Een oase in het dorre dal.

 Gelukkig wie bij u hun toevlucht zoeken, met in hun hart de wegen naar u.

Trekken zij door een dal van dorheid, het verandert voor hen in een oase;

rijke zegen daalt als regen neer. Steeds krachtiger gaan zij voort

om in Sion voor God te verschijnen

(psalm 84)

Wat een mooie tekst. Mijn oog haakte vast op de woordjes 'in hun hart'... Wegen in je hart?

In de NBG staat  het nog mooier: "Welzalig de mensen wier sterkte in U is, in wier hart de gebaande wegen zijn". 

Gebaande wegen betekent dat iemand je is voorgegaan.

God wil ons verlossen van onze eigen overwoekerde en kronkelige wegen. Onze eigen waterbakken waarin geen water blijft staan. (Jer 2:13)

 
Ons leven is zinloos als we zonder God leven. Wij kunnen onszelf niet redden net zo min als je jezelf aan je haren kunt optrekken uit een moeras. We hebben God nodig en die wetenschap moeten we aanvaarden. We moeten ons overgeven. En dat is voor de mens de moeilijkste stap in zijn leven. Aanvaarden dat je het zelf niet kan en aanvaarden dat je aanvaard bent door genade, waarvoor je zelf niks hebt hoeven doen.

We moeten immers alles zelf kunnen doen, onafhankelijk zijn. We vullen ons hart met ons eigen werk en prestaties maar dit zal ons nooit werkelijk vullen. Zoals gescheurde waterbakken stromen de prestaties, werken en bezit weer weg door de tijd. Mensen vergeten onze werken. We gaan minder presteren en zijn we dan minder waard? Onze werken, prestaties en bezit maken ons niet tot wie we zijn. 

God maakt ons wie we zijn...

We zijn Gods schepping, Zijn maaksel en als we Christus aanvaarden als Verlosser mogen we Kinderen van God zijn. Een wedergeboren nieuwe schepping. Als wij hulp zoeken bij God dan geeft Hij gebaande wegen in ons hart. Jezus, de Weg en de Waarheid en het Leven komt in ons leven binnen. Dan leven we niet meer voor onszelf, maar voor Hem. Dan zullen stromen van levend water uit ons binnenste vloeien. Dan worden we een oase voor de dorre wereld om ons heen. Levend voor Hem...Vruchtdragen. Fijne zondag en wees een oase.

Rustdag

Zo de triatlon van deze maandag zit er weer op. Elke dag probeer ik minstens één uur te lopen of te fietsen. Daarnaast tenminste één keer per week zwemmen. Dat laatste zijn mijn triatlondagen. 's Ochtends probeer ik om 6 uur op te staan (wat niet altijd lukt) om daarna 4km naar het zwembad te fietsen. Dan een half uurtje zwemmen en weer terug op de fiets. Dan de kinderen naar school bonjouren en nog eens 2 km met de hond over het natuurpad wandelen. Heerlijk dat wandelen na zo'n drukke ochtend. Tijdens het wandelen probeer ik te bidden en mijmer ik over van alles en nog wat.

Als ik thuiskom zet ik koffie en ga Bijbellezen en dagboek schrijven. Tja en dan moet ik maar eens aan de slag want,  als het me gelukt is om vroeg op te staan,  is het alweer 9 uur  Natuurlijk voel ik me ontzettend schuldig van al dat niets doen. Nou ja niets doen, niet productief bezig zijn.

We leven in een tijd, dat tijd iets op moet leveren en dan vooral iets moet opleveren voor de ander. Voor je gezin, je werk, je kerk. Dat bewegen is gezond en maakt dat ik me letterlijk lekkerder in mijn vel voel. Het geeft me energie om de dag weer aan te kunnen en helpt om positiever over mezelf te denken. Maar dat het productief is? Nee niet echt...dus snel maar bezig met opruimen, stofzuigen, dweilen wc schoonmaken, boodschappen doen, boekhouding bij houden, dingetjes regelen, bedenken wat je wil eten en zo zit je weer in de mallemolen van het leven, jezelf achterna te jagen. Doen, doen. doen in plaats van zijn. 

