Laat je vreugde niet roven.

"Je zou je erg schamen  als je wist dat de ervaringen die jij tegenslag noemt, nutteloze verstoringen, vervelende ergernissen wat die in werkelijkheid zijn. Je zou je realiseren dat je geklaag daarover niets meer of minder dan godslastering zijn - al is dat nooit in je opgekomen. Niets gebeurt er met je zonder God en toch verwensen (Gods) kinderen die dingen omdat ze niet weten wat ze werkelijk zijn".

(J. de Caussade) 

Wat word je voor mens als je geen teleurstellingen kent en nooit je hoofd stoot? Als alles van een leien dakje zou gaan. Zou je daar een beter mens van worden? Tegenslagen, ze zetten je stil bij dingen die echt belangrijk zijn en zorgen er voor dat je  andere wegen gaat zoeken. Ze kunnen je extra kosten en moeite geven maar jij hebt de keuze hoe je hier mee omgaat. We kunnen het aanvaarden en blijven vertrouwen op Gods liefdevolle nabijheid en kracht of we kunnen gaan klagen en mopperen. 

Denk aan het volk Israël. Ze waren nog maar net bekomen van de wonderbaarlijke bevrijding uit Egypte. Ze waren op een wonderlijke wijze de zee overgestoken. Maar nu in de woestijn was er geen water. Ze hadden naar hun gevoel alle reden om te klagen. Water is van levensbelang maar God had een ander plan. Hij wilde het volk Zijn kracht tonen. Waren ze nu al Zijn nabijheid en zorg vergeten? Mochten ze ook nu niet blijven vertrouwen? 

Zo mogen ook wij blijven vertrouwen. Niet dat ik wil beweren dat teleurstellingen door God zijn gewild. Maar Hij is er wel bij en weet er van. Hij wil betrokken zijn bij jouw handelen. Jouw gevoelens. Je mag het met Hem delen en kijken naar een andere weg. De weg van dankbaarheid. 

Tegenslagen laten ons zien wat we zijn, feilbare mensen, die leven in een onvolmaakte wereld. Niet om daar onze identiteit uit te halen, maar om ons te verlossen van ons ik-gerichte leven. Om ons nederig te maken en afhankelijker van Gods zorg. Dat we ondanks alles op Hem blijven vertrouwen. Hem blijven danken. Laat je vreugde niet roven! Hij is bij je. Hij ziet waar je doorheen gaat. 

Te vaak zien we tegenslagen als een overwinning van het kwaad. Maar bij God lopen de dingen niet uit de hand. Als dingen uit onze controle vallen heeft God 

nog steeds de controle. Zelfs of misschien wel juist in de situaties die we niet meer in de hand hebben daar kan God Zijn kracht tonen. Daarom mogen we ook blijven danken onder alles. 

Wij zijn beperkt en weten niet wat het beste voor ons is. Ik heb het wel eens eerder gepost maar hieronder nog eens het verhaal van de Chinese boer. 

In het begin van de 19e eeuw leefde er in China een boer. Hij was tevreden met zijn leven en genoot van iedere dag. De boer had zeven prachtige paarden waar hij goed voor zorgde en waar hij veel van hield. De paarden leverden hem geld op doordat hij ze werk liet doen voor anderen. Op die manier voorzag hij in zijn levensonderhoud en in dat van zijn familie.

Op een dag liepen twee van zijn paarden weg. Zomaar de bergen in. Iedereen in het dorp kwam naar de boer en leefde mee. "Wat erg voor je", "Wat vervelend" ,"Je zult wel balen". Maar de boer zei "Ik weet niet of het goed of slecht is dat mijn paarden zijn weggelopen".

Na een week kwamen de twee paarden weer terug bij de boer en ze hadden vijf wilde paarden meegenomen uit de bergen. De dorpelingen waren erg blij voor de boer en feliciteerden hem met dit geluk. De boer zei "Ik weet niet of het goed of slecht is dat ik nu vijf wilde paarden erbij heb".

