Recensie: Duizendmaal dank

Weer een mooi boek aan het lezen. Het heet Duizendmaal dank. Ik heb het boek is nog niet eens uit maar het is zo inspirerend dat ik er nu al wat over wil schrijven. Het levensverhaal van Ann Voskamp. Hoe kan je in alle ellende die je overkomen kan op een Goede God blijven geloven. Het verhaal begint met een schokkende gebeurtenis. Het jongere zusje van Ann dat overlijd na een vreselijk ongeluk. Ze schrijft  heel beeldend, ook over deze gruwelijke ervaringen. Het is ook even wennen aan haar expressieve schrijfstijl maar het verhaal pakt je vanaf het eerste begin. Waar is God?

 

Elke dag verkeren we in levensgevaar. Een ongeluk zit in een klein hoekje. We leven een vergankelijk leven. Of je nu Christen bent of ongelovig, de vergankelijkheid van het leven gaat ons niet voorbij. En dan komt de vraag: Kan er een goede God zijn? Bij al het leed dat ons overkomt? Geliefden die te jong sterven? Onbeantwoorde gebeden....

Blz 13

"Ik geloof de sissende leugen van de Slang,
het oude refrein dat de eeuwen door door hem gezongen wordt:
God is niet goed.
Het is de kern van zijn betoog.
Dat God het goede aan Zijn kinderen onthoudt,
dat God ons niet echt helemaal liefheeft.
En terwijl we aan de goedheid van God twijfelen en zijn bedoelingen wantrouwen, ontevreden met wat Hij gegeven heeft, verlangen we tegelijk naar meer. 

Terwijl we voor die boom staan,

die volhangt met fruit dat ons onthouden is,

luisteren we naar het fluisteren van het Kwaad.
 

‘Op de dag dat u daarvan eet, zullen uw ogen geopend worden.’

(Genesis 3:5)
 

Maar in het begin was er helemaal niks mis met onze ogen.

Die waren al wijd open. We zagen perfect.

Wat we zagen was een wereld die overvloeide van goedheid.

We werden weggelokt door de bedrieglijke gedachte
dat een vol leven meer te bieden had,

dat er meer te zien was. En zo was het ook, er was meer te zien:

 

de lelijkheid die we nog niet gezien hadden,

zonde die ons nog onbekend was,

verlies dat we nog niet gevoeld hadden.

We eten. En een tel later zien we.

Overal waar we kijken zien we
een wereld van tekort,

een universum van verlies,

een kosmos van gebrek en onrecht.

We hebben honger.

We eten.

We worden vervuld…

en we raken   

 

leeg".

Een vrouw bij wie ik werkte en Christen was geworden vertelde me dat ze verpleegster was tijdens de oorlog. Op de kinderafdeling lagen ook kinderen uit een weeshuis. Er was een groot verschil tussen kinderen die wel en geen ouders hadden. De kinderen uit het weeshuis knapten wel op maar ze speelden niet meer en lachten niet meer. De kinderen met ouders knapten snel op en hadden bijna geen restverschijnselen. Deze vrouw zei dat dit voor haar een beeld was van het Christen zijn. Als ons iets ergs overkomt dan hebben we een Hemelse Vader, een trooster. Het verschil zit hem in het weten dat je nooit alleen bent. De Vader ziet het, Hij draagt en geeft kracht boven bidden en beseffen. Dat blijven vasthouden en blijven danken onder alles. God is nabij zelf in dat dal van diepe duisternis. Toch blijven geloven en danken voor Gods goedheid. Elke dag want zo zei Corrie ten Boom "wij zien alleen de onderkant van het borduurwerk"

 

 

 

Mijn leven is een weefsel tussen God en mij,

niet ik kies de kleuren - heel doelbewust werkt Hij.

Vaak weeft Hij er verdriet in en ik, door onverstand

vergeet: Hij ziet de boven- en ik de onderkant.

Als het weefgetouw zal rusten en de spoel schiet niet meer om,

zal God het doek ontvouwen en verklaren elk "waarom"-

hoe nodig donkere draden zijn in des Wevers hand,

naast goud en zilverdraden: zó komt Zijn Plan tot stand!

 

 

 

 

 

Duizendmaal dank van Ann Voskamp:

 

Zoals de meeste lezers snakt Ann Voskamp ernaar haar leven goed te leven.

