Lopen op het water van Lynn Austin

Lopen op het water van Lynn Austin

“God vervult niet al onze wensen, maar wel al Zijn beloften.”

Dit keer geen roman van Lynn Austin maar een prachtige beschrijving van haar zoektocht naar een dieper geloof. In ‘Lopen op het water’ beschrijft Lynn Austin haar pelgrimsreis door Israël. Een reis die begon in het uiterste zuiden, de woestijn van Sin, tot het uiterste noorden, de berg Hermon. Voor Lynn Austin krijgt deze reis een diepere inhoud doordat de verhalen uit het verleden voor haar begonnen te leven. Voordat ze aan haar reis begon voelde ze zich teleurgesteld, omdat haar leven zich anders ontwikkelde dan ze zich had voorgesteld. Veranderingen, die ze liever anders had gezien, hadden haar vertrouwen in God op de proef gesteld. Haar geloofsleven, dat vanzelfsprekend en alledaags geworden was, werd door deze reis nieuw leven ingeblazen en verdiept. De verhalen uit de Bijbel kregen hierdoor een diepere betekenis en inhoudt.

De levenslessen die Lynn Austin beschrijft zijn uit het leven gegrepen. Woestijnmomenten in het geloofsleven kent waarschijnlijk iedereen en zijn erg herkenbaar. We kunnen ons allemaal wel momenten voorstellen waarin we teleurgesteld waren dat het leven anders liep dan we hadden verwacht. We geven meestal de voorkeur aan gemak en veiligheid. Wat kan het verschrikkelijk moeilijk zijn als deze dingen wegvallen. Lynn Austin koppelt gebeurtenissen uit haar eigen leven aan de verhalen uit de Bijbel. Op een hele frisse manier en legt verbanden tussen het heden en verleden, die ook voor mij heel verrassend waren. Ze schudt ons wakker uit onze zelfgenoegzaamheid en zelfmedelijden en laat zien dat geloof geen plicht is maar diep verlangen naar een liefdevolle relatie met een betrouwbare God, de Vader die een bestemming en doel heeft met ons leven.

Welke veranderingen we ook tegenkomen, onze liefhebbende God houdt ons vast en blijft Heer over alles. Gods bouwplannen blijken altijd beter dan onze eigen verwachtingen, die we van het leven hadden. Ik denk dat iedereen wel waardevolle levenslessen kan halen uit dit boek. Een boek dat ons oproept om het geloof niet te zien als een plicht maar als diep verlangen naar God. Het boek heeft mijn geloof in ieder geval weer nieuw leven ingeblazen. Van harte aanbevolen.

Nieuw leven...

De lente alles komt tot leven. Ook mijn site heeft een kleine verandering ondergaan. Er staan geen kopjes meer van tienerdiensten, rock solid en familynights boven aan de pagina. De site werd er heel erg traag van. Voor de verschillende jeugddiensten is nu een andere blogspot in het leven geroepen.

Alles is nu te vinden op: www.fundamenten.blogspot.nl

Afgelopen week konden we heerlijk genieten van de zon. De lentekriebels beginnen langzaam te komen. Een merelpaartje heeft zijn toevlucht gevonden in een oud zwaluwnest in de nok van ons huis. Er worden hele plukken hooi en gras naar boven gesleept. Zelf ben ik bezig geweest met het klaarmaken van een groente tuintje. De AH groentetuintjes heb ik in bakken in de serre staan en de plantjes kunnen binnenkort naar buiten.

 

Henze heeft 15 m 3 hout op de kop kunnen tikken. De bomen achter ons huis werden gesnoeid en gerooid. Nu heeft hij het druk met zagen en kloven. Zo kunnen we er de volgende twee winters weer warm bijzitten. Maar daar wil ik nog niet aan denken. Laat mij maar lekker van het zonnetje genieten.

 

 

 

Elke ochtend komt de zon weer eerder op. Wat prachtige plaatjes oplevert.