Twee dagen later ging de zoon van de boer de wilde paarden temmen. Toen hij op het tweede paard zat, steigerde deze zo wild, dat de zoon van het paard viel en beide benen brak. Weer kwamen de dorpelingen langs om mee te leven met de boer. Ze vonden het vreselijk wat er met zijn zoon was gebeurd. De boer zei "Ik weet niet of het goed of slecht is dat mijn zoon van het paard is gevallen".

Twee weken later kwam China in oorlog en werden alle jonge mannen opgeroepen om in het leger te komen. Ook in het dorp van de boer kwamen de soldaten langs om de jongens op te halen. Toen ze bij de boer kwamen en zagen dat zijn zoon twee benen had gebroken, lieten ze de zoon thuis bij de boer. De dorpelingen waren weer helemaal blij voor de boer, maar de boer zei alleen "Ik weet niet of het goed of slecht is dat mijn zoon niet in het leger hoeft".

Zo mogen ook wij steeds weer tot de ontdekking komen dat wij als mensen niet weten wat goed of slecht voor ons is. We moeten ons leven steeds weer richten op Gods weg en steeds meer gaan lijken op Jezus, die zei: "zonder de Vader kan ik niets doen" 

wat moet ik doen?

Neem wat van u is, en vertrek. Ik wil aan hem die het laatst kwam , hetzelfde geven als aan u.  Of is het mij niet geoorloofd met het mijne te doen wat ik wil? Of bent u afgunstig omdat ik goed ben? Zo zullen de laatsten de eersten zijn, en de eersten de laatsten; want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren.

(Mattheüs 20:14‭-‬16 HSV) 

Het verhaal van de werkers in de wijngaard. Het is een gelijkenis over het Koninkrijk van de Hemel die volgt op de ontmoeting met de rijke jongeling. Zijn vraag was: "Wat moet ik doen om in de hemel te komen?" Hij had zich aan de wet gehouden, wat moest hij nu nog meer doen. Jezus zegt dat Hij alles moet verkopen en Hem moet volgen. Maar alles opgeven? Nee dat kon hij niet. 

Dan vraagt Petrus wat zal dan ons loon wezen want wij hebben wel alles opgegeven? Jezus antwoord dat de mensen die nu in de ogen van de wereld belangrijk zijn zullen in de hemel het minst belangrijk zijn en de mensen die nu de minsten zijn dan het belangrijkste zullen zijn. 

Het moet bij ons helemaal niet draaien om wat we zullen ontvangen. Dat moet niet het doel van ons werken zijn. Wees gerust er staat dat je honderdmaal terug zult ontvangen maar dat moet niet de motivatie zijn van ons doen. 

Hierna volgt dus de gelijkenis van de werkers. Telkens weer haalt de landeigenaar nieuwe werkers van het marktplein. Om 9 uur, 12 uur, 15 uur en 17 uur. Werkers die niemand wil hebben geeft hij werk. Met de werkers die al vroeg in de morgen zijn begonnen is een bedrag afgesproken maar als ze zien dat de mensen die maar 1 uur hebben gewerkt datzelfde bedrag krijgen worden ze boos. Verdienen ze niet om meer te krijgen? Genade is oneerlijk. 

Heer wat moeten we doen en wat zullen verdienen? Praktische vragen. Als we iets doen dan moet het wel iets opleveren. Eigenlijk moet onze hele houding veranderen en moeten we ons gaan afvragen: Doen we onze werken om iets te verdienen (geld, respect en aanzien) of doen we ze om lief te hebben, omdat we er blij van worden. Omdat God er blij van wordt. 

Moeten we niet wat meer gaan lijken op die landeigenaar die gaf wat niet verdient was. God heeft de blijmoedig gever lief. Kunnen wij ook blij zijn voor die ander die genade ontvangt? 

Het draait niet meer om ons doen, maar om wat God voor en door ons doet. Als we niet langer voor onszelf leven, maar voor Hem, die ons liefheeft. Dan draait het niet langer om loon of verdienen. Maar om de vreugde van het delen en het geven. 

Het gaat dan niet om wat wij moeten doen maar om te vertrouwen op wat God heeft gedaan. 

traditie of toewijding

Iemand zei eens: "tradities zijn het levende geloof van de doden en het dode geloof van de levenden" . 

