1. 40-dagen in de Bijbel.

Vandaag woensdag 6 maart is de veertigdagentijd begonnen, ook wel de lijdens- of vastentijd genoemd. Een kerkelijke traditie om veertig dagen voor Pasen te bezinnen op het komende Paasfeest. Het feest dat Jezus Christus voor ons Zijn leven gaf in de dood en de dood overwon.
Wat betekent dat nou echt voor ons? Om dit tot je door te laten dringen kan je bijvoorbeeld gaan vasten.

Vorig jaar hebben we 40-dagen geen vlees gegeten. Het viel mij reuze mee om elke dag weer een nieuw smakelijk gerecht te verzinnen. De 40-dagen vlogen om. Vorige week stelde ik voor om dat ook dit jaar weer te gaan doen maar dit voorstel werd niet met veel enthousiasme begroet.
Misschien 40-dagen geen beeldscherm(tv, social media) of Playstation. Dit was helemaal uit de boze. Maar ook toen ik de 40-dagen inkortte naar een week, zoals een week niet snoepen bleef het antwoord, nee. Volgens de jongens was het allemaal dikke onzin, dat 40-dagen gedoe. Hmmm, misschien even te veel gepuched een andere keer weer maar proberen?

Tja, als niemand mee wil doen...ga ik toch zelf wel iets doen. Het leek me een leuk idee om elke dag de Bijbel in te duiken om vanaf Genesis tot Openbaringen op zoek te gaan naar  Schriftplaatsen waar het plan van God naar voren komt.  Ik probeer elke dag iets te plaatsen van mijn ontdekkingen, die ik al lezend en biddend mag vinden. Ik ben geïnspireerd door het verhaal van de Emmaüsgangers.

Als Jezus opgestaan is uit de dood verschijnt hij aan twee gelovigen die samen onderweg zijn naar Emmaüs. Ze herkennen Jezus niet en Jezus mengt zich in het gesprek. Ze hebben het over het leven en sterven van hun Heer. Ze zijn in war, want ze hadden gedacht dat Jezus de Christus zou zijn, de bevrijder van Israël. Nu was alle hoop verloren want het was nu al drie dagen geleden dat Hij werd gedood. Dan begint Jezus uit te leggen dat al vanaf het begin door profeten duidelijk is gemaakt dat de Christus deze vreselijke dingen moest meemaken, voordat Hij Zijn heerlijkheid zou binnengaan. Aan de hand van de boeken van Mozes en de profeten begint Hij Gods verlossingsplan uit te leggen en haalt alle Schriftgedeelten aan die op Hem betrekking hebben.

Zoals ik al zei, ik weet niet of ik het volhoud, maar al biddend probeer ik wat schatten te vinden. Ik begin maar gewoon bij het begin. De eerste zin uit de Bijbel.

"In den beginne schiep God de hemel en de aarde."

Iemand vertelde me eens, dat dit een hele belangrijke zin is, die ons ontzettend veelzeggend is. God schiep een begin, dus tijd, ruimte en materie. De drie bouwstenen waardoor leven zoals wij dat kennen mogelijk is. God schiep alle voorwaarden, die nodig zijn, zodat de mens, geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, zou kunnen Leven.

Uit de schepping kan de mens ontdekken dat God bestaat.
"De mensen verzetten zich tegen de waarheid over God. Terwijl ze echt wel kunnen weten wie God is. God heeft zich namelijk aan alle mensen bekendgemaakt. Want ook al kun je God niet zien, je kunt wel zien wat hij gedaan heeft. God heeft de wereld gemaakt. Zo kan iedereen die verstand heeft, Gods eeuwige macht zien, en begrijpen dat hij God is. Daarom hebben mensen die God niet eren, geen enkel excuus!" (Romeinen 1:18-20)

Gods majesteit in de schepping.

