper weg te zakken heeft dit voorval mij doen beseffen dat ik los mag laten. Dat ik lichter mag gaan leven. Ik was zo bezig met alles willen vasthouden en regelen. Je kunt alles nog zo goed in de hand hebben en alles zo goed gepland hebben maar er kan zomaar iets gebeuren dat alles op zijn kop zet. 

Ik mag die krampachtige houding loslaten. Ik heb helemaal niks in de hand. Ik mag mijn leven delen met mijn Vader en samen met Hem wandelen. Hij is altijd bij mij en zal mij nooit loslaten. En vertrouwen ook als ik het niet begrijp. God verandert niet. 

"Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE .  Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.

Jesaja 55:8‭-‬9 HSV" 

Gister mochten wij de fiets ophalen, die de politie nodig had voor het onderzoek. Nu zie ik ook hoe erg de fiets beschadigd is. Het voorwiel verwrongen en het frame verbogen. De kettingkast is naar binnen gedrukt. En ik verwonder mij nog meer over het feit dat Daniël er alleen wat kleine verwondingen aan over heeft gehouden. 

Maar hoe moet je hier nou naar kijken. Is het gewoon een kwestie van toeval of is het een wonder? In een gesprek over dit ongeluk zei iemand dat alles afhangt van tijd en toeval (pred. 9:21) en dat God hier geen hand in heeft. Hij is er wel bij maar grijpt niet in? Hij wil ons alleen Zijn liefde en vrede geven. 

Toch zie ik wel Gods hand als ik terugkijk op mijn leven. Soms niet op de manier als ik had verwacht maar wel degelijk wonderbaar en liefdevol. Het wonderlijke afscheid van mijn vader. Mijn schoonvader die in alle rust heenging, hoewel hij zijn levenlang angst had voor de dood. De geboorte van onze oudste zoon op de juiste tijd etc etc. 

Ik mag lichter leven. Ontspannen in Gods liefde en niet krampachtig de dingen proberen vast te houden die ik toch niet in de hand heb. Niet wat ik doe is belangrijk maar wie ik ben. Gods geliefde Kind. Hij wil Zijn licht laten schijnen door ons heen en zo mogen we lichter leven.' Dag aan dag draagt Hij ons. 

Wandelen met God

Al sinds februari is de puf er een beetje uit. Onbewust zal de hele Corona toestand me toch een beetje meer beïnvloed hebben dan ik zelf had gedacht. Niet dat ik bang ben om ziek te worden maar wel dat alle ritme weg is. Spontaan dingen ondernemen is er niet bij en ook maak ik me zorgen over de kinderen die de hele dag nergens zin in hebben. Constant wil ik vooral nuttig bezig zijn. Schrijven, schilderen en andere leuke creatieve dingen, dingen waar ik van kan genieten sta ik mezelf niet toe. Die voelen zo nutteloos. Wel vind ik veel ontspanning in wandelen en tuinieren. Daar praat ik met God. Toch voelt deze tijd voor mij als een woestijnperiode. Ook God voelt ver weg. Het mooie is dan dat je achterom mag kijken, naar de momenten dat God heel dichtbij was.

Een periode waar ik God heel  dichtbij heb ervaren was in Afrika. We waren daar met een groep van World Servants. Ik werd daar ziek en moest een paar dagen op bed blijven. Al mijn verwachtingen en zekerheden moest ik loslaten en me totaal overgeven aan Hem. Daar leerde ik dat ik constant met God kon praten. Toen ik beter was gingen we met de groep op bezoek bij een zendelinge. Zij nodigde een paar van ons uit om te blijven logeren. Ik was een van de eerste die aangaf dat wel heel graag te willen. Maar niet ik maar mijn vriendin werd uitgekozen. Ze had niet eens aangegeven dat ze dat wel leuk vond. Ik was woest. Boos zat ik in het busje op weg naar huis. God begon te spreken: 'Heb je een reden om boos te zijn?' 'JA' , schreeuwde ik in mijn binnenste. 'Ik had het meeste recht om gekozen te worden. Ik heb door mijn ziek zijn nog zo weinig beleefd'. God zei nog een keer: 'Heb je een goede reden om boos te zijn'. Ik bedaard een beetje en begon na te denken. Toch vond ik dat ik nog alle reden had om te denken dat ik gekozen had moeten worden. Nu is het zo dat op de meeste auto's in Ghana een bijbeltekst staat. Niet dat ze zo Christelijk zijn maar het wordt gebruikt als een soort toverspreuk om de auto te beschermen. 