Dat is wel heel erg kort door de bocht. Tradities en gewoonten geven ons leven regelmaat. Ze laten ons steeds weer terug te komen op iets wat we niet moeten vergeten. Het geeft richting en doel. Elke dag, week of jaar weer herhalen we datgene dat belangrijk voor ons is. (stille tijd, de liturgie van een kerkdienst en de jaarlijkse feestdagen) 

Maar aan de andere kant kunnen tradities ook onze verlangens en toewijding veranderen in een gedachteloze verplichting. Het kan je gedachten en je hart losmaken van je handelen. Ze kunnen spontane acties in de weg zitten en kunnen je hoogmoedig en veroordelend maken (Ik heb mijn plicht gedaan). Hierdoor kan je Gods liefde en genade uit het oog verliezen.

Tradities kunnen onze zichtbare daden zuiveren maar ons van binnen onveranderd laten en daarmee een verkeerd gevoel van rechtvaardigheid geven. De motivatie voor een goede daad zal van binnenuit moeten komen. Uit liefde en barmhartigheid en niet uit plichtsbesef.

We moeten steeds bedenken dat tradities een middel zijn en niet het doel. Steeds moeten we ons blijven afvragen of een bepaalde gewoonte of regel ons wel leidt in een goede relatie met God en de ander. 

We kunnen God op een afstand zetten, doordat je door je eigen kracht Gods liefde wil verdienen. We verwisselen onze liefdevolle toewijding in voor een zakelijk verdienmodel. Maar al ons werk moet geen menselijke poging worden om naar God op te klimmen. Al ons goede zal nooit genoeg zijn. Het gaat om je overgeven aan God. Leven in een liefdevolle relatie met Hem. Maar het is voor ons gemakkelijker om op de automatische piloot te leven en te doen wat je denkt te moeten doen. 

God richt zich op wie je bent, wat er leeft in je hart. Als we uit Gods barmhartigheid en genade gaan leven dan worden we vanzelf vergevingsgezind, durven we ons kwetsbaar op te stellen en hoeven we niet de schijn op te houden. Tradities zijn niet verkeerd maar je moet er voor blijven waken dat je hart erbij betrokken blijft. Je hart dat moet in liefde blijven kloppen zodat de werken die je doet geen dode werken blijken te zijn. 

Het zijn dode werken als we onze liefdesrelatie met God inruilen voor een verdienrelatie. Als we ons hart losmaken van ons handelen. Blijf God overal bij betrekken en blijf je bewust van wat, hoe en waarom je iets doet.

Kom in Mijn rust

Vanochtend was ik alvast de drukke dag aan het overdenken. Het maakte me onrustig. Maar ineens was er een zinnetje in mijn hart. "Kom in mijn RUST". Van het ene op het andere moment was het net of er een zware last van me af werd getild. Ja, ik mag samen met God de dag doornemen. Alles met Hem delen. Zelfs de kleine, in mijn ogen, onbenullige dingen. God wil betrokken zijn, want ik ben van Hem. In een liefdevolle relatie wil je ook bij elkaar betrokken zijn en dingen delen. Voor elkaar zorgen en zo wil God dat ook. Zorgen als een liefdevolle Vader. 

We kunnen lichter leven als we alles waar we zwaar aan tillen (zorgen, stress, zonden) overgeven aan God en ook als we diep van binnen gaan beseffen dat we zelf niks kunnen dragen. 

Later die dag op weg naar een afspraak voelde ik me weer onrustig worden. Dit keer zei ik tegen mezelf "Ik mag komen in Uw Rust". Ik hoef me niet te haasten maar mag met volle aandacht naar mijn taken kijken en mag hierin mezelf zijn. Geliefd kind van God. U bent erbij en leidt mij op een volmaakte wijze. De rust kwam terug. Steeds als je, je bewust steeds weer richt op God en niet op de omstandigheden. 

"Verricht je werk (al je taken) van harte als voor de HEERE" . Staat er in de Bijbel. Al ons werk is voor Hem maar ook door Hem. Onze "godsdienst" is niets waard als we nog denken God te kunnen dienen. Het is niet onze godsdienst maar alles draait om Gods dienst aan, in en door ons. Niet meer in eigen kracht maar leven in overgave. Hij roept ons in Zijn rust. Dat betekent niet dat we niks doen maar dat we God toestaan door ons heen te werken met Zijn rust, liefde en wijsheid. 