Toen ik net tot geloof kwam was er een lied van Carman over dit onderwerp. Een zeer gedateerd lied maar voor degene die het interessant vinden om te lezen plaats ik hieronder de tekst van het lied: "There is a God." in het Nederlands

93 miljoen mijl verwijderd van het extreem hete oppervlakte van de zon hangt de planeet aarde. Een roterende bol, perfect geplaatst in het universum. De ultieme schepping van een oneindige Geest. Een ongelooflijk ingewikkeld complex ontwerp. Een bovennatuurlijk getuigenis, een onweerlegbaar teken dat God bestaat.

De grootte, positie en hoek van de aarde is een wetenschappelijk fenomeen. Een paar graden dichterbij de zon en we vallen uiteen. Een paar graden verder weg en we bevriezen. De as van de aarde is precies 23 graden gekanteld ten opzichte van de zon en dat is met opzet. Dit zorgt ervoor dat de zonnestralen wereldwijd op zo'n manier worden verdeeld dat het mogelijk is dat de seizoenen en daarmee de voedselketen kan bestaan.

Of neem bijvoorbeeld de verhouding tussen stikstof en zuurstof in de lucht, die we elke dag inademen. Het is de exacte mix, die het leven laat bloeien en groeien. Er is geen andere planeet vinden met die combinatie.

Weet je, in de Bijbel staat dat de onzichtbare dingen van God duidelijk worden doorzien in Zijn schepping. Geloven is niet moeilijk. Als er een ontwerp is, is er ook een ontwerper. Als er een plan is, is er iemand die dat plan heeft bedacht. Dat wonder getuigt, God bestaat.

Er is een hoop en is een licht. Er is een antwoord op alle vragen. Er is een vlam die brandt in de nacht en ik weet: God bestaat.

De Schrift zegt dat de hemelen verkondigen Gods eer en het uitspansel verkondigt het werk van Zijn handen. Als we met ons verstand deze waarheid laten doordringen, van alles wat ons omringt, dan helpt de schepping zelf dat we het gaan begrijpen. Wist je dat de maan de getijden bepaald. Zelfs de golven breken de kust niet voor niets. De getijden sleuren de onzuiverheden naar de diepten van de oceaan. Het is de constante recycling van de natuur zelf. Het gaat ons verstand te boven. De sterren en planeten roteren op een volmaakte wijze. Zo precies dat zelfs een atoomklok er 3 seconden per millennium naast zit. De zon, de maan en de sterren, hoewel ze zwijgen, spreken ze, als hemelse evangelisten. Ze cirkelen om ons heen en roepen 24-uur per dag, in elke taal dat God bestaat.

Atheïsme is een wig onder het fundament van ons geloof. Het probeert onze relatie met Christus omver te werpen. Als een dwaas in zijn hart zegt dat God niet bestaat, dan verwerpt hij de waarheid van God, dat geschilderd is op het canvas van de nacht. 

Atheïsme heeft nooit een artistiek meesterwerk gecreëerd, nooit genezen van ongeneesbare ziekten of angstige gevoelens gekalmeerd. Atheïsme heeft nog nooit een antwoord gevonden op het doel van ons bestaan. Vrede gegeven aan een verward verstand of een traan gedroogd. Want het is God die de hemel en de aarde heeft geschapen en degene die de sterren in de ruimte strooide. Hij ademde in een handvol aarde en de aarde werd een mens. Het is God die troont op het rond der aarde en Hij weegt de bergen in een schaal. Hij houdt de zeven zeeën in de palm van Zijn handen. God gaf Zijn eniggeboren zoon, die stierf aan het kruis van Golgotha om onze zielen te redden van de hel en het graf. Het is God die schept en God die verlost. God die geneest en waard is al onze dank en eer. 

weekendje London

Zomaar spontaan zijn we als gezin een weekendje naar Londen gegaan. We hadden de jongens al een lange tijd geleden beloofd, om ooit eens een keer samen te vliegen. Het was eigenlijk de bedoeling om in de zomervakantie naar een warm land te gaan. Maar alles raakte in een stroomversnelling toen onze jongste zoon, via de spelcomputer, een vriend uit Engeland leerde kennen. Met de Kerst stuurden ze elkaar geschenken en via videochatten waren ze op het laatst bijna dagelijks met elkaar op pad. Zo leerde Daniël ook de vrienden van zijn vriend kennen en er ontstond een gezellige vriendengroep. Ze beloofden elkaar om eens samen een "patatje" te gaan eten.

