Recensie van het boek Verdiend, Ella Marjon



Verdiend

Ella Marjon

 

Spannende christelijke thriller voor vrouwen (en mannen) staat er voorop de kaft. Hmm, ik weet het niet. Ik ben niet zo van de spannende boeken maar omdat ik het boek gratis mag lezen neem ik het maar mee. Kopje koffie, kacheltje aan....Ik merk niet eens dat mijn man thuiskomt en de koffie staat onaangeroerd koud op tafel. Het is gewoon te spannend weg te leggen. 't Is dat ik eten moet maken dat ik het boek even wegleg. 's Avonds is het boek uit. In één ruk uitgelezen. Van het begin tot het eind, ja tot de laatste bladzijde blijft het spannend. De kaft heeft niet gelogen. Het is een heftige maar mooie thriller. Erg gewaagd omdat de hoofdpersoon in de ik-vorm is geschreven en halverwege het boek gaat de ik-vorm over naar de mannelijke hoofdpersoon. Ik wil dit boek ook nog aan mijn man laten lezen. Kan hij zich verplaatsen in de man? De leefwereld van Iris en Erik staan wel wat van me af maar ik kan me er wel een voorstelling van geven. De oppervlakkigheid van relaties en leven komen door verschrikkelijke omstandigheden in een ander licht te staan en leiden uiteindelijk naar het grote Licht. Mooi geschreven een spannend boek dat uiteindelijk het lezen toch waard blijkt te zijn.

 

 

 

 

Iris is opgegroeid in de Betuwe. Om wat te zien van de wereld, verhuist ze naar Amsterdam, een bruisende stad die haar alles biedt wat ze zoekt: een uitdagende baan, een heerlijk appartement en nieuwe contacten. Als er op een dag bij haar wordt ingebroken en de dreiging haar overvalt, keert ze terug naar de Betuwe. Maar ook daar vindt ze geen rust. Wie wil iets met haar vereffenen? Is het die vlotte buurvrouw? Haar oude schoolvriendin? Haar ex-vriend misschien? Oude herinneringen komen weer boven en ze wantrouwt haar nieuwe vrijheid. Terwijl de gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgen, verliest Iris de grip op haar eigen leven. Er zijn daders en slachtoffers en soms is er niets daartussenin.

 

De Auteur:

Ella Marjon is getrouwd en moeder van drie kinderen. Naast haar werk als zelfstandig ondernemer schrijft ze romans en thrillers. Verdiend is haar tweede thriller. Het boek De Blauwe Hel moet ook heel spannend zijn. Ook heeft ze meegewerkt aan de verhalenbundel Kind der wrake.

 

 

Wat geloof je nou eigenlijk?

Bijna 20 jaar geleden ben ik tot geloof gekomen, zoals dat heet. Doormiddel van, zo zegt men nu, een hele foute evangelisatiemethode. Er kwamen Christenen met foldertjes de deuren langs. Toch heeft God deze manier gezegend en heeft God mij overtuigt dat Hij bestaat. 'De weg terug', heette het foldertje. (De inhoud van het foldertje)

Kort samengevat:
God houdt van u en heeft u geschapen voor een eeuwige relatie met Hem,  Omdat de mens van God is afgedwaald, is de relatie met Hem verbroken. Jezus Christus is Gods antwoord op het probleem van de zonde. We moeten Jezus Christus aanvaarden als onze Verlosser en Heer.

Ik las het foldertje en God raakte mij aan. IK BEN...sprak God in mijn hart. Hij bestaat drong het tot me door. Hoewel ik totaal niet geloofde in een persoonlijke en levende God. Wist ik het ineens 100% zeker. Het is Gods Geest die me overtuigde met een zekerheid die nooit meer is weggegaan (best wel bijzonder). Ik was opeens wedergeboren en wist dat ik fout bezig was geweest met de gedachte dat ik zelf god zou zijn. De bijbel werd mijn lievelingsboek en die was ineens helemaal nieuw voor me. Zo veel rijkdom was eruit te halen. Het was geen saai boek meer.

