De bruidsjurk van Rachel Hauck

De bruidsjurk van Rachel Hauck

"Ik vind grote vreugde in de HEER, mijn hele wezen jubelt om mijn God. Hij deed mij het kleed van de bevrijding aan, hulde mij in de mantel van de gerechtigheid, zoals een bruidegom een kroon opzet, zoals een bruid zich tooit met haar sieraden."(Jesaja 61:10)

Charlotte Malone is eigenaresse van een goedlopende bruidsmode boetiek en staat op het punt om te trouwen met haar grote liefde Tim Rose. Vlak voor haar huwelijk slaat de twijfel toe. Kan ze zich binden? Is ze waardevol genoeg om deel uit te maken van de liefdevolle familie Rose. Op een wonderlijke wijze komt ze in bezit van een prachtige vintage bruidsjurk die door de jaren heen ongeschonden bewaard is gebleven.

Door de zoektocht naar de herkomst van deze wonderlijk goedbewaarde bruidsjurk worden de levens van verschillende mensen aan elkaar verbonden. Een fantastische geschiedenis komt aan het licht, dat ook het leven van Charlotte raakt. Deze bruidsjurk blijkt op kruispunten van verschillende levens levensveranderd te zijn geweest.

De bruidsjurk is een heerlijke roman die je in één adem uit kan lezen. Heel knap worden verschillende karakters neergezet. Het verhaal heeft twee verhaallijnen. Eén in het heden en één in het verleden. Het boek kent vele uitdagende wendingen. Heel verrassend hoe verschillende levenslijnen uiteindelijk bij elkaar komen. De bruidsjurk is ook een roman met meerdere lagen. Het evangelie wordt in het boek op een subtiele manier goed onder woorden gebracht.

De Amerikaanse Rachel Hauck noemt zichzelf een geboren schrijfster. Al van jongs af aan geniet ze van het vertellen van verhalen. Ze ervaart het schrijven als een roeping en dat is te merken want ze heeft al verschillende bestsellers geschreven. Samen met haar man woont ze in het zonnige Florida en schrijft vooral over levens van vrouwen in de zuidelijke staten van Amerika.

De bruidsjurk een geweldige roman om bij weg te dromen, thuis of op vakantie. Van harte aanbevolen.

Stille liefde van Wanda E. Brunstetter

De HEER, je God, zal in je midden zijn, hij is de held die je bevrijdt.

Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou, in zijn liefde zal hij zwijgen,

in zijn vreugde zal hij over je jubelen.

(Sefanja 3:17)

Zwijgen of jubelen. De liefde bekennen is ontzettend eng. Wat als de ander jouw liefde niet beantwoord? Je stelt je kwetsbaar op. Vooral als je al eens gekwetst bent dan kijk je wel uit. Soms kunnen alleen ernstige gebeurtenissen de muren van ons hart afbreken. 

Stille liefde is een roman over een Amish gemeenschap  in Topeka, Indiana. Jolene Yoder is na een ongeluk met een busje haar gehoor kwijtgeraakt. Ze mag twee jaar later als gebarentaaldocente twee dove kinderen onderwijzen in gebarentaal en liplezen. Haar nichtje Ella probeert Jolene te beschermen tegen hartenbreker Jake, die haar andere nicht Loraine heeft verruild voor het geluk op een paardenfokkerij in Montana. Als hij weer opduikt en belangstelling toont om gebarentaal te leren vermoedt Ella dat hij een oogje op Jolene heeft. Maar het tegendeel blijkt waar. 

Jolene heeft daarentegen een oogje op haar nieuwste leerling Lonnie Hershberger maar hij voelt zich door zijn handicap niet geschikt als haar man. Door een heftige gebeurtenis ontdekt hij dat hij waardevol kan zijn als hij zijn leven in Gods handen legt. Stille liefde is een realistische Amish roman die veel verrassende wendingen kent.

Wanda Brunstetter is auteur van bijna 70 romans over de Amish. Hierdoor hebben al miljoenen lezers hun hart verloren aan deze levenswijze. Wanda's fascinatie voor de Amish ontwikkelde zich toen ze haar echtgenoot, Richard ontmoette. Richard groeide op in de Mennonieten gemeenschap. Ook haar eigen voorouders hebben een Amish achtergrond. De liefde voor de levensstijl van de Amish is in elk hoofdstuk duidelijk merkbaar.