De vrienden wonen in de wijk Dagenham, bijna 30 km ten westen van het centrum. (Ik had niet in de gaten dat Londen zo groot zou zijn). We gingen kijken of we in de meivakantie misschien een weekendje heen konden gaan, tot ik erachter kwam dat een weekend in de krokusvakantie de helft goedkoper kon zijn. Daarom regelden we op zaterdag de vakantie en konden we vrijdag al op het vliegtuig stappen. We hadden twee kamers geboekt in een prachtig oud hotel tegenover Hydepark. Maar 2 minuten van de Underground. De jongens zouden hun eigen kamer hebben.

De reis verliep voorspoedig. Natuurlijk wel een beetje spannend dat vliegen, maar het duurde gelukkig maar een klein uurtje om van Eelde naar Southend te komen. Daar stapten we op de trein en na een korte rit kwamen we aan op Liverpoolstreet. Hier konden we met de Underground naar ons hotel. Maar wat een mensenmassa, gewoon eng. Zoveel mensen op elkaar gepropt en met een enorme vaart door de tunnels. Niks voor mij. Gelukkig duurde de reis niet lang. We liepen naar het hotel, die aan een brede weg met victoriaanse huizen stond. Wat de jongens opviel was dat de ene dure auto na de andere voorbij reed: Ferrari's, Aston Martins, Rolls Roys, Porsches en 'Lambo's'. Elke auto met wat meer lawaai werd met veel belangstelling gevolgd. We gaan wel eens naar Supercarmeetings maar hier rijden ze je zo in het wild voorbij. Ik vond de taxi's en de dubbeldekkers veel interessanter. Nadat we waren ingecheckt gingen we nog even de stad in. Het was al laat maar alle winkels waren nog open. Wat me opviel was dat de meeste mensen buitenlands waren. Veel zwervers die tegen de dure winkels aanzaten. We gingen even wat eten en liepen toen weer snel terug naar het hotel. Vroeg op bed, want morgen zouden de vrienden elkaar ontmoeten.

Het ontbijt was prima en we gingen met de Underground naar de wijk Dagenham. Daniël werd opgewacht door z'n vriend en later zouden ze de andere vrienden verrassen. Met een tas vol cadeautjes en de afspraak dat we hem later van dit station weer zouden ophalen, liep Daniël met zijn vriendje weg.
Wij stapten weer op de trein en gingen naar het centrum van Londen. Naar St. Paul, langs de Theems naar de Big Ben. Het was schitterend weer. We hebben even wat gegeten en zijn in de loop van de middag weer naar het hotel gegaan. Later in de middag heb ik Daniël geappt wat de plannen waren maar de berichtjes kwamen niet aan. Daarna gebeld maar Daniël nam niet op. Om 17:00 zijn vriendje geappt en gebeld maar ook geen gehoor. Wat moesten we nou... Eindelijk om 17:30 belde Daniël met de telefoon van zijn vriend. Zijn beltegoed was op...grrrr. Ik zat al met spookbeelden over mijn vermiste zoon in deze miljoenenstad. Hij wilde nog even langer blijven en zelfs gaan logeren. Hij had het in ieder geval heel gezellig. We spraken af dat we hem om 19:30 zouden ophalen en gingen in een naastgelegen pub wat eten en drinken (Fish and Chips). Daarna naar het station waar we hadden afgesproken en daar in het donker kwam Daniël aangelopen, ALLEEN. Pfff gelukkig was alles leuk en was alles goed gegaan.