Doordat ik een vriendin had die ook Christen was, ging ik met haar mee naar haar kerk. Een Volle Evangelische Gemeente. Een hele warme gemeente met mensen die Jezus van harte lief hadden en daar ook helemaal vol van waren. They talk the walk. Ik zag dat het niet alleen bij woorden bleef maar dat het geloof ook werkelijk het dagelijkse leven beïnvloedde. Na de dienst bleven de mensen koffie drinken en was er werkelijke belangstelling en liefde voor elkaar. Ik was vroeger wel eens meegegaan naar een kerk. Daar is me alleen van bijgebleven dat mensen de dienst verveeld uitzaten. De liederen in deze kerk waren niet zwaar en onbegrijpelijk maar modern en vol passie. Het waren zogenaamde opwekkingsliederen. Waar de blijdschap over de verlossing van Jezus voorop staat. De preken werden gehouden door sprekers die zich door God geroepen voelden. Bij hun preken lieten zij zich biddend leiden door de Heilige Geest. Hele fijne preken over het aanvaarden van Gods aanvaarding. Hoe door het oude testament God steeds weer zijn plannen onthuld en werkelijkheid werden in het sterven en opstanding van zijn Zoon en hoe dat ons leven beïnvloed. Hoe wij in Christus kunnen Overwinnen. Zijn vrede en liefde kunnen ervaren. Preken waar niks mis mee was.
(Dit is natuurlijk even een snelle schets van de kerkelijke gemeente waarin ik terecht kwam.)

Zoals ik al eerder heb verteld zijn we 2 jaar geleden van deze Evangelische Gemeente overgestapt naar een PKN gemeente omdat we ons daartoe geroepen voelden. En het is helemaal niet verkeerd om eens je 'eigen' gemeente van een afstandje te bekijken. Om ook eens naar andere kerken te kijken. Zijn er alleen accentverschillen of zijn er echt wezenlijke verschillen. Ik ga nu eens wat dieper naar de zaken kijken. Wat gelooft die ander nou eigenlijk en hoe kijk ik daar tegen aan. Is dit bijbels of ben ik verblind door mijn jarenlange gang naar de VEG? Best wel eens goed om je eigen geloofsovertuigingen tegen het Licht te houden.

Er zijn veel overeenkomsten. De bijbel is het Woord van God geïnspireerd door de Heilige Geest en Jezus is de Zoon van God die voor onze zonden is gestorven. Door zijn opstanding hebben we nieuw leven ontvangen. Het fundament is hetzelfde, de Bijbel en het geloof in Christus.



Maar jammer genoeg

Ik ben erachter gekomen dat er ook hele wezenlijke verschillen zijn in het geloof van Gereformeerden en de Evangelischen. Verschillen die grote gevolgen hebben in het leven van de gelovige.

Verschil in de kijk op zonde en genade
God vraagt van elk mens dat hij Hem gehoorzaamt, dat hij zich bekeert van zijn zonden en gelooft in de Heere Jezus.

Vanuit genade naar de zonde kijkend:
-Ik heb geleerd dat je door het offer van Jezus geheiligd bent. God ons zoals kolossenzen 1:13 het zegt: "gered uit de macht van de duisternis en ons overgebracht naar het rijk van zijn geliefde Zoon" We mogen vanuit die genade in het leven staan. Dat geeft vreugde en blijdschap. Vanuit de genade kijk je naar de zonde en mag je de zonde door Zijn kracht overwinnen. Vol dankbaarheid en liefde Zijn wil volgen. Dit geeft diepe vrede.

Vanuit de zonde naar de genade kijkend:
-Wat ik heb gemerkt in de Gereformeerde kerk is dat de nadruk blijft bij de zonde. Elke dienst weer diezelfde zin: "Onze schuld is groot, ja zeer groot". En de preken gaan vooral over levensverandering. Doe geen zonden en probeer goed te zijn voor je naaste, lees je bijbel en bid elke dag. Het blijft als het ware steken bij de zonden. Het laat niet zien hoe je als wedergeboren nieuwe mens samen met God in het leven kan staan.