De roman Stille liefde ademt de pure eenvoud van het Amish bestaan. Een boek om heerlijk in weg te dromen. Door de korte hoofdstukken is het makkelijk leesbaar en als het verhaal je eenmaal te pakken heeft dan lees je het boek in één keer uit. Warm aanbevolen. Zeker ook voor de lange winteravonden. 

Jezus volgen...

 

Het zal ons niet berouwen de smalle weg te gaan.
Hij riep ons, de Getrouwe, en Hij ging zelf vooraan.
Komt en vertrouwt op Hem die u is voorgetogen
en richt uw hart en ogen vast op Jeruzalem.

Maar reist gij op uw wijze, dan reist gij nog niet goed.
De rechte pelgrimsreize is tegen vlees en bloed.
Hoe zoudt gij zonder pijn uw oude mens verlaten?
Geen medicijn kan baten: er moet gestorven zijn.

Wie eens ten hemel schouwde, van de aarde losgekocht,
zijn hebben en zijn houden bezwaren slechts zijn tocht.
Niets dan het daag'lijks brood is voor een pelgrim nodig.
O draagt niets overbodig: gij draagt uzelve dood!

Uw ziel moet gij stofferen, maar niet uw aardse stee.
Als gij gaat pelgrimeren, wat neemt gij met u mee?
Gemak wordt u tot last. Een pelgrim moet zich voegen,
met alles vergenoegen, want hij is slechts te gast.
(Deel uit gezang 441)

 

 

 

 

In de vorige blog haalde ik een tekst uit Mattheüs 10 aan. Jezus die niet gekomen is om vrede te brengen maar het zwaard

 

Het wonderlijke is dat de preek van vanochtend over precies hetzelfde vers ging met een aanvulling uit Micha 7.

 

De dag van straf, door uw wachters aangekondigd, is gekomen, en het volk is in beroering! 5 Geloof je naaste niet, vertrouw je vriend niet, let op je woorden, ook bij wie er in je armen ligt. 6 De zoon veracht zijn vader, de dochter verzet zich tegen haar moeder, de schoondochter tegen haar schoonmoeder, en huisgenoten blijken vijanden. 7 Maar ik, ik blijf uitzien naar de HEER, ik blijf hopen op de God die mij redding zal brengen. Hij zal mij horen, mijn God.     

 

Als we Jezus navolgen zullen we strijd gaan krijgen met de wereld.

Wij gaan als ingekeerden stil door een vreemd gebied,
verachten voor de wereld, die men niet hoort of ziet.
Maar geeft men op ons acht, dan hoort men hoe wij zingen
van onze grote dingen: wij weten wat ons wacht!

 

In de wereld zullen we geen vrede vinden. De engelen zongen het al. Vrede op aarde in de mensen van het welbehagen. Degenen die op aarde vrede zullen ervaren zijn mensen die bij Hem horen. Er staat niet dat er vrede op aarde zal komen. Maar ondanks dit zwaard, en deze verdrukking mogen wij Gods vrede ervaren omdat we Zijn kinderen zijn. Die belofte staat steeds maar weer in de bijbel. Daarom kunnen wij blijven zingen en blij zijn ondanks verdrukking. Hij is bij je al de dagen van je leven.

 

 

 

 Verblijdt u in de Here te allen tijde! Wederom zal ik zeggen: Verblijdt u! 5 Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend. De Here is nabij.  Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God.  En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.

 

Goede zondag

 

De Heer is mijn Herder

Denk niet dat ik gekomen ben om op aarde vrede te brengen. Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard. Want ik kom een wig drijven tussen een man en zijn vader, tussen een dochter en haar moeder en tussen een schoondochter en haar schoonmoeder; de vijanden van de mensen zijn hun eigen huisgenoten! (Mattëus 10:34)

 

 

Bovenstaande Bijbeltekst vind ik één van de meest heftige uitspraken van Jezus. Als we Jezus werkelijk willen volgen dan zullen we de vijandschap van de wereld gaan ervaren omdat we niet meer van de wereld zijn. De mensen die ons het meest lief zijn en zelfs onze geloofsgenoten kunnen onze vijanden worden als zij regels stellen boven Gods Liefde. Regels zijn goed als ze van binnenuit komen. Als je regels oplegt van buitenaf kan dit grote dilemma’s geven.

God bewandelt met elk van zijn kinderen een andere weg. Om Gods stem te volgen moet je soms regels van mensen overtreden. Hieraan moest ik denken toen ik de documentaire a secret life. Het verhaal van David en Miriam Lapp zag. Een Amish familie die op sommige gebieden van het geloof een andere visie hebben en daarmee excommunicatie riskeren.