De volgende dag zijn we dan met z'n allen op pad gegaan. Eerst een ochtendwandelingetje door Hyde park en daarna het centrum in. Met de bus naar Piccadilly circus en van daaruit zijn we naar Buckingham Palace gelopen. Samen hebben we een vaartochtje op de Theems gemaakt van de Big Ben (die tot 2021 helemaal ingepakt blijft) naar de Towerbridge. Zo hebben we 'The Big Five' van Londen gezien.

We gingen als tip nog even naar Camden Market maar dat bleek een grote vergissing. Wat een drukte, wat een rotzooi. Eén grote hippiebende, zei mijn oudste zoon. Geen leuke marktkraampjes, maar allemaal alternatieve, agressieve figuren. Vooral de geur van Weed overheerste. We voelden ons er helemaal niet prettig. Het was werkelijk 'The World's End' brrr.

Er stond een rij van mensen die de Underground weer in wilden. Snel hebben we de bus naar het centrum genomen. Zo zie je ook nog wat en het is goedkoper. We stapten toevallig uit bij de Hillsong Church. Maar de dienst was net begonnen, jammer. We zijn wat gaan eten en naar het hotel gegaan. We waren moe. We gingen even uitrusten op onze kamers en daarna met z'n allen de vakantie afsluiten in het barretje van het hotel. Gezellig even zitten en kletsen over alles wat ons allemaal opgevallen was. Wat vooral opviel was... de Toyota Prius. Volgens 'de mannen' een oerlelijke auto die om de paar tellen langsrijdt. Wat jongens al niet opvalt. Ik wist niet eens hoe zo'n ding eruit zag. Nou ja, nu dus wel.

De laatste dag zijn we weer na het ontbijt het park ingelopen. Geweldig hoe de natuur hier al een stukje verder is. De meeste bomen en planten bloeien al. Overal eekhoorntjes en groene papegaaien. Wat een verademing zo midden in de stad. Daarna hebben we onze tassen gepakt en hebben we uitgecheckt. We zijn de stad ingegaan maar hadden niet echt meer een doel. Daniël wilde nog een aandenken aan Londen en heeft voor zichzelf een jasje gekocht. We zijn wat gaan eten en zijn toen naar het vliegveld gegaan. Een uur te vroeg. Maar dat uurtje kwamen we wel door met mensen kijken. Onze vlucht zou om 19:00 vertrekken. Het viel ons op dat er maar weinig mensen waren. Het vliegtuig zou zo niet vol komen. We liepen naar de gate en tot mijn schrik stond daar een klein propellervliegtuig. Huh, zouden we daarmee gaan vliegen? (Was daarom was de prijs van de laatste vlucht zoveel goedkoper?) Toch weer een hele belevenis. We kwamen om 21:00 aan en na een kort ritje waren we alweer thuis. Wat was het, ondanks dat we niet van drukte houden, een fantastisch weekend, die we samen mochten beleven. En dat is voor mij ook het belangrijkste dat je samen bent en samen herinneringen maakt. Ook het mooie weer hielp erg mee om het een onvergetelijke vakantie te laten zijn.

Tip als je naar Londen gaat: koop ter plaatse een Oysterkaart, dat is een ov-chipkaart die op elk station te koop is voor 5 pond. Deze kan je ook op elk station opwaarderen met je bankpas, (europa dekking). Je kan na afloop van je vakantie je geld weer laten terugstorten. Dat kan niet met een Visitor Oysterkaart!, busritjes zijn het goedkoopst rond de 1,50 pond en je hoeft daarbij alleen in te checken, uitchecken hoeft niet. Je ziet dan ook nog wat van de stad. De busritjes kennen een daglimiet, je betaalt dus nooit meer dan een bepaald bedrag. Bij underground check je in voor 5,60 pond en bij het uitchecken wordt het het teveel betaalde geld teruggestort) Hiernaast zie je hoe het werkt. 