We kunnen ons vol vertrouwen volledig overgeven omdat we leven in de handen van een goede God. God is betrokken bij ons leven. Wees niet bang staat er telkens weer. Ik ben erbij. God wil ons leiden. 

Als wij ons helemaal overgeven aan Hem dan komen we in Zijn rust. Dan gaan we ook beseffen we dat we niks meer hebben om bang voor te zijn. In Gods kracht mogen we verder gaan. We sterven aan onszelf om voor Hem te leven. Eindelijk zijn we dan echt vrij, want ik ben van Hem. Dat is God's rust. Tot je doel komen in Hem. 

Mooi getuigenis : God wil betrokken zijn. 

Lichter leven

"Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u."

(1 Petrus 5:7 HSV) 

Na een zwaarmoedige periode klim ik langzaam weer uit het dal. Ook al weet ik alle bemoedigende Bijbelteksten in mijn Bijbel te vinden toch kon het negatieve gevoel niet van me afzetten. De afgelopen jaren zijn steeds meer dingen uit mijn leven weggevallen. Dingen die mijn leven doel en zin gaven. De zorg voor mijn schoonvader, het organiseren van gezellige jeugdavonden, het werk in het boekenwinkeltje, dat is allemaal verleden tijd. Ook de jongens hebben mijn hulp niet meer nodig. Of zeggen mijn hulp niet meer nodig te hebben. Steeds meer moest ik dingen loslaten. Het lijkt wel of mijn leven helemaal is stilgezet en de coronatijd heeft deze stilstand onder een vergrootglas gelegd.

Ik weet dat mijn identiteit niet afhangt van wat ik doe en toch ben ik op een negatieve manier naar mijzelf gaan kijken. Alles was zo nutteloos. Ik deed alle dingen die ik moest doen zoals schoonmaken, boodschappen doen, eten koken, tuinieren, de bijbel lezen, maar de vreugde was verdwenen. 

Ik houd graag zelf de touwtjes in handen maar alle touwtjes leken te zijn losgemaakt en daarbij kwamen een paar heftige momenten dat ik met m'n neus op de feiten werd gedrukt dat het leven zo voorbij of totaal veranderd kan zijn. God houdt de ellende niet bij ons vandaan en soms moeten we er helemaal doorheen. Toch mogen we weten dat Hij op die momenten niet loslaat.

Een paar weken geleden is mijn zoon midden in de nacht aangereden door een dronken automobilist die op de vlucht was voor de politie. Mijn zoon reed zoals afgesproken op een verlicht fietspad en hij had voor dat hij op stap ging onder mijn toeziend oog de lichten op z'n fiets gefixt. Er kon niets gebeuren....totdat een dronkaard de macht over het stuur verliest en het fietspad op vliegt. Tijd en toeval ontmoeten elkaar...je denkt alles goed te hebben gedaan en toch gebeurd het. 

Het is een wonder dat hij er met een paar kleine schrammen vanaf gekomen is. Dit deed mij beseffen dat ik werkelijk niets in de hand heb en in plaats van nog dieper weg te zakken heeft dit voorval mij doen beseffen dat ik los mag laten. Dat ik lichter mag gaan leven. Ik was zo bezig met alles willen vasthouden en regelen. Je kunt alles nog zo goed in de hand hebben en alles zo goed gepland hebben maar er kan zomaar iets gebeuren dat alles op zijn kop zet. 

Ik mag die krampachtige houding loslaten. Ik heb helemaal niks in de hand. Ik mag mijn leven delen met mijn Vader en samen met Hem wandelen. Hij is altijd bij mij en zal mij nooit loslaten. En vertrouwen ook als ik het niet begrijp. God verandert niet. 

"Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE .  Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.

Jesaja 55:8‭-‬9 HSV" 

Gister mochten wij de fiets ophalen, die de politie nodig had voor het onderzoek. Nu zie ik ook hoe erg de fiets beschadigd is. Het voorwiel verwrongen en het frame verbogen. De kettingkast is naar binnen gedrukt. En ik verwonder mij nog meer over het feit dat Daniël er alleen wat kleine verwondingen aan over heeft gehouden. 