Geef mij dan maar de zondag. De dag dat ik zonder schuldgevoel eindeloos op de bank kan zitten lezen. De dag dat er na de kerkgang even niks hoeft. En dat ik me niet erger dat ik niks doe (ik heb wel de was in het zonnetje gehangen). Vroeger ergerde ik mij aan de zondagen omdat je dan niks kon en mocht doen. Alle winkels waren dicht en pap en mam waren moe. Nu in onze tijd kan je van alles doen en zijn alle winkels open maar ben ik blij dat ik lekker niks moet. Zondag is een dag van zijn, zijn, Zijn ipv doen. Niet omdat het moet maar omdat het mag. Jezus zei: ”De Sjabbat is gemaakt om de mens, en niet de mens om de Sjabbat.” (marc 2:27) Geniet in vrede van God zijn schepping en van elkaar. Shalom 

disease to please

Binnenkort mogen de kinderen van groep 8 afscheid nemen van de kindernevendienst. Zo ook Daniël mijn jongste zoon. Sommige kinderen van groep 8 doen wel mee en sommige kinderen ook niet. Mijn zoon twijfelde of hij wel mee ging doen. Zijn stoere vrienden doen er niet aan mee en hij zelf gaat ook al een tijdje niet meer naar de kindernevendienst. Hij gaat net als zijn oudste broer gewoon naar de kerkdienst. Hij zei me dat hij liever niet mee zou doen met de afscheidsdienst. Ik was teleurgesteld en probeerde hem te overtuigen om toch mee te doen. Uiteindelijk deed hij toch mee...

Maar gister, een paar dagen voor de afscheidsdienst is hij helemaal over zijn toeren. Hij wil niet meer mee doen. Dan komt het hoge woord eruit. Hij doet alleen maar mee omdat ik dat zo graag wilde. Ai, heb ik hem zo zitten pushen? Hij wilde mij een plezier doen. Mij blij maken. Dat is natuurlijk heel erg lief maar het is ook een slechte motivatie geweest, want hij stond er dus zelf helemaal niet achter. Hij is daarmee over zijn eigen grenzen gegaan. Natuurlijk is het prima om iemand een plezier te doen, om iemand te helpen. Ook al kost het je iets maar dat moet wel van harte zijn. Uit bewogenheid, liefde of dankbaarheid. Maar het gaat verkeerd als je daarmee hebt geprobeerd om liefde/goedkeuring te verdienen. Ik proef uit zijn verdriet dat hij dat laatste heeft proberen te doen. Is hij bang mijn liefde te verliezen? Het is lief dat hij me blij wilde maken maar ik probeer hem ook duidelijk te maken dat ik van hem houd wat hij ook doet of kiest en we zullen samen wel een oplossing vinden.

Hoe staat het eigenlijk met onszelf. Het is heel menselijk om aardig gevonden te willen worden. Om angst te hebben hoe mensen over je denken. Maar de Bijbel zegt dat het een valstrik is.

Vrees voor mensen spant een strik, maar wie op de Here vertrouwt, is onaantastbaar. (Spreuken 29:25), Slaven, wees in alles uw aardse heren gehoorzaam, niet met ogendienst als om mensen te behagen, maar oprecht van hart, in het vrezen van God (Kol 3:22)

We moeten geen dingen doen om in een goed blaadje te komen bij God en mensen. We moeten niet op zoek gaan hoe we God en mensen moeten behagen. We hoeven onszelf niet langer te bewijzen.

Door Gods genade mogen we weten dat we aanvaard en geliefd zijn zodat we die liefde en aanvaarding niet meer gaan zoeken in de wereld of bij mensen. We staan bij God al in een goed blaadje door het offer van Zijn Geliefde Zoon staan onze namen in het Boek des Levens. De dingen die we doen moeten voortkomen uit geloof in Gods liefdevolle genade. Uit Liefde en dankbaarheid. Niet om te behagen maar om God alle eer te geven. Dan zijn we onaantastbaar en zijn we werkelijk vrij.

