Lankmoedigheid?

Omdat ik begonnen ben met de bijbel te lezen in de oude statenvertaling kom ik veel woorden tegen die ik niet meer dagelijks tegenkom. Neem nou het woord lankmoedigheid. Het is een woord dat samengesteld is uit de woorden lank en moedig. Wat is nou lank?

Dus google erbij en zo weer een uurtje kwijt met mijn hobby: uitzoeken hoe dingen in elkaar zitten. Al snel kwam ik tegen dat lankmoedig vertaald kan worden met geduld. De Engelsen vertalen het woord met 'longsuffering' (Lang lijden, lijdzaamheid) en de Duitsers met 'langmutig'. Ahaa, mijn vraag wat betekent lank was in ieder geval snel beantwoord. Het betekent dus: lang van gemoed zijn. Er zullen heel wat mensen zijn die dit natuurlijk allang wisten. Het is ook zo logisch.

Nog mooier is om te ontdekken welke diepe en mooie betekenissen woorden hebben. Want Lankmoedig is veel meer dan geduld. Lankmoedig is lang moedig blijven om het goede te blijven verwachten. Lankmoedig is geen wraak nemen als je recht wordt geschonden, niet bitter worden als een ander domme dingen doet of zegt. Lankmoedigheid heeft alles te maken met vergeving en de ander genade te schenken. De moed opbrengen om het gebrek van e ander te verdragen en te vergeven. Lang meegaand wachten en geduld opbrengen, hoop houden...

Gister las ik nog een mooie beschrijving van lankmoedigheid:

"Het niet toelaten dat de liefde wordt ingehaald door de ergenis".

Wat een armoede dat deze woorden verdwijnen uit het dagelijkse leven.

Als je kijkt in de Bijbel is lankmoedigheid een vrucht van de Geest (Gal 5:22) en lankmoedigheid is de eerste eigenschap die wordt genoemd als de liefde wordt beschreven in (1 Kor 13). Lankmoedigheid is liefde in uitvoering.

Niet alleen een vergeten woord maar bijna ook een verdwenen deugd, waar onze maatschappij juist zo'n grote behoefte aan heeft. Liefdevolle aandacht voor de ander en het goede blijven verwachten.

Lankmoedig brengt genade en hoop maar het is ook een eigenschap die niet meer past in een jachtige, trouweloze ik-gerichte maatschappij. Misschien is het woord daarom wel verdwenen.

Nagenieten

De laatste dagen van de zomervakantie tikken voorbij. De agenda's worden weer gevuld en langzaam begint de routine de overhand te nemen. Tijd gaat de scepter weer zwaaien. Aan de ene kant is het gedaan met de vrijheid maar aan de andere kant geven de grenzen van de tijd ook weer een andere vrijheid waarbinnen ik me kan bewegen. Eindelijk weet je weer een beetje waar je aan toe bent en heeft ieder weer iets om handen.

Deze heide groeit wel in een heel bijzondere vorm.

Hier in huis was de vakantie niet altijd zo plezierig. Mam, ik verveel me en weet niks te doen, zijn zinnen die hier regelmatig werden gebezigd. En als je ziet dat de ander niet lekker in zijn vel zit kan jezelf ook niet meer voluit genieten dus samen weer iets leuks zoeken. We hebben ons gelukkig niet heel veel hoeven vervelen. Er was ook genoeg te doen. We hebben namelijk een vakantiehuisje gekocht ipv gehuurd. Een heel avontuur, die ons gelukkig heel goed is bevallen. Het huisje staat in de Harz in Duitsland. Een mooie omgeving waar veel te zien is. Waar we naast het werken in de tuin. (waar ik gelukkig veel lol aan beleef) 

Ook hebben we leuke uitstapjes gemaakt. Na 2 weken wilden we nog niet naar huis. En nu kijken we terug naar leuke momenten die we samen als gezin beleefd hebben en stappen we weer de wereld in.

We hebben weer frisse moed en zin. Benieuwd wat dit jaar weer brengen zal. Allebei de jongens staan spannende tijden te wachten. Allebei gaan ze naar een nieuwe klas. Daniël gaat met 11 jaar voor het eerst naar het voortgezet onderwijs en Jonathan mocht opstromen naar een andere klas. Wat gaat de tijd toch snel. Steeds meer loslaten en de zorgen in Gods handen leggen. Alle voorbereidingen zijn in ieder geval gedaan. De schoolspullen zijn gekocht, de boeken gekaft, tassendragers zijn bevestigd en de fietsverlichting is gecontroleerd. En dan heb ik het nog niet eens over alle andere dingen die beginnen en waar weer voorbereidingen voor nodig zijn. De vakantie is al bijna weer vergeten. Nog even nagenieten...

Dit wiel vonden we in de tuin

Waarom geloof je?