Je moet van onder naar boven lezen.

De zoete geur van appelcider van Joanne Bischof,

een ontroerend verhaal over de woordeloze liefde tussen een jonge vrouw en een dove man.

Eens in de zoveel tijd lees je een boek dat bijzonder is. Zo ook de roman:  ‘De zoete geur van appelcider. ‘ Een boek over familie, broederschap en liefde. Het verhaal gaat over de weduwe Aven Norgaard uit Noorwegen. Ze wordt uitgenodigd door Dorothe, de zus van haar overleden man, om naar Virginia te komen om haar te helpen met de opvoeding van haar achterneefjes op  Blackbird  Mountain.  De jongens Jorgan, Thor en Haakon Norgaard blijken bij aankomst niet zo jong meer te zijn en Dorothe blijkt inmiddels te zijn overleden. Toch wordt  haar aanwezigheid en hulp in het huishouden zeer gewaardeerd. Ze maakt al snel kennis met het ruige leven in dit deel van Amerika. Ook in het gezin van de Norgaard spelen er problematische kwesties. Thor is niet alleen doof en stom maar ook verslaafd aan zijn zelfgemaakte cider. Hij probeert zijn pijn te verdrinken maar met Aven’s komst ziet hij een nieuwe toekomst. Kan hij tot haar hart spreken zonder woorden? Of is zijn jongste broer weer degene die hem de liefde ontneemt.

De schrijfstijl van Joanne Bischof is haast een literair werk te noemen. Ze heeft een zeer beeldende schrijfstijl. Het boek leest alsof je naar een film kijkt. Prachtige zinnen die met een paar woorden alles zeggen. Als Aven de jongste broer ontmoet vallen zijn prachtige blauwe ogen haar op en dan staat er: “Zijn ogen verloren aan charme terwijl ze over haar heen gleden.” Emoties die te herkennen zijn aan kleine non verbale bewegingen worden met een paar woorden neergezet. Helemaal knap vind ik de omschrijvingen van gebarentaal. Door het boek komt de wereld van de doven tot leven. Zaken waar ik, als horende,  nooit over nagedacht heb. Hoe leer je woorden uitspreken als je niet kan horen wat je zegt? Gebarentaal kent geen lidwoorden of vormen van ‘zijn’. Vooral gezichtsuitdrukkingen geven de gebaren betekenis, cynisch, grappig of gemeend. Heel knap om deze wereld zo beeldend en boeiend tot uitdrukking te brengen. Het verhaal tikt veel onderwerpen aan en heeft meerdere lagen en toch is het verhaal één geheel en leest het lekker weg. Dit boek krijgt volgens de schrijfster ook een vervolg en ik kan niet wachten tot het volgende deel uitkomt.

(Tip: Nadat ik dit boek had uitgelezen kwam ik in de Bieb een ander boek tegen dat over dit onderwerp gaat. Het is de roman van Deeanne Gist 'Het hart op de lippen'. Het gaat over de jonge Cullen McNamara, die merkt dat hij langzaamaan doof begint te worden. Om zijn uitvinding op de wereldtentoonstelling aan de man te kunnen brengen zoekt hij de hulp van een lerares die dove kinderen lesgeeft.  Doven werden in die tijd (1890) niet voor vol aan gezien en het was de taak van de onderwijzer de doven zo normaal mogelijk te laten functioneren, door ze te leren praten en liplezen. Hierdoor zou hun doofheid niet opvallen en ze een zo normaal mogelijk leven kunnen leiden. Een heerlijk humoristische roman met een inkijkje hoe men vroeger met dove mensen omging.)

Amish a secret life

Na de Amish trilogie de taartenwinkel van Pinecaft van Tricia Goyer ben ik deze kerstvakantie ook haar andere Amish boeken gaan lezen.