God sprak weer en zei: 'Onthoud de tekst die op de auto staat die nu voorbij komt'. Er kwam een auto voorbij maar er stond geen bijbeltekst op maar een verwijzing, er stond: Ex 20:17. Ik had geen pen en de rest van de reis was ik bezig met het herhalen ex 20:17, ex 20:17.. . Teruggekomen rende ik naar mijn kamer en zocht de tekst op in mijn Bijbel. Waar staat dat we niet zullen begeren wat onze naaste toebehoort. Het logeren bij die zendelingen was niet Zijn plan voor mij. 'God zei dat ik Hem moest vertrouwen met Zijn plan voor mij'. De volgende morgen mocht ik samen met de vrouwen uit het dorp een feestmaal voorbereiden. Samen naar de plaatselijke markt om inkopen te doen en praten met een vrouw die zich bekeert had van de Islam naar het volgen van Jezus. Ik mocht horen van de offers die ze hiervoor moest brengen. (oh, kleinzielige ik) Ze had door deze keuze geen contact meer met haar familie en haar vader en broers dreigden haar te vermoorden. Toch was ze zo vol vreugde en ze leerde mij dit prachtige lied. 

'I will give God my lifetime, I will give God my lifetime, when I will give God my lifetime He will take care for me, He will never, never let me go. When I give God my lifetime'

Dit was God's antwoord voor mij. Ik moest mij helemaal aan Hem overgeven. En vertrouwen... Hij zorgt voor mij. 

En zo probeer ik deze droge woestijnperiode achterom kijkend door te komen en merk weer steeds meer... God is zo dichtbij. Ik mag in Zijn Liefde ontspannen leven. Wandelen met Hem. 

My lifetime 

Het feest van Samen.

Pinksterfeest. Het feest van de eenheid met God en elkaar. Verbonden door de Liefde, die God in onze harten heeft uitgestort. We door Gods Geest een lichaam waarvan Christus het hoofd is.

Juist op het feest waar de gemeente is geboren moeten we het stellen zonder de samenkomsten van diezelfde gemeente. Fijn dat er diensten zijn die we digitaal kunnen volgen maar we missen ook zoveel. Elkaar zien, bemoedigen door een woord of gebaar, een hand op een schouder. Geen gesprekken met elkaar over de dienst en om te horen hoe het echt met iemand gaat. Het leven met elkaar delen is moeilijk in deze tijd. We kunnen op onze eigen tijd en op onze eigen manier de diensten volgen maar we beleven het niet meer echt samen.

Daarom hebben we het Pinksterfeest met de digitale diensten van Opwekking gevierd met een tent in de tuin om zo toch een beetje het 'Samen' te beleven. Mooi om te bedenken dat al die mensen in Nederland op hun eigen plekje zo met Opwekking het Pinksterfeest vieren.

Ik weet nog goed de eerste keer dat ik naar Opwekking ging. Net na mijn bekering met de 22+ groep van de gemeente waar ik toen heenging. Het was in 1994 of 1995 en werd toen nog gehouden in Vierhouten. Ik was verbaasd dat er zoveel christenen waren om dit feest te vieren. We stonden op de camping vlakbij de grote tent. Die nacht lag ik in mijn tentje en hoorde nog hier en daar wat gemompel van mensen die nog stil zaten te praten. Verderop was nog iemand zachtjes aan het zingen en moest denken aan het volk Israël in de woestijn. Ook zij leefden in tenten op weg naar het beloofde land. Op weg naar iets wat ze nog niet konden zien maar het vuur van verlangen brandde in hun harten. Ik voelde me op dat moment zo verbonden met al die gelovigen. Op dat moment voelde ik me echt één met God en elkaar en beleefde ik echt wat het betekende om gemeente te zijn. Samen zijn we onderweg en verlangen naar Zijn wil voor ons leven. Zijn toekomst.

Het mooiste moet nog komen en we verlangen elke dag weer om Hem te ontmoeten in onze stille tijd en dagelijkse strijd. God wil je meer en meer vormen naar Zijn beeld. Je mag je plekje innemen in Zijn lichaam, de gemeente. Hij geeft je gaven om tot zegen te zijn en Zijn vruchten mag je dragen. Als je Zijn Geest maar de ruimte geeft. Het zijn niet je eigen inspanningen maar Hij zelf wil het door jou heen doen.

De gemeente mag binnenkort weer samenkomen. Vanaf 1 juli weer met honderd personen op 1,5 meter afstand. Wel wordt er afgeraden om te zingen. Zouden er andere vormen van gemeente zijn komen? Hoe krijgt dit samen op afstand vorm? We zullen het zien. Het belemmert God niet om Zijn plannen uit te voeren en het belemmert ons niet om met God te blijven wandelen. We zien uit naar wat God wil doen ook door ons heen. Geef niet op maar houd vol. Wij zijn nooit alleen!

De keuze van Edith Eva Eger

"Die Gedanken sind frei, wer kann sie erraten,

sie fliegen vorbei wie nächtliche Schatten.