Waarom geloof je? Kan je zeker weten? Twijfel je dan nooit? Er zijn zoveel mensen met elk weer een eigen idee over God of geen God. Allemaal vragen die ik op me afgevuurd kreeg? Ehh nou, hakkelend kwam ik niet uit mijn woorden en het gesprek ging al weer verder. Maar de vragen bleven haken in mijn hoofd. Ja waarom geloof ik en weet ik zo zeker dat ik mijn hele leven wil toewijden aan het geloof.

Geloof......zo'n beladen en zwaar woord.

Ik denk dat het niet het geloof is waar ik me aan toewijd maar het is een Persoon die ik elke dag dichtbij weet en ervaar. Een ander woord voor geloof is vertrouwen. Vertrouwen op de woorden die Jezus sprak. "IK BEN MET JE". God is dichtbij. God is Liefde...

Dit zeker weten, is een diepe zekerheid die door verschillende ervaringen en wonderen zijn  bevestigd. Oh er sluipt wel eens twijfel naar binnen. Ik herinner dat ik met een Christelijke studentvereniging naar een kloosterweekend zou gaan. Ik had nog maar pas God heel dichtbij ervaren. In de bus overviel me de twijfel. "Waar ben ik mee bezig. Zou God bestaan? Help, Ik voel U niet meer Heer" De bus stopte. Bij mijn raampje stond een lantaarnpaal. Op ooghoogte was een sticker. Er stond: "Vertrouw op Mij, jezus".

Dit soort dingetjes gebeurden vlak na mijn bekering wel zo vaak dat ik er niet meer om heen kon.

Dat deze dingen mij zo vaak overkwamen kwam ook dat ik met al mijn vragen gelijk naar God ging. Gewoon schietgebedjes. Bidden is zo belangrijk stel je vragen maar en je zult zien dat God gaat antwoorden. Lees Zijn Woord. Lees wie God is en wie Hij voor je wil zijn. Bijvoorbeeld in de Psalmen.  Hij heeft alles gegeven en is heel dichtbij. Hij is de schaduw aan je rechterhand. De rots en schuilplaats waar je je veilig mag weten.

Vertrouw maar gewoon. Hij is er!!! Leer Zijn liefdevolle nabijheid kennen. Ga Hem danken.

Mooi getuigenis:

https://xpeditionglory.com/2016/05/ik-voelde-niets/

Een oase in het dorre dal.

 Gelukkig wie bij u hun toevlucht zoeken, met in hun hart de wegen naar u.

Trekken zij door een dal van dorheid, het verandert voor hen in een oase;

rijke zegen daalt als regen neer. Steeds krachtiger gaan zij voort

om in Sion voor God te verschijnen

(psalm 84)

Wat een mooie tekst. Mijn oog haakte vast op de woordjes 'in hun hart'... Wegen in je hart?

In de NBG staat  het nog mooier: "Welzalig de mensen wier sterkte in U is, in wier hart de gebaande wegen zijn". 

Gebaande wegen betekent dat iemand je is voorgegaan.

God wil ons verlossen van onze eigen overwoekerde en kronkelige wegen. Onze eigen waterbakken waarin geen water blijft staan. (Jer 2:13)

 
Ons leven is zinloos als we zonder God leven. Wij kunnen onszelf niet redden net zo min als je jezelf aan je haren kunt optrekken uit een moeras. We hebben God nodig en die wetenschap moeten we aanvaarden. We moeten ons overgeven. En dat is voor de mens de moeilijkste stap in zijn leven. Aanvaarden dat je het zelf niet kan en aanvaarden dat je aanvaard bent door genade, waarvoor je zelf niks hebt hoeven doen.

We moeten immers alles zelf kunnen doen, onafhankelijk zijn. We vullen ons hart met ons eigen werk en prestaties maar dit zal ons nooit werkelijk vullen. Zoals gescheurde waterbakken stromen de prestaties, werken en bezit weer weg door de tijd. Mensen vergeten onze werken. We gaan minder presteren en zijn we dan minder waard? Onze werken, prestaties en bezit maken ons niet tot wie we zijn. 

God maakt ons wie we zijn...

We zijn Gods schepping, Zijn maaksel en als we Christus aanvaarden als Verlosser mogen we Kinderen van God zijn. Een wedergeboren nieuwe schepping. Als wij hulp zoeken bij God dan geeft Hij gebaande wegen in ons hart. Jezus, de Weg en de Waarheid en het Leven komt in ons leven binnen. Dan leven we niet meer voor onszelf, maar voor Hem. Dan zullen stromen van levend water uit ons binnenste vloeien. Dan worden we een oase voor de dorre wereld om ons heen. Levend voor Hem...Vruchtdragen. Fijne zondag en wees een oase.