Een mooie documentaire over het eenvoudige leven in de dichte nabijheid van God en de schepping. Het maakte me duidelijk dat we niet voor God kunnen leven uit angst of trots, religie of rituelen. Geloof moet komen uit een verlangend hart dat door Gods Geest is veranderd. Besef van zijn Liefde die ons hart in vuur en vlam zet. Dat kan je niet van buitenaf opleggen.

19 Ik zal hun één hart geven en een nieuwe geest in hun binnenste, en Ik zal het hart van steen uit hun lichaam verwijderen en hun een hart van vlees geven, 20 opdat zij naar mijn inzettingen zullen wandelen en naarstig mijn verordeningen onderhouden; zij zullen Mij tot een volk en Ik zal hun tot een God zijn. (Ezechiël 11)

 

 



In deze wereld zullen we tegenstand ervaren omdat de mensen onze weg met God niet begrijpen en veroordelen. Er staat een mooie belofte in Johannes 16 God wil ons ZIJN vrede geven. Hij roept ons op te vertrouwen met het besef dat Jezus de wereld heeft overwonnen.

 

 

We hebben allemaal wat, we zijn allemaal raar...

Een christen die in de wereld onbetekenend is,
mag blij zijn omdat hij in Gods ogen groot is.
(Jakobus 1:9)
 

 

 

Nu er bij mijn zoon de diagnose PDD-NOS is vastgesteld gaat er een wereld voor me open. Des te meer ik me verdiep in wat dit inhoudt des te meer kom ik ook mezelf tegen. Ook ik ben niet snel van begrip en mijn gedachten krijg ik als beelddenker maar moeilijk onder woorden. Mijn stilzwijgen tijdens gespreken worden maar al te vaak uitgelegd als een wijselijk zwijgen in plaats van noodzakelijk zwijgen omdat ik alle info niet zo snel verwerken kan.

 

Op mijn werk kon ik als een computer allerlei loze feitjes onthouden maar grapjes begreep ik vaak niet. Mijn werkgever kon met zijn snijdende woorden iedereen neersabelen en ook ik was een heerlijk doelwit om als blondje in de hoek te worden gedreven. Wat overigens meer zei over hem dan over mij. Ik ben misschien niet snel van begrip maar ik ben zeker niet dom. Wel heb ik altijd moeten vechten om normaal te zijn. Ik heb altijd gedacht dat als ik wat ouder zou zijn de sociale contacten wat makkelijker zouden worden. Maar nu begrijp ik dat die tijd nooit zal komen.  

 

Een boek waar ik veel herkenning in vond is het boek van Henny Struik.



Meer info over het boek



Een klein voorbeeld ter verduidelijking:

Als ik een bekende tegenkom op straat voel ik me ongemakkelijk. Op welke afstand groet je, wat zeg je of zeg je niks. Steek je dan je hand op of niet.

 

Het is voor mij altijd verstandelijk nadenken hoe ik moet reageren en dat is zo vermoeiend. Het is of ik constant van buiten naar mezelf kijk en aan de andere kant heb ik ook niet het besef hoe mijn gedrag op de ander overkomt. Dit laatste is echt vervelend. Dan maak ik een opmerking of grap en besef niet dat de ander het niet leuk of raar vind. Vaak ben te traag in mijn reactie zodat ik die maar inhoud en niet geef of op een onhandige manier.

 

Gelukkig zijn er ook mensen die hier doorheen prikken en me niet veroordelen en afwijzen. Bij deze mensen kan ik met al mijn gekkigheid mezelf zijn. Zij durven te zeggen dat iets niet of wel leuk is. Ze weten dat ze me even de tijd moeten geven en er mogen lange stiltes vallen. Bij mensen die heel direct en eerlijk zijn daar voel ik me het meest bij thuis. In deze mensen kan ik me spiegelen en zien waar ik mee bezig ben.

Spiegelen aan de wereld maakt je ongelukkig, je zult nooit aan die hoge verwachtingen kunnen voldoen

 

Wat is het dan een troost om te beseffen dat je kostbaar bent, hooggeschat en dat God je liefheeft. Hij wil je redden van alles wat je kapot maakt omdat Hij van je houdt. Wij met al onze beperkingen we mogen er zijn. Want iedereen heeft wel een beperking. Nog een mooie tekst uit Filippenzen 4:  

Mijn God zal uit de overvloed van zijn majesteit elk tekort van u aanvullen,

door Christus Jezus.