 







 

De kikkers vormen weer paartjes. En zo komt alles weer tot leven.

 



Even mijn hart luchten.

Vorige week een gesprek gehad met iemand die een catechisatie avond heeft gegeven aan kinderen. Hij vertelde dat hij verbaasd was dat er kinderen zijn die in de zevendaagse schepping geloven. En dat er zelfs mensen in de kerk zitten die dit geloven. Raar vond hij het, dat er mensen zijn die dit kritiekloos aannemen.

Oeps dacht ik, want ik ben zo iemand. Ik vertelde hem dat ik het niet belangrijk genoeg vond om het daar met kinderen over te hebben.

Het ergste van het hele gesprek vond ik dat hij twijfel begint te zaaien in de harten van kinderen. Hij geeft de boodschap mee dat je de Bijbel niet in alles kan vertrouwen en wat is dan nog wel waar?
Het gaat er bij catechisatie toch om geloofsvertrouwen mee geven?

Het andere punt is dat hij ervan uitgaat dat mensen die in een zevendaagse schepping geloven, dat geloven omdat ze niet verder kijken dan hun neus lang is. Nu kan ik van mijzelf zeggen dat het geloven in een zevendaagse schepping een hele weloverwogen beslissing is geweest. (vroeger geloofde ik in de evolutietheorie en toen ik Christen werd in de voortschrijdende schepping)

Maar is God te onmachtig om de aarde in zeven dagen te scheppen? Er zijn veel Christenen die geloven in een voortschrijdende schepping. De dagen moet je als eeuwen zien want een dag is bij God als een eeuw. Maar als je daarin gelooft dat de mens zich ontwikkelde uit de dieren dan kom je met een aantal problemen te zitten want de dood is pas ontstaan door de zondeval. Dan zouden er ook al mensen zijn gestorven voor de zondeval. Dan is de dood geen gevolg van de zonde en dan hoeft Jezus de dood ook niet te overwinnen want dat is een natuurlijk proces etc etc.

Ook zijn er mensen die zeggen dat de aarde al miljoenen jaren oud moet zijn. Ik geloof ook nog eens in een jonge aarde. Ja maar, zeggen sommige Christenen: In Genesis staat de aarde werd woest en ledig. Er kunnen wel miljoenen jaren tussen zitten. Ik was er niet bij maar zelf denk ik dat God de aarde met een ingeschapen ouderdom kan scheppen. Ik bedoel Adam werd niet als baby geschapen maar als man. Met een ingeschapen ouderdom dus en zo kan het ook met de aarde zijn. Nou ja het is niet de bedoeling om een discussie te beginnen want ieder moet hierin zelf een keuze in maken.

Belangrijk vind ik dat je kinderen niet moet opzadelen met zinloze discussies over zaken waar we als nietige mensen eigenlijk niets over weten. We moeten de kinderen Gods Liefde laten zien. Hij gaf zijn Zoon opdat wij zouden leven! Een leven dat zin heeft.

Eigenlijk schrijf ik dit stukje voor mezelf om even mijn eigen gedachten weer op een rijtje te krijgen. Het blijkt nu dat ze deze man, die ook Jezus verlossing in twijfel trekt, volgend jaar een eigen catechisatie groepje krijgt. Ongelofelijk...

Eigen wegen van Lynn Austin

Eigen wegen van Lynn Austin

“Nu ken ik onvolkomen,maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben. Zo blijven dan:Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde”. (1 Korintiërs 13:13)

Door de aanval op Pearl Harbour in 1941 is de tweede wereldoorlog voor Amerika niet langer ver weg. Steeds meer mannen worden opgeroepen om mee te vechten. Door het tekort aan mannen worden vrouwen aangespoord om als arbeidskrachten in de oorlogsindustrie te gaan werken. Vier vrouwen besluiten, elk met een eigen reden, hieraan gehoor te geven.