Rustdag

Zo de triatlon van deze maandag zit er weer op. Elke dag probeer ik minstens één uur te lopen of te fietsen. Daarnaast tenminste één keer per week zwemmen. Dat laatste zijn mijn triatlondagen. 's Ochtends probeer ik om 6 uur op te staan (wat niet altijd lukt) om daarna 4km naar het zwembad te fietsen. Dan een half uurtje zwemmen en weer terug op de fiets. Dan de kinderen naar school bonjouren en nog eens 2 km met de hond over het natuurpad wandelen. Heerlijk dat wandelen na zo'n drukke ochtend. Tijdens het wandelen probeer ik te bidden en mijmer ik over van alles en nog wat.

Als ik thuiskom zet ik koffie en ga Bijbellezen en dagboek schrijven. Tja en dan moet ik maar eens aan de slag want,  als het me gelukt is om vroeg op te staan,  is het alweer 9 uur  Natuurlijk voel ik me ontzettend schuldig van al dat niets doen. Nou ja niets doen, niet productief bezig zijn.

We leven in een tijd, dat tijd iets op moet leveren en dan vooral iets moet opleveren voor de ander. Voor je gezin, je werk, je kerk. Dat bewegen is gezond en maakt dat ik me letterlijk lekkerder in mijn vel voel. Het geeft me energie om de dag weer aan te kunnen en helpt om positiever over mezelf te denken. Maar dat het productief is? Nee niet echt...dus snel maar bezig met opruimen, stofzuigen, dweilen wc schoonmaken, boodschappen doen, boekhouding bij houden, dingetjes regelen, bedenken wat je wil eten en zo zit je weer in de mallemolen van het leven, jezelf achterna te jagen. Doen, doen. doen in plaats van zijn. 

Geef mij dan maar de zondag. De dag dat ik zonder schuldgevoel eindeloos op de bank kan zitten lezen. De dag dat er na de kerkgang even niks hoeft. En dat ik me niet erger dat ik niks doe (ik heb wel de was in het zonnetje gehangen). Vroeger ergerde ik mij aan de zondagen omdat je dan niks kon en mocht doen. Alle winkels waren dicht en pap en mam waren moe. Nu in onze tijd kan je van alles doen en zijn alle winkels open maar ben ik blij dat ik lekker niks moet. Zondag is een dag van zijn, zijn, Zijn ipv doen. Niet omdat het moet maar omdat het mag. Jezus zei: ”De Sjabbat is gemaakt om de mens, en niet de mens om de Sjabbat.” (marc 2:27) Geniet in vrede van God zijn schepping en van elkaar. Shalom 

disease to please

Binnenkort mogen de kinderen van groep 8 afscheid nemen van de kindernevendienst. Zo ook Daniël mijn jongste zoon. Sommige kinderen van groep 8 doen wel mee en sommige kinderen ook niet. Mijn zoon twijfelde of hij wel mee ging doen. Zijn stoere vrienden doen er niet aan mee en hij zelf gaat ook al een tijdje niet meer naar de kindernevendienst. Hij gaat net als zijn oudste broer gewoon naar de kerkdienst. Hij zei me dat hij liever niet mee zou doen met de afscheidsdienst. Ik was teleurgesteld en probeerde hem te overtuigen om toch mee te doen. Uiteindelijk deed hij toch mee...

Maar gister, een paar dagen voor de afscheidsdienst is hij helemaal over zijn toeren. Hij wil niet meer mee doen. Dan komt het hoge woord eruit. Hij doet alleen maar mee omdat ik dat zo graag wilde. Ai, heb ik hem zo zitten pushen? Hij wilde mij een plezier doen. Mij blij maken. Dat is natuurlijk heel erg lief maar het is ook een slechte motivatie geweest, want hij stond er dus zelf helemaal niet achter. Hij is daarmee over zijn eigen grenzen gegaan. Natuurlijk is het prima om iemand een plezier te doen, om iemand te helpen. Ook al kost het je iets maar dat moet wel van harte zijn. Uit bewogenheid, liefde of dankbaarheid. Maar het gaat verkeerd als je daarmee hebt geprobeerd om liefde/goedkeuring te verdienen. Ik proef uit zijn verdriet dat hij dat laatste heeft proberen te doen. Is hij bang mijn liefde te verliezen? Het is lief dat hij me blij wilde maken maar ik probeer hem ook duidelijk te maken dat ik van hem houd wat hij ook doet of kiest en we zullen samen wel een oplossing vinden.

Hoe staat het eigenlijk met onszelf. Het is heel menselijk om aardig gevonden te willen worden. Om angst te hebben hoe mensen over je denken. Maar de Bijbel zegt dat het een valstrik is.