 

Hoe vinden we vreugde,’ zo vroeg ze zich af, ‘te midden van tijdsdruk, geldgebrek, en alles wat elke dag weer misloopt? Hoe ziet een dankbaar leven er eigenlijk uit als de dagen zich aaneenrijgen en alles donker is? Wat heeft God ons vandaag te bieden?
Deze ontroerend eerlijke en zeer praktische gids voor een vreugdevol leven nodigt je uit om Gods geschenken om je heen te zien.
Door dank te zeggen voor het leven dat ze had, vond Ann Voskamp het leven dat ze altijd al had gezocht.

 

Ann Voskamp en haar man hebben een boerderij in Ontario, waar zes kinderen worden opgevoed tussen de maïsvelden, de kriebels en krabbels van hun moeder, en de worstelingen en dankbare lofzangen van een gewoon en dus bijzonder gezin.



 

Het eerste hoofdstuk

 

 

 

De Vader

Lenteregen.

 

 

 

1 ‘Kom, laten wij teruggaan naar de HEER!

Hij heeft ons verscheurd, hij zal ons genezen;

de hand die sloeg, zal ons verbinden.

2 Hij redt ons na twee dagen van de dood,

de derde dag doet hij ons opstaan:

in zijn nabijheid zullen wij leven.

3 Dan zullen wij hem kennen,

ernaar jagen om de HEER te kennen.

Even zeker als de dageraad zal hij komen,

hij komt naar ons als milde regen,

als de lenteregen die de aarde drenkt.’

Hosea 6

 

 

Lenteregen van Marianne Grandia

 

 

 

 

"Lenteregen" wel een toepasselijk titel voor deze tijd van het jaar. Weer een mooi boek van Marianne Grandia. Wat kan ze gevoelens en gedachten goed onder woorden brengen. Het boek gaar over een vrouw die zich niet geliefd voelt en in haar leven keer op keer teleurgesteld is door de voorwaardelijke liefde van mensen. Kan ze nog vertrouwen? Dan leert ze mensen kennen die  anders zijn en langzaam en breekbaar wordt haar vertrouwen weer sterker. Maar zouden ze nog van haar kunnen houden als ze haar verleden leren kennen. Ook leert ze God kennen en Zijn onvoorwaardelijke liefde die eeuwig is.

Het grappige aan het boek is dat de personages uit het boek Witter dan sneeuw in dit verhaal ook weer een rol spelen maar je hoeft Witter dan sneeuw niet gelezen te hebben om Lenteregen te begrijpen.

En ook leuk. Er zit een geurzakje bij met geur van lelietjes van dalen. Een meibloempje met een heerlijke geur een bloempje dat ook in de bijbel voorkomt. Hooglied 2:1 Ik ben een narcis van Saron,

een lelie der dalen. 2 – Als een lelie tussen de distelen zo is mijn liefste onder de jonge meisjes.

Tekst op de achterkant:
Als Merle in de spiegel kijkt, ziet ze niet een vrouw van wie ze houdt. Ze is het liefst alleen en werkt daarom thuis achter haar pc, totdat een tekort aan opdrachten haar dwingt een baan buiten de deur te zoeken. Eenmaal aan de slag als secretaresse geeft ze niet meer van zichzelf prijs dan het hoognodige. Gelukkig lijkt haar collega Kathy er ook één van het stille soort. Wanneer het huis naast dat van Martijn leeg komt te staan, hoopt hij op rustige nieuwe buren. Als de teruggetrokken Merle haar intrek neemt in het huis, lijkt die wens vervuld te worden. Maar als ze elkaar beter leren kennen, vraagt hij zich af of hij wel met rust gelaten wil worden. De vriendschap geeft zowel Merle als Martijn nieuwe hoop. Totdat er op een dag iets gebeurt wat alles doet instorten.