Zo genadig mogen we ook naast onze kinderen gaan staan. Duidelijk maken dat ze onze en Gods liefde niet hoeven te verdienen door goede daden. Dat ze Gods liefde mogen leren kennen en vandaaruit mogen leven.

Soms ben ik het zo zat

Ik ben het zo zat om Christen te zijn, 

ik wil alleen maar Jezus volgen.  

Soms ben ik het zat om naar de kerk te gaan. De kinderen hebben geen kindernevendiensten meer en de preken zijn zooo verschrikkelijk saaaaaaaai. Predikanten met wollige taal die onbegrijpelijke woorden met spitsvondige dubbele betekenissen uitkramen. Zucht...ik kan de kinderen geen ongelijk geven ik vind het ook saai en als we thuiskomen discussiëren we met elkaar wat er aan de preek niet heeft gedeugd als er weer eens een vrijzinnige predikant op de kansel stond. Ik vraag me wel eens af wat voor zin het nog heeft om naar de kerk te gaan.

Ik weet het. Je gaat met verwachting dat God door zijn Woord en de mensen zal spreken en het is fijn om medechristenen te ontmoeten en te bemoedigen. Maar het valt soms tegen en doet het pijn dat je steeds meer weerstand ontdekt bij de kinderen en jezelf. Echt ik geloof met alles wat in me is in God en ik wil Jezus volgen.

Veel van ons werk is gebaseerd op onze eigen kracht, inzicht en liefde. Ook ik schiet zo verschrikkelijk te kort in liefde betonen, wijs te zijn. Doe en zeg domme dingen en stoot mensen soms regelrecht af. Ben ik wel een goede ambassadeur van Christus? Op zulke momenten kijk ik naar mijn eigen kracht en situatie en zinkt me de moed in de schoenen. Dieper en dieper draai ik met een cirkeltje de diepte in. Steeds negatiever en bitterder.

In Afrika leerde  ik een lied.

I am making a journey with Jesus 

He wil never fail me. 

When I walk by sight 

I see the trouble all around me. 

When I walk by faith 

I see the son of God beside me.  

Satan can not be against me 

Nothing can not be against me 

I am making a journey with Jesus.

Ons leven is een reis met Jezus Hij zal mij nooit verlaten of ontbreken. Als ik met mijn ogen kijk dan zie ik de problemen om me heen maar als ik wandel in geloof dan zie ik Jezus overal om me heen. Niets kan mij scheiden van Christus! Waarom vertrouw ik nou niet gewoon en blijf ik kijken naar de omstandigheden ipv Gods beloften. Als wij geënt blijven op wortel van Christus dan zullen we Geestelijke vruchten gaan dragen. Dan zal Christus in ons zichtbaar worden. Liefde, blijdschap, vrede, goedheid en ook trouw....

Ik wil niet langer religieus zijn en regeltjes volgen ik wil de Heere dienen. 

Vruchten die we uit onszelf niet kunnen laten groeien. Mensen kunnen alleen dingen produceren. Producten maken. De mensen die Christus niet kennen kunnen ook liefdevol zijn, blij zijn en vredevol leven maar dit blijven producten die uitgegroeid zijn uit de omstandigheden. Als de omstandigheden veranderen zullen ook deze producten verdwijnen. De vrucht van de Geest is niet gebonden aan omstandigheden maar aan Christus. Dat is een blijvende vrucht ook als de omstandigheden heel erg tegen vallen. God geeft ons de belofte dat Hij ons hart en gedachten zal behoeden behoeden in Christus Jezus met een vrede die alle verstand te boven gaat. Kijk niet naar de omstandigheden, zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid en niet je eigen gerechtigheid..

Heer leid ons op Uw weg.

Je bent niet alleen. Christus staat naast je. Kijk naar de vogels in het veld. Ze zaaien niet en maaien niet en vullen geen schuren en toch voedt de hemelse Vader ze. Gaan wij ze niet verre te boven. Vertrouw maar gewoon!!! Ook als het tegenvalt.

Groeien kan alleen als je verbonden blijft.