Vrees voor mensen spant een strik, maar wie op de Here vertrouwt, is onaantastbaar. (Spreuken 29:25), Slaven, wees in alles uw aardse heren gehoorzaam, niet met ogendienst als om mensen te behagen, maar oprecht van hart, in het vrezen van God (Kol 3:22)

We moeten geen dingen doen om in een goed blaadje te komen bij God en mensen. We moeten niet op zoek gaan hoe we God en mensen moeten behagen. We hoeven onszelf niet langer te bewijzen.

Door Gods genade mogen we weten dat we aanvaard en geliefd zijn zodat we die liefde en aanvaarding niet meer gaan zoeken in de wereld of bij mensen. We staan bij God al in een goed blaadje door het offer van Zijn Geliefde Zoon staan onze namen in het Boek des Levens. De dingen die we doen moeten voortkomen uit geloof in Gods liefdevolle genade. Uit Liefde en dankbaarheid. Niet om te behagen maar om God alle eer te geven. Dan zijn we onaantastbaar en zijn we werkelijk vrij.

Zo genadig mogen we ook naast onze kinderen gaan staan. Duidelijk maken dat ze onze en Gods liefde niet hoeven te verdienen door goede daden. Dat ze Gods liefde mogen leren kennen en vandaaruit mogen leven.

Soms ben ik het zo zat

Ik ben het zo zat om Christen te zijn, 

ik wil alleen maar Jezus volgen.  

Soms ben ik het zat om naar de kerk te gaan. De kinderen hebben geen kindernevendiensten meer en de preken zijn zooo verschrikkelijk saaaaaaaai. Predikanten met wollige taal die onbegrijpelijke woorden met spitsvondige dubbele betekenissen uitkramen. Zucht...ik kan de kinderen geen ongelijk geven ik vind het ook saai en als we thuiskomen discussiëren we met elkaar wat er aan de preek niet heeft gedeugd als er weer eens een vrijzinnige predikant op de kansel stond. Ik vraag me wel eens af wat voor zin het nog heeft om naar de kerk te gaan.

Ik weet het. Je gaat met verwachting dat God door zijn Woord en de mensen zal spreken en het is fijn om medechristenen te ontmoeten en te bemoedigen. Maar het valt soms tegen en doet het pijn dat je steeds meer weerstand ontdekt bij de kinderen en jezelf. Echt ik geloof met alles wat in me is in God en ik wil Jezus volgen.

Veel van ons werk is gebaseerd op onze eigen kracht, inzicht en liefde. Ook ik schiet zo verschrikkelijk te kort in liefde betonen, wijs te zijn. Doe en zeg domme dingen en stoot mensen soms regelrecht af. Ben ik wel een goede ambassadeur van Christus? Op zulke momenten kijk ik naar mijn eigen kracht en situatie en zinkt me de moed in de schoenen. Dieper en dieper draai ik met een cirkeltje de diepte in. Steeds negatiever en bitterder.

In Afrika leerde  ik een lied.

I am making a journey with Jesus 

He wil never fail me. 

When I walk by sight 

I see the trouble all around me. 

When I walk by faith 

I see the son of God beside me.  

Satan can not be against me 

Nothing can not be against me 

I am making a journey with Jesus.

Ons leven is een reis met Jezus Hij zal mij nooit verlaten of ontbreken. Als ik met mijn ogen kijk dan zie ik de problemen om me heen maar als ik wandel in geloof dan zie ik Jezus overal om me heen. Niets kan mij scheiden van Christus! Waarom vertrouw ik nou niet gewoon en blijf ik kijken naar de omstandigheden ipv Gods beloften. Als wij geënt blijven op wortel van Christus dan zullen we Geestelijke vruchten gaan dragen. Dan zal Christus in ons zichtbaar worden. Liefde, blijdschap, vrede, goedheid en ook trouw....

Ik wil niet langer religieus zijn en regeltjes volgen ik wil de Heere dienen. 

Vruchten die we uit onszelf niet kunnen laten groeien. Mensen kunnen alleen dingen produceren. Producten maken. De mensen die Christus niet kennen kunnen ook liefdevol zijn, blij zijn en vredevol leven maar dit blijven producten die uitgegroeid zijn uit de omstandigheden. Als de omstandigheden veranderen zullen ook deze producten verdwijnen. De vrucht van de Geest is niet gebonden aan omstandigheden maar aan Christus. Dat is een blijvende vrucht ook als de omstandigheden heel erg tegen vallen. God geeft ons de belofte dat Hij ons hart en gedachten zal behoeden behoeden in Christus Jezus met een vrede die alle verstand te boven gaat. Kijk niet naar de omstandigheden, zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid en niet je eigen gerechtigheid..

Heer leid ons op Uw weg.

Je bent niet alleen. Christus staat naast je. Kijk naar de vogels in het veld. Ze zaaien niet en maaien niet en vullen geen schuren en toch voedt de hemelse Vader ze. Gaan wij ze niet verre te boven. Vertrouw maar gewoon!!! Ook als het tegenvalt.