Marianne Grandia

Marianne Grandia is een bekende naam in christelijk Nederland. Ze schrijft sinds 2003 voor het tijdschrift Eva, vertaalde tientallen boeken en spreekt regelmatig op vrouwenbijeenkomsten. Met haar stichting Selah reikt ze vrouwen Bijbelse principes aan voor herstel en bloei, onder andere door themaweekenden.
Naast haar pastorale werk groeide in Marianne het verlangen om ook via een roman iets te mogen weerspiegelen van de genade en liefde van God. Dit resulteerde in haar debuutroman Witter dan sneeuw, die op de Lees&Luisterbeurs 2011 zal worden gepresenteerd.
De uren waarin Marianne niet voor Selah op pad is, of op de zolder van haar woning in het vestingstadje Woudrichem aan het schrijven of vertalen is, probeert ze zo goed mogelijk te verdelen over haar gezin (vier kinderen en drie katten), familie, vrienden en haar kerkelijke gemeente.


Bij Lenteregen hoort een lied Regen op mij (ook te beluisteren via Youtube)

REGEN OP MIJ
Zoekend naar een waterbron
in een dorre zandwoestijn
van er niet mogen zijn
en diepe eenzaamheid

Hopend op een horizon
in een woeste wildernis
vol dikke duisternis
zonder geborgenheid

De wanhoop nabij
gebonden, nooit vrij
van het verleden vol pijn

Roep ik uit tot U: Regen op mij
Roep ik uit tot U: Doordrenk dit dorstige land
Roep ik uit tot U: Heer, leg Uw genezend hand
op mij
Wachtend op een warme wind
die de kou verdrijven zal
en in mijn levensdal
een lenteregen geeft

Tastend als een kwetsbaar kind
naar wat houvast om zich heen
naar brood in plaats van steen
naar een liefde die geeft
De wanhoop nabij (...)
Roep ik uit tot U (...)
Instrumentaal
Een regen die ruist
Een wind die zacht suist
Een stem die mijn naam uitspreekt...

U geeft een nieuw begin
Met U mag ik de toekomst in
Geliefd en gekend
Onvoorwaardelijk vrij
ga ik nu met U
mijn verleden voorbij.
Instrumentaal
U geeft een nieuw begin
Met U mag ik de toekomst in
Geliefd en gekend
Onvoorwaardelijk vrij
ga ik nu met U
mijn verleden voorgoed voorbij.

Copyright tekst: Marianne Grandia, Muziek: René Dekker
Uitvoering: René Dekker en Leon Wildner

Laatste koninginnedag gevierd.

30 april 2013
De dag dat we een nieuwe koning kregen.

 

 

De dag begon met een lekker zonnetje. De kinderen zijn ook vroeg beneden en ik besluit ook maar van bed te komen. We hebben de vlag met wimpel opgehangen en wat oranje ballonnetjes aan het hek bevestigd. Volgens de jongens moesten er ook slingers in huis en zo werd ook binnen alles versierd.

Om 7:30 worden de mensen gewekt door de klanken van de christelijke muziekvereniging de Bazuin die op een kar het dorp rondrijdt. Iedereen krijgt een glaasje oranjebitter of ranje en een stukje oranjekoek. Een leuke traditie, en als je niet uit bed komt dan komen ze je het persoonlijk op bed brengen. Dat was voor mij ook een reden om vanochtend vroeg van bed te komen.

 

Samen met de kinderen even op tv alle landelijke festiviteiten bekeken maar niet te lang want het is gewoon te lekker weer. In de straat staat een springkussen die we samen hebben gehuurd. We houden vandaag een High tea met alle buren. Ieder neemt wat lekkers mee en ik bak nog snel even Monkeybread waarvan ik gister het niet-knedendeeg in de koelkast heb gezet.

Wie heeft er van het brood gesnoept?




 

 De kinderen vermaken zich geweldig met springkussen, trampoline, voetballen en stoepkrijt.Ondertussen genieten we van koffie met wafels, slagroom en zomerkoninkjes. Daarna de High tea met heerlijke hapjes. Fijn om elkaar weer op deze manier te ontmoeten. Een goede traditie.

 

 

 

Koningsdag. De Koning komt. Ik zie een overeenkomst met de "dag des Heren". Ik las vandaag uit de brief aan de Tessalonicensen. Daar worden we opgeroepen om wakker te zijn. Maar u, broeders en zusters, leeft niet in het donker, zodat die dag u zou overvallen als een dief. Want u behoort allen tot het licht van de dag. We hebben niets van doen met het duister van de nacht.  We moeten dan ook niet slapen zoals de rest van de mensen, maar waken en nuchter blijven.