Virginia wil haar leven betekenis en zin geven. Haar saaie en onbeduidende leventje geven niet langer de voldoening die ze zo nodig heeft. Helen wil de eenzaamheid ontvluchten. Rosa zoekt afleiding nu haar geliefde meevecht en ze probeert los te komen van het strenge regime van haar schoonouders. Als laatste Jean die probeert met dit werk haar toekomstige studie te financieren. Ze gaan werken op de scheepswerf van Seneca, Michigan.

Vier vrouwen met vier verschillende achtergronden raken ondanks hun grote verschillen betrokken bij elkaars leven. Dan blijkt dat de haat en bitterheid die de oorlog heeft doen ontvlammen dichtbij te zijn dan ze dachten.

Weer een prachtige historische roman van Lynn Austin. Knap hoe ze de verschillende karakters elke keer weer tot leven weet te wekken en weet te plaatsen in de tijd. Een tijd waarin de samenleving door de oorlog op zijn kop staat. Waar vaste grenzen opnieuw gedefinieerd moesten worden. De tijd dat vrouwen voor even “gelijkwaardig” werden aan mannen en de problemen die dit met zich meebracht. Het geloof wordt subtiel door het verhaal verweven. Een positieve roman met een lach een traan. Waar eigen wegen op het spoor van Liefde worden gezet.

De verborgen tuin van William Sirls

De verborgen tuin van William Sirls 

"Waarachtig, ik verzeker u: als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wanneer hij sterft draagt hij veel vrucht. Wie zijn leven liefheeft verliest het, maar wie in deze wereld zijn leven haat, behoudt het voor het eeuwige leven." (Johannes 12:24) 

De veertienjarige Andy is voor het leven getekend door een gewelddadige relatie van zijn moeder Judy. Alhoewel hij van dit geweld weinig herinnerd blijven de sporen letterlijk zichtbaar. Zijn zelfbeeld is broos en bitterheid vertroebelt zijn kijk op de wereld . Hij heeft veel sympathie voor zijn oom Gerald Ripley die een heftig leven als drugsdealer achter de rug heeft. Zijn oom Rip is echter in de gevangenis bekeerd van zijn oude leven en is Christen geworden. Het kleine stadje Benning, waar ze wonen, krijgt te maken met een mysterieuze inbreker die niet steelt maar spullen achterlaat. Iedereen verdenkt de rijke zakenman Kevin Hart, die met zijn gulle giften iets uit het verleden probeert recht te zetten. Er gebeuren nog meer vreemde dingen. Andy krijgt vreemde profetische boodschappen via zijn iPod en ze ontdekken een geheimzinnige tuin waarin vrede en genezing te vinden zijn.

William Sirls heeft na zijn debuutroman en bestseller De Opdracht opnieuw een prachtige roman geschreven. De verborgen tuin zit goed in elkaar en de verhaallijn kent vele verrassende wendingen. De personages zijn realistisch neergezet. Een goede mix van spanning, humor en levenservaringen. Levenservaringen die Sirls ook zelf heeft doorleeft tijdens zijn eigen tijd in de gevangenis. Het verhaal kent naast een realistische kant ook een bovennatuurlijke kant en deed me een beetje denken aan de romans van Frank Peretti. Persoonlijk vind ik deze bovennatuurlijke kant een beetje afbreuk doen aan het verhaal. Het verhaal is al mooi zonder deze wonderlijke gebeurtenissen. Maar smaken verschillen.

Al met al een mooie roman over vergeving en aanvaarding. Aanvaarding van de dingen die je overkomen maar ook de aanvaarding van wie je in werkelijkheid bent. Een geliefd kind van een Hemelse Vader, die je aanvaard zoals je bent, wat je ook heb meegemaakt en wat je ook voelt. Een bemoedigend boek over Gods volmaakte plan in een onvolmaakte wereld.

Toeval of leiding.