Kein Mensch kann sie wissen, kein Jäger erschiessen

es bleibet dabei: Die Gedanken sind frei! "

(Duits lied 12de eeuw, schrijver onbekend)

De Keuze, leven in vrijheid, is echt een boek dat je gelezen moet hebben. Een Mustread zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Het boek beschrijft het leven van Edith Eger. Als 16-jarig meisje belandt ze met haar ouders en zus in Auschwitz. Daar daalt ze af in het dal van diepe duisternis en toch overleeft ze alle verschrikkingen. Ze vindt een schuilplaats in haar binnenste. Haar gedachten kan niemand van haar afpakken, daar is ze vrij.

Toch moet ze na de oorlog leren leven met alles wat er niet meer is en wat er niet meer zal zijn . Nu ze vrij is merkt ze gevangen blijft in haar denken. Ze komt tot de ontdekking dat haar verkeerde overtuigingen haar gevoelens en gedrag steeds weer op een verkeerde manier beïnvloeden. Moedig laat ze haar gevoelens van angst en woede toe en komt tot de ontdekking dat ze er niet door wordt verzwolgen. Ze leert over haar gevoelens en gedachten praten en ze leert deze los te laten. Ze hoeft zichzelf niet te bewijzen en besluit niet langer een slachtoffer zijn. Ze neemt het heft in eigen handen en gaat psychologie studeren. In haar werk leert andere mensen omgaan met trauma's. Zo wordt haar zwakheid haar kracht.

In 'De Keuze' laat Edith Eger zien dat je altijd een keuze hebt en dat je altijd kan kiezen hoe je op een bepaalde situatie wilt reageren. Edith heeft geleerd om vrij te komen van verkeerde overtuigingen, die haar gevangen hielden en haar hebben belet om werkelijk te worden wie ze is. "Alle verrukkingen komen van binnenuit", had haar danslerares haar al eens op het hart gedrukt. Je bent niet wat je kan of bezit of wat andere mensen over je zeggen. Het zijn je overtuigingen, die maken wie je bent en wat je doet. Kies weloverwogen om de Liefde te laten regeren. Edith Eger schrijft weinig over Gods plaats in dit hele gebeuren maar toch lees je tussen alle regels door over Zijn werk in haar leven. Zoals ik al zei, een boek dat je gewoon gelezen moet hebben.

Laat me in U blijven, groeien, bloeien...

De lente is begonnen. De bomen en struiken staan in bloei en de vogels zingen het hoogste lied. Vooral in deze tijd valt dat extra op. De mens staat stil en wordt zich weer bewust van de Schepping en hopelijk ook van de Schepper. God die alles zo volmaakt geschapen heeft. De afwisseling van de seizoenen. Wat dood leek komt weer tot leven.

Ook bij mij begint het weer te kriebelen en met de eerste zonnestralen ga ik de tuin weer klaarmaken. De groenteperkjes opnieuw indelen en ontdoen van blad en onkruid. De grond loswoelen en in de kas begin ik met het zaaien van verschillende groenten. Bonen, tomaten, komkommers. Elk zaad moet weer anders gezaaid worden. De bonen kiemen pas in het donker en kruidenzaad en sla kan je uitstrooien. De vroege aardappels worden gepoot en zo ben ik elke dag wel even in de tuin en in de kas.

De tuin en de Bijbel... Het begon allemaal in de hof van Eden, waar de mens op stond tegen God en zijn eigen weg ging volgen. Vandaar loopt het verhaal naar de hof van Getsemane, waar Jezus boog voor de wil van de Vader en zich aan Hem overgaf.
Ook de gelijkenissen van Jezus gingen vaak over graankorrels en wijngaarden. God die door de schepping heen een beeld toont van Zijn plan. De graankorrel dat moet sterven in de grond om vruchtbaar te kunnen zijn. Kwetsbaar groen dat in goede grond uitspruit tot een grote sterke plant. De tijdelijke schoonheid van bloemen die plaats moeten maken voor vruchten. Vruchtbaar zijn in Hem en voor Hem....Sterven aan jezelf om te leven voor Hem.

"Hoor mij aan en leen mij je oor, luister aandachtig naar mijn woorden. Als een boer ​zaaien​ wil, ​ploegt​ hij dan alle dagen? Blijft hij voren trekken in zijn land? Als hij het land geëffend heeft, strooit hij toch komijn en karwij, zaait​ tarwe in rijen, gerst in vakken en spelt langs de rand van zijn ​akker?

Het is zijn God die hem daarin onderricht, die hem leert wat hij moet doen. Zo ​dorst​ men komijn niet met een ​dorsslede en over karwij rolt men geen wagenrad; komijn wordt met een stok uitgeklopt en karwij met een roede. Graan moet voor brood worden ​fijngemalen; maar een boer blijft niet eindeloos ​dorsen: hij stuurt zijn paarden en het wagenrad eroverheen, maar hij laat het niet verpletteren. Ook dit vindt zijn oorsprong bij de HEER van de hemelse machten: zijn beleid is wonderbaarlijk en hij volvoert het in grote wijsheid." (Jesaja 28:23)