Net als deze laatste koninginnedag moeten we voorbereid zijn  (vroeg opstaan omdat de mensen anders naast je bed kunnen staan, het deeg voor het brood al klaar hebben). Er rekening mee houden. Ook mogen we aan de buitenkant laten zien aan wie we toebehoren. Dit zijn de oranje slingers en ook in het huis versieringen aanbrengen, goede werken van dankbaarheid.  De Koning komt. Wat een dag zal dat zijn. We zijn door God niet bestemd om veroordeeld te worden, maar om deel te krijgen aan de redding dankzij onze Heer Jezus Christus. Hij is voor ons gestorven, opdat wij samen met hem zullen leven, ongeacht of we nog in deze wereld verkeren of al gestorven zijn. Dan mogen we naar buiten gaan en maaltijd houden, en als kinderen leven voor zijn aangezicht.

 

Bewijs genoeg?

We hebben Pasen gevierd en binnenkort vieren we Hemelvaart. De tijd tussen Pasen en Hemelvaart was de de tijd dat Jezus zichzelf levend liet zien aan de mensen. Hij is waarlijk opgestaan.

Je hoort wel eens mensen zeggen dat je de opstanding van Jezus niet letterlijk moet nemen. Dat je de opstanding van Jezus geestelijk moet zien. Dat zijn geest opstaat in de mens. En dat je Jezus kan ontmoeten in de ander. Wat klinkt dat vroom hè. Ja, ik geloof dat je Jezus in de ander kan zien maar ik geloof ook dat Jezus letterlijk lichamelijk uit de dood is opgestaan.
 
Jezus zegt in Johannes 11:25 tegen Martha, die 3 dagen geleden Lazarus begraven heeft:

Ik ben de Opstanding en het Leven;  wie in Mij gelooft, zal leven, ook al was hij gestorven, en ieder die leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven in eeuwigheid. Gelooft u dat? 

Geloven wij dat?

 Van toen aan begon Jezus Zijn discipelen te laten zien dat Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel zou moeten lijden van de kant van de oudsten en de overpriesters en de schriftgeleerden, en dat Hij gedood zou worden en op de derde dag zou worden opgewekt.

 Wilbur Smith merkte over Jezus op: “Toen hij zei dat hij zou opstaan uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging, zei hij iets dat alleen een dwaas zou durven beweren, als hij nog ooit de toewijding van enige discipel zou willen behouden – tenzij hij er zeker van was dat hij uit de doden zou opstaan. Geen stichter van een wereldreligie heeft ooit zoiets durven zeggen.”

1 kor 15:12 Als nu van Christus gepredikt wordt dat Hij uit de doden is opgewekt, hoe kunnen sommigen onder u dan zeggen dat er geen opstanding van de doden is? En als er geen opstanding van de doden is, dan is Christus ook niet opgewekt. En als Christus niet is opgewekt, dan is onze prediking zonder inhoud, en zonder inhoud is ook uw geloof. En dan blijken wij ook valse getuigen van God te zijn. Wij hebben namelijk van God getuigd dat Hij Christus heeft opgewekt, terwijl Hij Die niet heeft opgewekt als inderdaad de doden niet opgewekt worden. Immers, als de doden niet opgewekt worden, is ook Christus niet opgewekt. En als Christus niet is opgewekt, is uw geloof zinloos; u bent dan nog in uw zonden. Dan zijn ook zij die in Christus ontslapen zijn, verloren.

 A ls wij alleen voor dit leven op Christus onze hoop gevestigd hebben, zijn wij de meest beklagenswaardige van alle mensen. 

Wat zeggen de feiten?

- Misschien was Jezus niet dood? De Romeinen en Farizeeën zorgden er echt wel voor dat hij echt dood was. Een soldaat stak Jezus met een speer door het hart voordat hij van het kruis werd gehaald. Maar een van de soldaten stak met een speer in Zijn zij en meteen kwam er bloed en water uit. Water en bloed betekent dat de dood werkelijk ingetreden was. Het bloed was al aan het stollen.

Bevestiging vinden we bijvoorbeeld ook in de verslagen van niet-christen historici van om en nabij de tijd dat Jezus leefde. Drie daarvan vermelden de dood van Jezus.