 "Blijf in mij, dan blijf ik in jullie. Een rank die niet aan de wijnstok blijft, kan uit zichzelf geen vrucht dragen. Zo kunnen jullie geen vrucht dragen als jullie niet in mij blijven. Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken. Als iemand in mij blijft en ik in hem, zal hij veel vrucht dragen. Maar zonder mij kun je niets doen." 

(Johannes 15:4-5, NBV2004)

Pomo d'oro = gouden appel

Gisteren in de kerk zongen we Gezang 78. Laat me in U blijven, groeien, bloeien. Een toepasselijk lied voor de tijd van het jaar. Vanochtend in mijn stille tijd lees ik in mijn dagboek "toevallig" hetzelfde lied. In alle rust kan ik de tekst lezen en wat staan er mooie woorden in. Het valt me op dat de Bijbel vaak spreekt in termen van de landbouw. Zaaien, oogsten, dorsen, eggen, enten en ga zo maar door. Wij gelovigen worden vergeleken met akkers en ranken en zaad. Veel kunnen we leren van de gang van zaken in de natuur. De natuur is na de Bijbel het tweede boek van God.

Misschien is het wel daarom dat ik het zo fijn vind om in de tuin te werken. Dit keer ben ik begonnen met zaden te verzamelen uit de vruchten die we eten. Als eerste de trostomaat. De pitjes heb ik uit de tomaat gehaald en grondig afgespoeld. Daarna alle zaadjes in de grond gestopt. Bijna alle zaadjes ontkiemden, ze hadden goede grond voldoende water en warmte. In totaal kwamen er meer dan 80 plantjes op. Maar ik maakte een beginnersfout. Ik verspeende de plantjes te vroeg en de helft van de plantjes begonnen slap te hangen en bleven klein, omdat de jonge worteltjes het overplanten niet aan konden. Gelukkig had ik de andere helft nog niet verspeend en liet ik langer in de vensterbank staan tot ze 4 blaadjes hadden. Deze planten overleefden het verspenen allemaal. En groeien voorspoedig. Deze laatste zijn veel groter en sterker dan de eerdere planten. Zo is het ook met ons. We moeten eerst goed gegrond en geworteld zijn in Gods Woord voor we taken op ons nemen (1 Tim 3: 1-13) We mogen eerst groeien en ons laten vullen met Zijn Geest. Zijn water, licht en warmte. Groeien, bloeien en vruchtdragen. Dat kan alleen als we in Christus blijven.

Wij kunnen alle pitten in een tomaat tellen
 maar God kan alle tomaten in een pit tellen

Te vroeg, de plantjes verschrompelen
of blijven klein.

Nu zijn ze groot genoeg

Laat m' in U blijven, groeien, bloeien,

o Heiland, die de wijnstok zijt!

Uw kracht moet in mij overvloeien,

of 'k ben een wis verderf gewijd.

Doorstroom, beziel en zegen mij,

opdat ik waarlijk vruchtbaar zij.

Ik kan mijzelf geen wasdom geven:

niets kan ik zonder U, o Heer.

In uw gemeenschap kiemt er leven

en levensvolheid meer en meer.

Uw Geest zij in mij uitgestort;

de rank, die U ontvalt, verdort.

Neen, Heer, ik wil van U niet scheiden,

'k blijf d' uw' altijd, blijf Gij de mijn'!

Uw liefde moet alom mij leiden,

uw leven moet mijn leven zijn,

uw licht moet schijnen in mijn huis

bij kruis naar kracht, en kracht naar kruis.

Dan blijft mijn ziel voor U gewonnen,

dan wint mijn ziel door U in kracht!

Het werk, in need'righeid begonnen,

wordt dan in heerlijkheid volbracht!

Wat in de winds'len sliep, ontbot

en komt in 't licht en rijpt voor God.

Andere experimenten. 

Weten dat je geborgen bent.