Maar hoe moet je hier nou naar kijken. Is het gewoon een kwestie van toeval of is het een wonder? In een gesprek over dit ongeluk zei iemand dat alles afhangt van tijd en toeval (pred. 9:21) en dat God hier geen hand in heeft. Hij is er wel bij maar grijpt niet in? Hij wil ons alleen Zijn liefde en vrede geven. 

Toch zie ik wel Gods hand als ik terugkijk op mijn leven. Soms niet op de manier als ik had verwacht maar wel degelijk wonderbaar en liefdevol. Het wonderlijke afscheid van mijn vader. Mijn schoonvader die in alle rust heenging, hoewel hij zijn levenlang angst had voor de dood. De geboorte van onze oudste zoon op de juiste tijd etc etc. 

Ik mag lichter leven. Ontspannen in Gods liefde en niet krampachtig de dingen proberen vast te houden die ik toch niet in de hand heb. Niet wat ik doe is belangrijk maar wie ik ben. Gods geliefde Kind. Hij wil Zijn licht laten schijnen door ons heen en zo mogen we lichter leven.' Dag aan dag draagt Hij ons. 

Wandelen met God

Al sinds februari is de puf er een beetje uit. Onbewust zal de hele Corona toestand me toch een beetje meer beïnvloed hebben dan ik zelf had gedacht. Niet dat ik bang ben om ziek te worden maar wel dat alle ritme weg is. Spontaan dingen ondernemen is er niet bij en ook maak ik me zorgen over de kinderen die de hele dag nergens zin in hebben. Constant wil ik vooral nuttig bezig zijn. Schrijven, schilderen en andere leuke creatieve dingen, dingen waar ik van kan genieten sta ik mezelf niet toe. Die voelen zo nutteloos. Wel vind ik veel ontspanning in wandelen en tuinieren. Daar praat ik met God. Toch voelt deze tijd voor mij als een woestijnperiode. Ook God voelt ver weg. Het mooie is dan dat je achterom mag kijken, naar de momenten dat God heel dichtbij was.

Een periode waar ik God heel  dichtbij heb ervaren was in Afrika. We waren daar met een groep van World Servants. Ik werd daar ziek en moest een paar dagen op bed blijven. Al mijn verwachtingen en zekerheden moest ik loslaten en me totaal overgeven aan Hem. Daar leerde ik dat ik constant met God kon praten. Toen ik beter was gingen we met de groep op bezoek bij een zendelinge. Zij nodigde een paar van ons uit om te blijven logeren. Ik was een van de eerste die aangaf dat wel heel graag te willen. Maar niet ik maar mijn vriendin werd uitgekozen. Ze had niet eens aangegeven dat ze dat wel leuk vond. Ik was woest. Boos zat ik in het busje op weg naar huis. God begon te spreken: 'Heb je een reden om boos te zijn?' 'JA' , schreeuwde ik in mijn binnenste. 'Ik had het meeste recht om gekozen te worden. Ik heb door mijn ziek zijn nog zo weinig beleefd'. God zei nog een keer: 'Heb je een goede reden om boos te zijn'. Ik bedaard een beetje en begon na te denken. Toch vond ik dat ik nog alle reden had om te denken dat ik gekozen had moeten worden. Nu is het zo dat op de meeste auto's in Ghana een bijbeltekst staat. Niet dat ze zo Christelijk zijn maar het wordt gebruikt als een soort toverspreuk om de auto te beschermen. 

God sprak weer en zei: 'Onthoud de tekst die op de auto staat die nu voorbij komt'. Er kwam een auto voorbij maar er stond geen bijbeltekst op maar een verwijzing, er stond: Ex 20:17. Ik had geen pen en de rest van de reis was ik bezig met het herhalen ex 20:17, ex 20:17.. . Teruggekomen rende ik naar mijn kamer en zocht de tekst op in mijn Bijbel. Waar staat dat we niet zullen begeren wat onze naaste toebehoort. Het logeren bij die zendelingen was niet Zijn plan voor mij. 'God zei dat ik Hem moest vertrouwen met Zijn plan voor mij'. De volgende morgen mocht ik samen met de vrouwen uit het dorp een feestmaal voorbereiden. Samen naar de plaatselijke markt om inkopen te doen en praten met een vrouw die zich bekeert had van de Islam naar het volgen van Jezus. Ik mocht horen van de offers die ze hiervoor moest brengen. (oh, kleinzielige ik) Ze had door deze keuze geen contact meer met haar familie en haar vader en broers dreigden haar te vermoorden. Toch was ze zo vol vreugde en ze leerde mij dit prachtige lied. 