God is niet iets voor later maar nu al mag je een relatie hebben met je Hemelse Vader en alle stappen van je leven in Zijn handen leggen.

Vrije wil en gebonden wil
Dit is dus mijn situatie: aan mijzelf overgelaten, onderwerp ik mij wel met mijn verstand aan de wet van God, maar in mijn doen en laten onderwerp ik mij aan de wet van de zonde.(Rom 7)

Vrije wil
Uit bovenstaande kan je afleiden dat de wil er wel is maar dat de zondemacht mij gevangen houdt om het goede te doen. God geeft ons wel een vrije wil. Als wij naar Hem toerennen als de verloren zoon, terug naar huis keren en Jezus offer aanvaarden voor onze zonde dan bevrijd Hij ons. (Dit is ook een grote motivatie om te evangeliseren)

-De Evangelische gemeente is gaat ervan uit dat de menselijke waardigheid een onverkorte vrijheid van de wil vereist. God zou een vrije wil hebben gegeven omdat God geen robots heeft geschapen. Want werkelijke liefde laat zich niet afdwingen. Hieruit vloeit ook de geloofsdoop. Nadat een mens tot erkentenis van de waarheid is gekomen door de Heilige Geest overtuigt en dus wedergeboren laat hij zich dopen. Met Christus begraven en opgestaan tot een nieuw leven. Het Ja-woord wordt gegeven. Kinderen worden opgedragen en niet gedoopt omdat ze nog geen vrije wil hebben. God heeft geen kleinkinderen dus kunnen wij als ouders niet voor hen kiezen om gelovig te zijn. Dat is iets waar we onze Hemelse Vader om mogen bidden. Dat ook zij overtuigt mogen worden door de Heilige Geest. Dat is Gods werk. Wij mogen getuigen. God overtuigt. Het blijft dus inderdaad genade.

Gebonden wil
-Mijn Gereformeerde broeders en zusters geloven in een gebonden wil. De mens is niet in staat tot enig goed en kan op geen enkele manier meewerken aan zijn behoud. Het is de verkiezing van God. Is dit ook een reden om minder oog te hebben voor evangelisatie?
Maar als het zo ligt moeten we dan maar afwachten tot God ons verlost? Heb je dan ooit echte zekerheid dat je behouden bent? Totale genade dus en  vloeit hieruit ook de kinderdoop? Kinderen worden door de doop deel aan het verbond ondanks dat ze wilsonbekwaam zijn. God kiest ze uit.

Wat ik ook heel erg mis is het enthousiasme en de vreugde. Al gauw wordt je een beetje raar aangekeken als je na de dienst over je geloof begint te praten. Er lijkt weinig behoefte om na de kerkdienst iets met je geloof te doen. Maar hoe zit het dan met de wedergeboorte? Bij die vraag wordt je vreemd aangekeken. je bent gedoopt, gaat naar de kerk, doet goede dingen en zo is het toch genoeg? Maar waar is dan de vreugde en het verlangen om Hem steeds meer te kennen en te volgen? Hebben deze mensen werkelijk voor het geloof gekozen? Of komt dit door de gedachte dat je als mens niet voor God kan kiezen? Zoveel vragen...

Nadat ik dit stukje schreef kreeg ik dit boek in handen dat eigenlijk precies beschrijft wat ik hierboven heb geschreven het geeft veel duidelijkheid geeft in de verschillen die ik nu ervaar. vrijgemaakt door de zoon

(alvast excuses voor dit lange blogje, het was niet de bedoeling om zoveel op te schrijven maar ik geloof dat me dit erg hoog zit op dit moment)

Er zijn er nog veel meer verschillen. Ik schrijf ze op om vooral voor mezelf wat meer duidelijkheid te krijgen en te ontdekken waar ik nu zelf eigenlijk sta. Het is wel eens goed om zo eens los te komen van mijn eigen vanzelfsprekendheden. en wat staat er nu echt in de Bijbel. Ook om op deze manier de ander beter te kunnen begrijpen en misschien heb ik het nog niet goed begrepen. Ingewikkeld hoor........... maar eens, eens komt die dag...

Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen,

doch straks van aangezicht tot aangezicht.

Nu ken ik onvolkomen,

maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.

Zo blijven dan:

Geloof, hoop en liefde, deze drie,

maar de meeste van deze is de liefde.

Ik wens jou en mezelf die liefde toe als we ooit met met medegelovigen in gesprek komen.

Worstelingen

Gisteren met de jongens naar de kerk. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de jongste had er geen zin in. Huilend bleef hij in zijn pyama op de bank zitten. "Ik wil niet naar de kerk, de kerk is stom". "Waarom moeten we naar de kerk". Hoe ga je daar mee om? Ik ging maar gewoon door en besteedde er niet veel aandacht aan. Maar het mannetje hield vol. Hij kleedde zich gelukkig wel aan maar ging daarna op de bank liggen. Huilen, huilen...Waarom wil je dan niet naar de kerk? Ik begrijp het ook wel. De diensten zijn voor kinderen vreselijk saai en niet te volgen. Er is totaal geen aandacht voor de kinderen. Gelukkig was er wel kindernevendienst maar ook dat was volgens Daniël saai. Uiteindelijk bij de hand gepakt en onder protest ging hij met me mee. Huilend achterop de fiets. Het doet me zo'n pijn.

 

Door al het getreuzel kwamen we te laat. De dominee was nog niet binnen, maar de gemeente was al aan het zingen. Verstoorde blikken begeleidden ons naar onze plaats Nu werd ik opstandig.
 @##$#%kerk. Boos keek ik terug. Ken je Jezus wel regelvolgers, witte graven. Ik werd boos op de mensen om me heen. Terwijl ik natuurlijk niet hun gedachten ken. Maar ik meen te weten wat ze denken. Ik word verdrietig van mijn boze gedachten en van het feit dat de kinderen zich zó niet thuis voelen. Ik ben soms bang dat de kinderen op deze manier een afkeer van de kerk krijgen.

We zijn 1,5 jaar geleden van een Evangelische gemeente naar een PKN kerk gegaan. Het was een enorme stap maar we hebben Gods hand daarin ervaren. Hij heeft het als het ware van ons gevraagd. En God heeft deze stap bevestigd. Mijn voorwaarde was dat de kinderen goede kinderdiensten zouden hebben en dat was er,  want die diensten werden verzorgt door "wedergeboren" Christenen. Ik werd gelijk gevraagd om mee te doen met het organiseren van bijzondere diensten en we mogen een groep van 9 jongens catechisatie geven. Geweldige kansen.

Terwijl ik zo verdrietig in de dienst zat en bijna niet mee kon zingen kwam er ineens een diepe vrede. VERTROUW JE MIJ...hoorde ik in mijn hart. Het geloof is niet afhankelijk van de kerk maar van MIJ. God sprak in mijn hart. Ik werd bij de lurven gepakt en God sprak me aan op mijn boze gevoelens. Die zin die ik bij binnenkomst in mijn hart tegen de gemeenst had gesproken: "Ken je Jezus wel..." had ik eerst tegen mezelf moeten zeggen. Niet boos worden.

De kinderen hadden een fijne kindernevendienst en de dominee had een verrassend goede preek. Het ging over de spijziging van de 5000. De vorige keer had een dominee (niet de onze) gezegd dat iedereen te eten had omdat iedereen ging delen met hetgeen hij had meegenomen. De bijbel werd deze keer niet ontkracht zoals ik had verwacht. Het ging erom dat je Jezus het Levende Brood elke dag tot je moet nemen en het ging juist over de gevoelens en gedachten waar ik in het begin van de dienst mee had geworsteld. Het leek of God zelf door de dominee tot me sprak...oei...

Thuis gekomen ging ik de stille tijd houden die ik vanochtend door alle consternatie niet houden kon. Er staat letterlijk: "Zijn we mild voor de ander. Kunt U de kleine beledigingen wel vergeven? Geen aandacht gekregen van een vriend? Een ondoordachte actie waardoor we op ons hart werden getrapt? Begin daar maar mee. Wie weet geeft God u de nodige mildheid in alle omstandigheden.... ook in de kleine dingen, de kleine ergenissen. Vergeven we de ander zoals Jezus ons heeft vergeven?