Ik had gedacht dat het boek 'Aan stille wateren' gewoon nog Amish roman zou zijn over het verwerken van een tragisch ongeval, maar aan het einde van het boek kwam ik er al snel achter dat er wel een vervolg moest komen. In de laatste bladzijden gaat er nog zoveel gebeuren dat er gewoon nog een boek moest zijn. Dus na wat speurwerk heb ik snel bij de bieb de andere twee boeken gereserveerd. Dat zijn 'Langs bosrijke paden' en 'Dal van hoop.'

De boeken over Marianna Sommers zijn dus ook een trilogie. Prachtige boeken waar je heerlijk bij de kachel in een hoekje kan duiken. De roman is gebaseerd op waargebeurde verhalen en gaan over het geloof dat niet alleen kan groeien door het volgen van regels maar dat het diepere gronden moet vinden in de relatie met God. Door deze boeken leer je de geloofsovertuigingen van de Amish ook beter kennen. Niet alleen je onthouden van moderne technieken maar ook totaal je eigen leven wegcijferen. Leven voor God en de gemeenschap. Een goed streven maar is dat ook altijd het beste?

Een paar jaar geleden heb ik hier een indrukwekkende documentaire over gezien. Ook over een gezinnetje uit de Old order Amish, die tot een levend geloof zijn gekomen.

 Amish  a secret life Veel kijkplezier.

Appelroomtaart

Dit recept heb ik uit het boek van Tricia Goyer, Van naald tot draad'. Het is één van de recepten die ik heb gemaakt. En met succes want iedereen was het over eens dat hij heerlijk smaakte. Ik heb de taart een beetje aangepast. Zodat je niet teveel suiker en slagroom hoeft te gebruiken. Ik geef een recept waarmee je twee taarten kan maken.

Wat heb je nodig?

-2x Appeltaartmix (Je favoriete mix want sommige goedkope merken smaken nergens naar)

-3 eieren (zie pak) waarvan 1 losgeklopt eitje om de bovenkant van de taart in te smeren.

-Roomboter (zie pak)

-8 a 9 Elstar appels

-Kookpudding roomsmaak

-500 ml melk

-1 Citroen

-Bloem, eetlepel

-50 ml slagroom, scheutje

-Kaneel, 2 theelepels

-2 springvormen van 24 cm doorsnede

Hoe maak je het?

Maak in een beslagkom van de 2 pakken appeltaartmix één deeg en laat deze een uurtje rusten in de koelkast. 

Maak ondertussen de kookpudding klaar en laat deze afkoelen. Schil de appels in kleine blokjes en besprenkel ze met een beetje citroensap en citroenrasp. Voeg de kaneel toe. Doe daarna de afgekoelde pudding bij de appels en voeg er een scheutje slagroom bij. Roer er een eetlepel bloem doorheen. 

Verdeel het deeg in 3 stukken. Bekleed met 2 stukken 2 ingevette springvormen. Doe hierin het appelmengsel en bedek met het overgebleven deeg de taarten. Gebruik een losgeklopt eitje om de bovenkant van de taart in te smeren.

Bak de taarten een uur op 175C in een voorverwarmde oven

Koud serveren. (één voor jezelf en één om weg te geven)

Eet smakelijk.

Nog makkelijker gaat het met een appelschilmachine. Die het klokhuis verwijdert en de appel in schijfjes snijdt.

Advent uitzien naar Zijn komst

Want er zal een Twijgje opgroeien uit de afgehouwen stronk van ​Isaï,

en een Loot uit zijn wortels zal vrucht voortbrengen.
Jesaja 11

Hoop: Er zij Licht...