• Lucianus (ca.120 – 180 na Chr.) verwijst naar Jezus als “een gekruisigde sofist” (filosoof).
• Flavius Josephus (ca.37-ca.100 na Chr.) schreef: “In die tijd trad Jezus op, een wijs man, want hij deed verbazingwekkende dingen. Nadat Pilatus hem tot de kruisdood veroordeelde, op voorspraak van onze leiders, stopten zij die van hem hielden daar bepaald niet mee.”
• Tacitus (ca. 56?ca.120 na Chr.) schreef: “Christus, van wie de naam zijn oorsprong had, onderging de doodstraf .. van de hand van Pontius Pilatus, onze procurator."

 Hij is werkelijk gestorven en Hij is werkelijk opgestaan zegt de Bijbel..

- De vrouwen waren de eerste ooggetuigen van het feit dat Jezus was opgestaan. Als het evangelie verzonnen was dan haalt geen enkele schrijver het in zijn hoofd om vrouwen als eerste getuige te laten optreden. Vrouwen waren in die tijd geen betrouwbare getuigen. Daarmee schilder je het verhaal wel erg ongeloofwaardig af. Of...het moet gewoon echt zo gebeurd zijn.

 

- Een bevestiging van de Opstanding is de verandering in de discipelen. De discipelen maken na de opstanding van Jezus een radicale omkeer mee. Eerst komen ze als bange mensen verstopt achter gesloten deuren bij elkaar, bang om ook zelf gedood te worden en ineens worden deze mensen onverschrokken dappere helden die overal rondbazuinen dat Jezus is opgestaan uit de dood. Meestal hun eigen dood tot gevolg. Dan komt er de vraag. Als ze niet echt geloven dat Jezus is opgestaan is uit de dood, hoe durven deze mensen hun eigen leven op het spel te zetten voor een leugen, een verzinsel. Er is iets gebeurd waardoor ze geloven dat Jezus echt opgestaan is. 12 mensen getuigden dat ze Jezus hadden gezien, opgestaan uit de doden, en ze hielden dat 40 jaar lang vast, niet één kwam erop terug. Elk van hen was geslagen, gemarteld, gestenigd en in de gevangenis gegooid. Dat hadden ze niet volgehouden als het niet waar was. Overigens zijn veel leerlingen, en ook Paulus, niet na de ontdekking van het lege graf tot bekering gekomen, maar door een verschijning van Jezus.

-Een legendevorming dan? Nee, want al een paar jaar is er een belijdenis in Jeruzalem over de Opstanding, terwijl dan praktisch alle oog- en oorgetuigen nog leven. Ze hadden kunnen vertellen dat het allemaal onzin was. Paulus schrijft de belijdenis in de vijftiger jaren, dus al heel snel na 33 jaar op. Paulus schreef: Daarna is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie de meesten nu nog in leven zijn, maar sommigen ook zijn ontslapen. Het is volstrekt ongeloofwaardig dat de vroege christenen zo’n verhaal hadden kunnen verzinnen en het vervolgens verkondigden onder diegenen, die het hele verhaal simpel konden weerleggen. Waarom zou de apostel Paulus dan zo’n lijst met veronderstelde ooggetuigen hebben gegeven? Hij zou onmiddellijk alle geloofwaardigheid hebben verloren bij zijn lezers in Corinthe door zo schaamteloos te liegen.

- Het Griekse denken was in de tijd van Jezus al erg populair. Het lichaam is onzuiver en de geest is zuiver. Te zeggen dat Jezus lichamelijk is opgestaan gaat helemaal in tegen die leer. Het was veel geloofwaardiger geweest om een verhaal te verzinnen waarin Jezus als geest terugkwam. Maar in het verhaal zegt Jezus heel duidelijk dat hij geen geest is en dat ze hem iets te eten moeten geven om het te bewijzen.  Zie Mijn handen en Mijn voeten, want Ik ben het Zelf. Raak Mij aan en zie, want een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals u ziet dat Ik heb. 

 

Het zijn maar een paar feiten om over na te denken. Maar besef wel dat het christelijk geloof is iets anders dan het aannemen van een aantal historisch betrouwbare feiten.Feiten verwarmen je hart niet. En feiten hebben betekenis nodig. En aan de andere kant: een geloof zonder historische basis zal op den duur als zand tussen je vingers wegglippen. Het is niet zo dat ik geloof omdat ik een paar feiten op een rijtje heb gezet, maar omdat ik met mijn hele hart geloof dat God Zijn Zoon heeft opgewekt, waardoor er hoop is voor mij en voor de wereld. Dat geloof is het werk van Gods Geest.