O oo oh.Ik word er stil van..... Vergeef mijn ergenissen Heer. Ikvertrouw op U.

Weet je het koesteren van haatgevoelens is veel schadelijker voor ons, dan voor de persoon die het betreft. Het maakt ons namelijk ongevoelig voor liefde, het veroorzaakt verwijdering tussen ons en anderen en het wordt een vuur dat ons verteert. Er zou van regeringswege tegen gewaarschuwd moeten worden. Zo schadelijk is de weigering om te vergeven voor onze gezondheid....zelfs die kleine ergenissen.


Hooglied 2:15 Vang voor ons de vossen, vang die kleine vossen. Ze vernielen de wijngaard,

onze wijngaard vol bloeiende ranken.

 

 

 

Maar toch ben ik wel nieuwsgierig. Hoe zou jij de kindervraag beantwoorden:

 "Waarom moeten we naar de kerk"?

montignac

Na alle feestdagen is het eten me een beetje tegen gaan staan en als vanzelf ben ik weer begonnen met de Montignacmethode. Geen koolhydraten met een hoog glycemische index. Dit zijn bijvoorbeeld witmeel, suiker, aardappels, etc  Daarbij vooral mager vetten. Even geen pakjes en zakjes maar simpele groenten en kruiden. Ik ben nu aderhalve week bezig en voel me een stuk fitter. In ieder geval 2 kilo lichter. 

Gelukkig heb ik heel wat kookboeken die me kunnen helpen en is het maken van een lekkere maaltijd niet zo moeilijk. Zelf de kinderen hebben een favoriet recept. Geloof het of niet het is bloemkool/zuurkoolschotel. Waarbij de bloemkool de plaats van aardappels inneemt. Even koken door elkaar stampen,. Crème fraîche en uitgebakken spekjes erdoor wat kaas erover nog even in de oven en klaar. Heerlijk met een rookworstje. Ik weet het het klinkt niet echt lekker maar 't is best te doen, mits niet te vaak.
Ik maak nu op maandag een weekmenu en koop dan alles in. Wat me opvalt is dat de wekelijkse boodschappen een stuk goedkoper zijn. Deze week snijbonen met uitgebakken speklapjes, Chili con carne, bloemkoolschotel, kabeljouw met kerriekaassaus en groenten, en spinazitaart. Zaterdag en zondag kliekjes en zelfgebakken brood met soep.


Vandaag dus Chili con carne. Hoe krijg ik dat nou voor elkaar zonder pakje?

Hier het recept:

400 gram (biologisch)rundergehakt
1 ui, gesnipperd.
1 teentje knoflook
1 spaanse peper
1 (punt)paprika
stiekem 1 blikje mais
1 appel (elstar)
2 blikken kidneybeans of 1 groot blik bruine bonen uitgelekt en afgespoeld.
1 blik gepelde tomaten
Half theelepeltje Ketoembar
Half theelepeltje Chilipoeder of Cayennepeper
1 theelepel Djinten
1 theelepel Piment door het gehakt
Peper en zout

Wraps, kaas en beetje crème fraiche voor de kinderen

Kruid het gehakt met beetje zout en piment.(sinds ik piment heb ontdekt gebruik ik nooit meer gehaktkruiden) Rul het gehakt tot het bruin wordt voeg het gesnipperde uitje erbij met de geperste knoflook. Daarna de paprika. Voeg dan de kruiden toe. De ketoembar, chili en djinten met een beetje water.(De djinten=gemalen komijn, geeft de echte chili smaak maar gebruik er niet teveel van). Spoel de boontjes en mais af en voeg deze toe. Dan de gepelde tomaten. Als laatst de appel. Nog even laten pruttelen en op smaak brengen met peper en zout en klaar is kees.

Voor de kinderen doe ik de chiliprutje met een beetje crème fraiche in een wrap en nog even met kaas in de oven. (nah...misschien neem ik zelf ook een wrapje)

Allemaal veel heil en zegen voor het nieuwe jaar.