In deze donkere dagen wordt vandaag een kaarsje aangestoken. Het licht dat het donker doet verdwijnen. We denken aan het grootste geschenk dat ooit gegeven is. God zelf die mens werd om ons te bevrijden. Licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in zijn macht kunnen krijgen. De Gever wordt het Geschenk. We leven toe naar dit grote wonder. Een twijgje groeit aan die dode stam, kwetsbaar en klein. Dat wat dood was, wordt nieuw leven. God verbindt zich met ons mensen en komt onder ons wonen. Hij laat ons niet alleen.

Elk mens is als de kribbe in Gods ogen;

geheel vergankelijk in lout’rend, heilig vuur,

zo leeg, zo vuil en in Zijn hand onbruikbaar,

maar God is wachtend op dat ene uur

waarin wij knielen en Hem need’rig vragen:

“Kom in mij wonen, maak mijn kribbe rein,

zodat ik word waartoe U mij bestemd hebt:

om door Uw leven, levend brood te zijn.”

Laat Christus zo uw hart en dagen vullen,

geef Hem maar alle ruimte die Hij vroeg.

Wees als de kribbe die door God verkoren

de Koningszoon met grote vreugde droeg.

Antje So-Rhebergen “Aan zijn voeten” 

De taartwinkel van Pinecraft trilogie van Tricia Goyer & Sherry Gore

De taartwinkel van Pinecraft trilogie bestaat uit de boeken 'Met liefde gemaakt', 'Zaadjes van Hoop' en 'Van naald tot draad'. Het gaat over de Amish zusjes Miller die samen met hun ouders naar het zonnige Pinecraft verhuizen. Een hele omschakeling, die voor elk zusje een andere uitwerking heeft.

De taartwinkel van Pinecraft trilogie begint met het boek 'met liefde gemaakt'. Lovina Miller is de oudste dochter uit het Amish gezin. Ze droomt ervan een taartwinkel te beginnen. Niet alleen omdat ze van koken houdt maar om een plaats te creëren waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en delen. Ze krijgt hulp van een man die niet al te best bekend staat. Dit boek gaat over onverdiende genade, opofferende liefde en nieuwe kansen.

Het boek 'Zaadjes van Hoop'. Gaat over Hoop Miller die haar identiteit haalt uit haar kennis over planten en bloemen. Ze vind het heerlijk om in alle rust te kunnen werken in haar eigen tuin. Maar als ze verhuizen naar Pinecraft, Florida krijgt ze te maken met een veel warmer klimaat. Ze  moet veel meer moeite doen om iets te laten groeien. Achter de taartwinkel van Lovina kan ze een tuintje beginnen maar zal die tuin dan wel moeten delen. Het boek gaat over je identiteit in God vinden en leren om anderen door Gods ogen te zien.

Het laatste boek is 'Van naald tot draad' in het Engels heet het boek 'Sew with Joy'. Het boek gaat over het zusje Joy Miller. Ze werkt in de stoffenwinkel van haar oude vriendin Elizabeth. Als er Englisher in Pinecraft komen om een film te maken over de Amish, komt ze toevallig met ze in contact en blijkt hen goed te kunnen helpen. Dit tot ergernis van haar verloofde. De beweegredenen om deze Englischer te helpen is uit een bewogen hart en niet uit ijdele motieven. Dit boek gaat over verbroken relaties. Gescheurde relaties kunnen hersteld worden en uit iets ouds kan soms iets moois gemaakt worden. Soms zijn we zo bezig met onze eigen overtuiging dat we vergeten onze naasten lief te hebben.

Geweldig hoe Tricia Goyer die thema's door het boek weeft. Elk boek heeft een andere dochter als hoofdpersoon en een ander thema. Elk hoofdstuk begint met een Amish gezegde en eindigt met een heerlijk Amish recept. Al vele recepten heb ik uitgeprobeerd en ze waren overheerlijk, al moet ik wel zeggen dat de meeste recepten wel echte caloriebommen zijn. Maar de appelroomtaart was de laatste verjaardag een enorm succes. De volgende keer zal ik het iets aangepaste receptje hiervan delen.