'I will give God my lifetime, I will give God my lifetime, when I will give God my lifetime He will take care for me, He will never, never let me go. When I give God my lifetime'

Dit was God's antwoord voor mij. Ik moest mij helemaal aan Hem overgeven. En vertrouwen... Hij zorgt voor mij. 

En zo probeer ik deze droge woestijnperiode achterom kijkend door te komen en merk weer steeds meer... God is zo dichtbij. Ik mag in Zijn Liefde ontspannen leven. Wandelen met Hem. 

My lifetime 

Het feest van Samen.

Pinksterfeest. Het feest van de eenheid met God en elkaar. Verbonden door de Liefde, die God in onze harten heeft uitgestort. We door Gods Geest een lichaam waarvan Christus het hoofd is.

Juist op het feest waar de gemeente is geboren moeten we het stellen zonder de samenkomsten van diezelfde gemeente. Fijn dat er diensten zijn die we digitaal kunnen volgen maar we missen ook zoveel. Elkaar zien, bemoedigen door een woord of gebaar, een hand op een schouder. Geen gesprekken met elkaar over de dienst en om te horen hoe het echt met iemand gaat. Het leven met elkaar delen is moeilijk in deze tijd. We kunnen op onze eigen tijd en op onze eigen manier de diensten volgen maar we beleven het niet meer echt samen.

Daarom hebben we het Pinksterfeest met de digitale diensten van Opwekking gevierd met een tent in de tuin om zo toch een beetje het 'Samen' te beleven. Mooi om te bedenken dat al die mensen in Nederland op hun eigen plekje zo met Opwekking het Pinksterfeest vieren.

Ik weet nog goed de eerste keer dat ik naar Opwekking ging. Net na mijn bekering met de 22+ groep van de gemeente waar ik toen heenging. Het was in 1994 of 1995 en werd toen nog gehouden in Vierhouten. Ik was verbaasd dat er zoveel christenen waren om dit feest te vieren. We stonden op de camping vlakbij de grote tent. Die nacht lag ik in mijn tentje en hoorde nog hier en daar wat gemompel van mensen die nog stil zaten te praten. Verderop was nog iemand zachtjes aan het zingen en moest denken aan het volk Israël in de woestijn. Ook zij leefden in tenten op weg naar het beloofde land. Op weg naar iets wat ze nog niet konden zien maar het vuur van verlangen brandde in hun harten. Ik voelde me op dat moment zo verbonden met al die gelovigen. Op dat moment voelde ik me echt één met God en elkaar en beleefde ik echt wat het betekende om gemeente te zijn. Samen zijn we onderweg en verlangen naar Zijn wil voor ons leven. Zijn toekomst.

Het mooiste moet nog komen en we verlangen elke dag weer om Hem te ontmoeten in onze stille tijd en dagelijkse strijd. God wil je meer en meer vormen naar Zijn beeld. Je mag je plekje innemen in Zijn lichaam, de gemeente. Hij geeft je gaven om tot zegen te zijn en Zijn vruchten mag je dragen. Als je Zijn Geest maar de ruimte geeft. Het zijn niet je eigen inspanningen maar Hij zelf wil het door jou heen doen.

De gemeente mag binnenkort weer samenkomen. Vanaf 1 juli weer met honderd personen op 1,5 meter afstand. Wel wordt er afgeraden om te zingen. Zouden er andere vormen van gemeente zijn komen? Hoe krijgt dit samen op afstand vorm? We zullen het zien. Het belemmert God niet om Zijn plannen uit te voeren en het belemmert ons niet om met God te blijven wandelen. We zien uit naar wat God wil doen ook door ons heen. Geef niet op maar houd vol. Wij zijn nooit alleen!