Niet-kneden brood

Hè he eindelijk is de lente dan echt begonnen. Zondag hoorde ik voor het eerst de Tjiftjaf. Elk jaar houd ik bij wanneer ik voor het eerst de tjiftjaf hoor. Vorig jaar was dat 19 maart en dit jaar dus 14 april. Bijna een maand te laat. Een wetenswaardigheid waar niemand wat aan heeft maar voor mij is het geluid van dit vogeltje het begin van de lente.

 

Ook het weer gaat nu de goede kant op de zon schijnt maar een beetje en overal verschijnen bloemen en blaadjes. Vogels beginnen en sluiten de dag weer af met hun liederen. Hazen hebben zulke gevechten met elkaar dat ze tijdens mijn wandeling met de hond bijna tegen me opbotsen. Ook zelf ben ik druk met de schoonmaak. De tuin weer in. Frisse lucht, beddegoed naar buiten.

En ook mijn blog even een ander uiterlijk gegeven. Hout als achtergrond is wel zo toepasselijk als je in een houten huis woont, toch?

Maar eigenlijk wilde ik een blogje schrijven over iets waar ik helemaal voor ben gevallen. Iemand zei mee eens te kijken op de blog van Karien Achterbergen Ze heeft een blog over het niet-kneden brood. Je mengt meel, gist en zout in een kom en de volgende dag bak je er een heeerlijk stoetje van en vult je bak weer met deeg voor de volgende dag. Het resultaat is een heerlijk luchtig broodje. Lekker makkelijk...


Het recept:
Meng in een grote kom
200 gr tarwebloem
200 gr volkorenmeel,
2 tl zout
2 tl droge gist
Giet er 400 ml water bij en roer dit snel door elkaar. Je krijgt een vrij stevig deeg dat je nog net kunt doorroeren. Dek de kom af en zet hem bij kamertemperatuur ergens neer.

De volgende dag ongeveer 12 tot 18 uur later neem je het deeg en stort je het op een flink met havermout en bloem bestoven werkblad maak er een bal van en leg het deeg in een vorm (een gewone broodvorm, of een kom dat in de oven kan) Laat het deeg als je daarvoor de tijd hebt, even een half uurtje tot rust komen na deze enorme inspanning. Zet de vorm met het deeg in de koude oven. Zet hem op 220 graden, kijk op de klok, en kom 40 min.  later weer terug om het brood er weer uit te halen.

 

Hieronder een ander recept. Een recept dat ik snel weer moet maken De jongens smulden en in no-time was het broodje verdwenen. Het heet Monkeybread en het heeft de smaak van donuts.


Het recept voor Monkeybread:
Meng in een grote kom
500 g bloem
2 tl droge gist
2 tl zout
100 g suiker
Dit door elkaar roeren en dan:
60 gram zachte magarine (ik gebruik blue band roombotersmaak)
1 ei
350 gram lauwe melk.

Dit alles door elkaar mengen en afgedekt laten staan. Na 2 uur zet je het deeg in de koelkast.
Op bakdag haal je het deeg alvast uit de koelkast om op temperatuur te komen. Roer in een pannetje 100 g suiker met 1,5 tl kaneel door 100 g margarine, verwarm de het mengsel op laag vuurtje totdat de boter gesmolten is. Laat het even doorkoken.

Stort het deeg uit op een flink met bloem bestoven werkvlak. Het deeg moet met meel bestrooit worden en maak er een soort stol van. Deel het deeg steeds middendoor en snijd er ongeveer 34 kleine stukjes van. Doordat er een dun laagje bloem omheen zit, gaat het toch gemakkelijk.

Maak van elk stukje deeg een balletje, dompel de onderkant in het caramelglazuur en leg het in een ronde vorm van 24 cm doorsnee. Leg de bodem vol met bolletjes en giet er wat van het glazuur overheen. Vul de rest van de vorm op dezelfde manier op en giet de rest van het glazuur erover. Dek de vorm af en laat het brood nog ongeveer 45 minuten bij kamertemperatuur rijzen. Bak het brood in een voorverwarmde oven van 180 graden Celsius, ongeveer 45 minuten.