Gisteren net zoals half Nederland de familie bij langs geweest. (De andere helft kreeg visite) Oliebollen en nieuwjaarsrolletje komen bijna de oren uit.

Zijn dan nu eindelijk alle gekke dagen voorbij? November en december bij ons een gekkenhuis. Drie verjaardagen, onze trouwdag, dan nog sinterklaasvieringen, Advent en alle kerstvoorbereidingen, Kerstvieringen thuis en in de kerk en als toetje oud en nieuw. Allemaal heel erg leuk en gezellig maar wel ontzettend druk.

We hebben net alle kerstspullen maar opgeruimd en het huis een schoonmaakbeurt gegeven .Het weer werkt ook nog mee. We zijn weer klaar voor een nieuwe start. Net of je weer met een schone lei mag beginnen. Dat slaat eigenlijk nergens op want het leven gaat gewoon door maar zo voelt het wel een beetje. Het is net als dat nieuwjaarsrolletje dat nog opgerold en gevuld met zoete hoop wacht om gegeten te worden.

Zoete hoop? Wat zal dit jaar brengen? Die gedachte maakt me niet altijd even vrolijk. Ik kan daar soms heel somber over worden. Soms slaat de angst me om het hart als ik denk aan alle afschuwelijke dingen die je kunnen overkomen. Maar dan denk ik maar dat Jezus zegt dat we alleen maar op vandaag moeten richten.


 (Mat 6:34)"Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad". 


Corrie ten Boom verwoordde het ook mooi:  Door je zorgen te maken verdwijnen de problemen van morgen niet maar verdwijnt de kracht voor vandaag. Ja gewoon maar doorgaan met dat wat je hand kan vinden. Weten dat God niet al onze wensen zal vervullen maar wel al Zijn beloften. Met vertrouwen gaan we er weer tegenaan. Hij zal met ons zijn alle dagen van ons leven.

 
Zoals elk jaar heb ik weer een nieuwe dagagenda gekocht. Niet om te gebruiken als een agenda maar als dagboek. Ik schrijf er elke dag een stukje in wat me in de stille tijd heeft aangesproken en wat er gisteren allemaal is gebeurd. Oud jaar heb ik mijn oude agenda doorgelezen. Er staan ook wat mooie uitspraken in die me aangesproken hebben en die ik met jullie wil delen.

• Over christelijke meditatie: "Ik zoek de stilte, niet de leegte"
• Religie: menselijk opklimmen naar God.
• Het tegenovergestelde van armoede is niet rijkdom, maar genoeg.
• Je moet niet zozeer proberen om een goede Christen te zijn (eigen inspanning) maar je moet God de ruimte geven om door je heen te werken.
• We zijn niet geroepen om God te begrijpen maar om God te vertrouwen.
• Waarheid kan niet zonder liefde en liefde kan niet zonder waarheid.

Mijn wens is dat we dit jaar steeds meer op de Jezus mogen lijken.

2 Kor 3:18 Wij allen die met onbedekt gezicht de luister van de Heer aanschouwen, zullen meer en meer door de Geest van de Heer naar de luister van dat beeld worden veranderd.


Als de Heer bij ons is, hoeven we niets te vrezen. Zijn oog rust op ons, zijn arm ligt om ons heen, zijn oor luistert naar ons gebed – zijn genade is genoeg, zijn belofte onveranderlijk.

John Newton

Terug naar de Rode Rivier

Vele wateren kunnen de liefde niet blussen en rivieren spoelen haar niet weg. Al bood iemand alles wat hij bezit voor de liefde, smadelijk zou men hem afwijzen. Hooglied 8:7

Aan deze Bijbeltekst moest ik denken bij het lezen van het boek Terug naar de Rode Rivier. Een boek van Laura Frantz. Het verhaal gaat over de eerste pioniers in Amerika. Door de uitgebreide beschrijving van het landschap, de kleding en de gevoelens van de personages schildert Laura Frantz een verhaal dat je meevoert naar de bossen van Kentucky van de 18de eeuw. Vanaf het eerste hoofdstuk tot de laatste bladzijde blijft het boek spannend. Een waarschuwing is hier op zijn plaats want na het eerste hoofdstuk kan je het boek niet meer wegleggen. Het liefst zou je het boek in een keer zou willen uitlezen. Dat was bij mij in ieder geval wel zo.