Wees mij genadig, God, wees mij genadig, want bij u is mijn leven geborgen. In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen... Mijn hart is gerust, o God, mijn hart is gerust, ik wil voor u zingen en spelen.(Psalm 57)

Ons leven is met Christus verborgen in God staat er in Kolossenzen 3:3. Niet alleen verborgen maar ook geborgen. We mogen zeker zijn van Gods liefdevolle bescherming. En toch...We maken ons zo vaak zorgen. Iemand vertelde me; dat als we ons zorgen maken we eigenlijk de problemen uit Gods handen proberen te trekken om er zelf mee aan de slag te gaan. We vertrouwen God niet en willen Hem wel even helpen. We gaan zelf op zoek naar een oplossing. Maar hoeveel heb je eigenlijk zelf in de hand. Als je eerlijk bent dan weet je dat je niet kan weten wat de volgende dag zal gebeuren. Zelfs niet de volgende seconde. Er kan van alles gebeuren waardoor je leven van de een op het andere moment kan veranderen. De wereld speelt er handig op in en je kan je verzekeren voor alle mogelijke onvoorziene omstandigheden die zich kunnen voordoen. De wereld wordt geregeerd door angst. 

Maar wij mogen door Christus nu een ander perspectief op het leven ontvangen. Christus verlost ons van de angst. We mogen ons geborgen weten, veilig, wat er ook gebeurd. Er is niks dat ons kan scheiden van Gods liefde, er is niks dat onze band met God kan verbreken. Er is niks dat uit Gods handen kan vallen. Of iets waar God niet op gerekend had. Zijn eeuwige armen zijn onder ons. Filippenzen 4 is één van mijn lievelingsteksten. Wees niet bang maar laat alles wat je zorgen maakt bekent worden bij God door gebed en smeking met dankzegging, en de vrede van God zal je hart en je gedachten behoeden in Christus Jezus. Gods vrede zal ons beschermen tegen de onvrede en angst van deze wereld. Gods vrede betekend niet de afwezigheid van strijd maar wel de aanwezigheid van God. Hij heeft ons bij de naam geroepen. Wij zijn van Hem. Wij zijn veilig....geborgen. Geloof je dat? Vertrouw maar dat God met ieder Zijn weg gaat. Leg het in Zijn Vaderhand.

We moeten leren om niet zelf alles in de hand te nemen. Laat God regeren in je hart en gedachten. Ga jezelf steeds afvragen: "Wat wilt U Heer dat ik doe". Het leven draait niet meer om mij maar om U Heer. Hierdoor zal je steeds meer onaantastbaarder worden voor de wereld. Want het werk dat ik deed, dat deed ik voor de Heer. Ik sta niet meer op mijn rechten maar op het fundament van Gods liefde.We hoeven dan niet meer op zoek naar liefde en aanvaarding buiten God. Als God in het middelpunt van je leven staat dan valt alles op zijn plek en dan ben je pas echt geborgen.

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van April, met als thema geborgenheid. 
Het thema voor deze maand  is bedacht door Anton van: God is in de stilte

Hemeldauw

Hemeldauw is de titel van een roman van Marianne Grandia. Na Witter dan sneeuw en Lenteregen is dit de derde roman over familierelaties. De romans gaan steeds over dezelfde personen maar telkens krijgt een andere persoon de hoofdrol in het verhaal. Ziekenhuispastor Martijn is degene die alle personen verbind.

• In Witter dan sneeuw had Kathy de hoofdrol en leerde ze haar vader Steven vergeven. 
• In Lenteregen kreeg Merel de hoofdrol en leerde ze van zichzelf te houden. 
• In Hemeldauw heeft Roos de hoofdrol en zij leert de scheefgroei in het gezin een plaats te geven, door met liefde zonder vooroordeel naar de ander te kijken.

Alle boeken zijn prima los van elkaar te lezen. Marianne Grandia is een van mijn favoriete auteurs omdat ze zo levensechte karakters weet neer te zetten. Je leert begrijpen waarom mensen op een bepaalde manier kunnen reageren. De boeken  zitten boordevol mooie levenslessen en prachtige uitspraken, die ik als kostbare pareltjes verzamel in mijn dagboeken.

Hemeldauw is weer uitgelezen. Het is een boeiend en hartverscheurend verhaal over twee zussen die door een dramatische gebeurtenis eindelijk de weg naar elkaars hart weten te vinden.

Een aanrader!