Zo en nu maar eens een fries suikerbrood proberen. Zie hier alle heerlijke recepten.

God is Goed.

Zo alle drukke dagen weer achter de rug. Even een onaangekondigde blogpauze genomen. Ik dacht dat ik tussendoor nog wel even een blogje zou schrijven maar dat is er toch niet van gekomen. Even kunnen uitrusten. Weer een mooi boek gelezen. Van Lisa Norato; Geheimen van mijn hart.

 

Het gaat over de zoektocht van een vader. En over alles wat zo'n vader er voor over heeft om het hart van zijn kind te veroveren. Mooi om te lezen hoe door alles heen Gods hand te zien is in het leven van een mens. Zelfs door armoede, gebrek en lijden gaat God een weg met ons. Het boek heeft wel een zeer verrassend einde. Waarin de vader zichzelf laat vinden door de Vader. Een heerlijke roman met een diepere boodschap.


Daarna veel nagedacht over de vraag: Waarom laat God al het lijden toe. Naar aanleiding van een het boek van Reinier Sonneveld. "De stilte van God". Hierin komt hij tot de conclusie dat nergens in de bijbel staat dat lijden zinvol is of dat je er een les uit moet zien te leren. (Een soort bijbelse therapie om een mooier mens te worden) Nee, lijden dat overkomt je gewoon. Ieder mens krijgt te maken met lijden. Het is onderdeel van een vergankelijke en vruchteloze gevallen schepping. Lijden is ook niet gewild door God, maar Hij kan er wel zin aan geven. En Hij is erbij...Mattheus 10:29 Worden niet twee mussen te koop aangeboden voor een duit? En niet één daarvan zal ter aarde vallen zonder uw Vader. Let op er staat niet zonder de wil van de Vader. God wil het lijden niet! Het is een gevolg van de gebroken schepping maar GOD is erbij. Hij wil ons steunen, troosten en kracht geven om er doorheen te gaan. We mogen uitzien naar een nieuwe morgen met Hem waar lijden voorbij zal zijn. Het antwoord van God op het lijden is Jezus. Hij heeft Zijn leven gegeven, de dood overwonnen

Romeinen 8: 20Want de schepping is ten prooi aan zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door hem die haar daaraan heeft onderworpen. Maar ze heeft hoop gekregen, 21 omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. 22 Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt. 23 En dat niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn, de verlossing van ons sterfelijk bestaan.

En verder heb ik een nieuwe hobby ontdekt. Schilderen. Dit zijn mijn eerste creaties. Twintig jaar geleden schilderde ik ook wel eens maar nu heb ik er eindelijk weer eens tijd voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

De laatste twee zijn verzoeknummers van mijn zonen. De één wilde een vuurtoren en de ander een straaljager. Ondanks de scheve staart is de straaljager toch goedgekeurd. Ik ben nog aan het stoeien met de verhoudingen. Het hoeft voor mij ook niet helemaal precies het mag best een beetje impressionistisch zijn.

Inspiratie opdoen

Het mooie van bloggen is dat je inspiratie kan opdoen bij elkaar. De eén heeft een tip voor het zelfmaken van wasmiddel en de ander heeft een tip voor een creatieve middag. Ik heb al heel wat ideetjes voorbij zien komen die ik inmiddels heb geprobeerd.

Bijvoorbeeld de heerlijke tomatensoep van Teunie of de grappige vogelkopjes van Dieneke

Gister een gezellige middag gehad met Goop. Wat is Goop? De blog van de gulle aarde. Geeft altijd veel inspirende ideeën. En zo ook het idee om lekker een middagje te gaan kliederen met maizena en water. Heel simpel en een gezellige middag. Gister was het koud en nat buiten. De kinderen verveelden zich. We keken eerst wat youtubefilmpjes over maizena en water

en daarna gingen de kinderen zelf aan de slag. Toch meer dan een uur lekker bezig geweest. Je snapt het niet zo simpel en zo leuk. Ondertussen nog wat meer ideeën opgedaan. Maizenakoekjes maken. Schoonmaken met maizena. Maizena en scheerschuim voor het maken van Fluffie stuff. Tjonge wat een leuk spul.