Op welke manier spreekt God? Deze keer op een bijzondere manier. Al jaren heb ik een "pillenpotje" met daarin Bijbelteksten. Deze heb ik al voor ons trouwen een keer van iemand gekregen. Maar ik houd er niet van om Gods leiding op deze manier te manipuleren en heb het potje onaangeroerd op een boekenplank laten staan. Afgelopen week kreeg ik een leuk idee. Ik kan natuurlijk een tekst uit het potje pakken en een weekje bij me dragen om zo de tekst uit mijn hoofd te leren. Zo gezegd zo gedaan en ik nam een kaartje uit het potje. Er stond:

Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tot hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, ¹⁹ ik ben niet meer waard uw zoon te heten; stel mij gelijk met een uwer dagloners.  (Lukas 15)

Hmm wat een droeve tekst maar zo voel ik me soms wel. Ook al weet ik dat ik waardevol ben en de rechtvaardigheid van Jezus me wordt toegerekend en mijn zonden zijn vergeven. Onze aanvaarding hangt niet af van wat we hebben gedaan maar van wat Jezus heeft gedaan Ik besloot de tekst toch maar te overdenken. En werd benieuwd hoe de tekst verder zou gaan. Natuurlijk ken ik het verhaal maar hoe het letterlijk verder gaat. Aan het einde van de week vroeg ik aan mijn zoon om ook eens een kaartje te pakken. Ik schudde de kaartjes en...

Hij pakte uit die meer dan honderd verschillende versen dit vers:

En hij stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.

Hè maar...Ik haalde mijn eigen kaartje uit mijn zak. Het was het volgende vers uit Lucas 15. Uit al die honderden teksten pakte hij vers 20. Wat een mooie "toevalligheid" God is met ontferming over ons bewogen. Hoe we ons ook voelen. Hij wil onze Vader zijn.

En dat was nog niet alles. Je raadt nooit waar de dienst deze zondag over ging. Juist over de verloren zoon uit Lucas 15: 11 tot en met 32. Het hele verhaal werd voorgelezen en maakte het plaatje waar ik de hele week over had nagedacht compleet. Wat een geweldige Vader hebben wij.

 Goede zondag gewenst.

Huis van herinnering van Karen Kingsbury

Huis van herinnering van Karen Kingsbury

"Wat zal ons scheiden van de liefde van Christus? Tegenspoed, ellende of vervolging, honger of armoede, gevaar of het zwaard? Er staat geschreven: ‘Om u worden wij dag na dag gedood en afgevoerd als schapen voor de slacht.’ 37 Maar wij zegevieren in dit alles glansrijk dankzij hem die ons heeft liefgehad. Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer."(Romeinen 8: 35-39)

Dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is daarover schrijft Karen Kingsbury in het nieuwe en laatste boek over de familie Baxter. Het boek begint met het overlijden van het pasgeboren meisje Sarah. Ondanks het grote verdriet groeit er hoop en heeft dit korte leventje een grote impact op alle leden van de familie. Zij worden stilgezet bij de broosheid van het leven en de dingen waar het echt om draait: De liefde… en de keuzes die ze maken. De goede herinneringen zijn het geschenk van het leven dat je meedraagt en de vruchtbare grond voor nieuwe keuzes. Het leven gaat door en dat niet zonder vele beproevingen van alle familieleden.

Huis van herinnering is een realistisch geschreven roman. Karen Kingsbury weet als geen ander de stille stem van ons hart te verwoorden. Ze schrijft over de innerlijke gesprekken die mensen voeren en hoe God door moeilijke omstandigheden toch goede dingen voortbrengt voor mensen die daar oog voor hebben. Een prachtige roman waar hoop en liefde de hoofdrol spelen. Ieder persoon met zijn eigen karakter. Dit laatste boek was voor mij het eerste boek dat ik over deze familie las en ik kan vertellen dat de boeken prima afzonderlijk te lezen zijn. Het ‘nadeel’ is wel dat ik nu ook alle andere delen wil lezen.

Huis van herinnering is het derde deel van de serie Samen onderweg. Eerder verschenen Dag van vreugde en Zomer van hoop.