Het boek gaat over de mooie Morrow Mary Little. De dochter van een predikant. Het gezin woont buiten de veiligheid van het fort, in de vuurlinie van rivaliserende groepen. Dit wordt het gezin fataal. Het geweld laat bij Morrow diepe sporen na.  Als jonge vrouw wordt Morrow naar haar tante in Philadelphia gestuurd om haar beschaving bij te brengen en een handwerk te leren om zo een nette dame te worden die in haar eigen onderhoud kan voorzien. Ze keert terug naar de blokhut aan de rode rivier. Ze is een mooie bescheiden en iets wat naïeve jonge vrouw geworden. Een vrouw die de aandacht trekt en menig mannenhart laat smelten. Haar goede manieren staan in schril contrast met het ruige leven van de pioniers. Is ze nog wel geschikt voor een leven in de wildernis. Zal ze zoals haar tante wenst, een man van stand trouwen? Ook als ze ontdekt dat mannen van stand even meedogenloos en ruig kunnen zijn? Kan Morrow vergeven en het verleden loslaten en zonder angst opnieuw beginnen? Liefdeloze zekerheid of een onzeker leven met liefde, wat zou jij kiezen?

Het boek de Rode Rivier gaat ten diepste over thuiskomen. Het gaat over de rivier van het hart en thuiskomen bij de Liefde van God. Thuis niet als een bepaalde plaats maar thuis is in Gods liefde met de mensen die God je geeft.

Grappig aan het boek van Laura Frantz is dat ook personages uit eerdere boeken een klein bijrolletje blijken te spelen. Terug naar de Rode Rivier is na De pioniersdochter en In het fort van de kolonel het derde boek in deze serie. Een prachtige historische roman.

Advent

 



1 december, toch maar snel een adventkalender gemaakt met behulp van wat kaarsen. Ik had nog 4 goudkleurige kaarsen van vorig jaar die ik op de adventzondagen heb gebruikt. Het leek me leuk om toch een soort adventkalender te maken en ik bedacht dat ik op de andere dagen waxinelichtjes aan kon steken zodat het elke dag een beetje lichter zou worden. Met een groot bord en wat kerstalfiguren en een grote kaars voor kerst kwam ik op dit idee. 's Avonds bij het eten gaan de kaarsjes aan. Na het eten lees ik uit het boekje "Samen onderweg naar Bethlehem". Elke dag een verhaal over een belangrijke bijbelse persoon. Samen vormen de verhalen een lijn door het Oude en het Nieuwe Testament. Van Eva, Noach, Abraham, Isaak, Jacob, Jozef, Mozes etc naar Jezus. Elk verhaal behandeld een thema en verbindt het verhaal met het liefdesplan van God met mensen. Ik ben erg blij met dit boekje. De verhaaltjes zijn wel wat lang maar omdat ze leuk zijn geschreven blijven ze toch boeien en vinden de kinderen het leuk om naar te luisteren. Leuke tips en knutsels en veel extra's op internet; zo is er bij elk verhaal een figuur voor de kerststal om uit te printen. Zo leren de kinderen de verhalen in de tijd te zetten. Geschikt voor gezinnen met kinderen vanaf ongeveer 6 jaar. Een aanrader dus.

Ik breek nog even in het berichtje. Nog een leuk boekje is een Koninklijk kerstfeest. Dit boekje begint op 16 december en gaat ook de hele bijbel door. Aan de hand van het optuigen van de kerstboom wordt het evangelie verteld. Beginnende bij de schepping tot de opstanding van Jezus.

Hier een link naar de kerstalfiguurtjes bij het boek: Samen onderweg naar Bethlehem.
En hier een link naar allemaal leuke adeventwerkjes.
Veel plezier en een gezegende adventstijd.