 

Ik kan het niet begrijpen Heer, ik kan er echt niet bij. U ziet het kleine musje en U ziet ook mij.

 

Ook als je een beperking hebt in je leven mag je weten dat het een unieke gave is die jou bijzonder maakt helemaal geschikt voor de taak die God je geeft.

Want Hij zal alle dingen doen meewerken ten goede!

 

Kan je aanvaarden dat je aanvaard bent? En kan je jezelf aanvaarden en spiegelen in Gods ogen.

 



Danseres zonder benen van Clara Asscher-Pinkhof

"Zolang ik verbitterd was, gekwetst van binnen, dom en dwaas, was ik bij u als een redeloos dier. Maar nu weet ik mij altijd bij u, u houdt mij aan de hand en leidt mij volgens uw plan. Dan neemt u mij weg, met eer bekleed." (Psalm 73:21-24)

Danseres zonder benen is een biografie van Clara Asscher-Pinkhof (1896-1984)

Toen ik mijn moeder enthousiast vertelde over het boek dat ik aan het lezen was, vertelde ze me dat ze het boek kent. In het Joodse schooltje waar ze als vrijwilligster werkt heeft ze het boek in de vitrine zien liggen. Het boek is in 1966 voor het eerst uitgegeven. Geweldig dat dit boek opnieuw wordt uitgegeven want het is meer dan de moeite waard. Volgens mij heb ik nog van geen één boek gezegd dat je het gelezen moet hebben maar…deze keer zeg ik het wel.

Het boek begint in 1926, de dan 26 jarige Clara verliest haar geliefde Avraham. Tijdens haar laatste zwangerschap wordt haar man die opperrabbijn is in Groningen ernstig ziek en vier maanden na de geboorte van hun jongste dochter overlijdt hij. Clara blijft alleen achter met haar 6 kinderen. Waarvan de oudsten, een tweeling 6 jaar. Ze leeft van het uitgeven van boeken en het geven van lezingen. Ze onderwijst vol liefde de Joodse kinderen, waarvoor ze versjes en verhaaltjes schrijft. Net als haar eigen kinderen het nest beginnen te verlaten breekt de tweede wereldoorlog uit. Haar oudste dochter weet net voor de Duitse bezetting naar Palestina te vertrekken. Haar jongste kinderen duiken onder en Ze blijft alleen achter. Als lerares kan ze Lange tijd aan de deportatie’s en razzia’s ontkomen. Uiteindelijk komt ze toch in Westerbork terecht waar ontfermt over Mindeltje een jong meisje waarvan de ouders naar Palestina zijn gevlucht. In de kinderbarak kan ze weer lesgeven, vreugde en hoop geven maar waarvoor? Elke week rijden de veewagens de kinderen naar de dood. Uiteindelijk komt ze met Mindeltje in Bergen-Belsen waarvan ze dacht dat het een doorgangskamp naar Palestina was. Het bleek een grote leugen. Als door een wonder overleefd ze de oorlog doordat zij deel uitmaakt van een groep joden die word uitgewisseld tegen Duitse krijgsgevangenen. Zo komt ze samen met Mindeltje toch in Palestina. Als de oorlog is afgelopen begint hier de strijd in haar nieuwe thuis de nieuwe staat Israël.

Clara schrijft dat er zelf in het “rijk der doden” wonderen gebeuren. Zo is er die keer dat het Chanoeka feest in het kamp werd gevierd met kaarsen. Het feest werd direct verboden en dan gebeurt het wonder. De stroom valt uit en er moeten kaarsen aangestoken worden.

Midden tussen het prikkeldraad kan de vrijheid bloeien. Clara kan het leven naar beste weten voortzetten, ze kan blijven dansen ondanks dat alle zekerheden wegvallen. Danseres zonder benen, een boek dat je gelezen moet hebben.

Voorjaarskriebels

 

 

Heerlijk dat mooie weer. Na een periode van regen kan je weer extra genieten van het zonnetje. De vogels hebben de nestkastjes in gebruik genomen en in de struiken zitten verschillende merels te broeden. 28 april zag ik de eerste zwaluw weer om het huis zeilen dus die zullen binnenkort ook weer een nestje bouwen.

 En o ja de tjiftjaf (link). Mijn favoriete lentevogeltje die voor mij echt de lente aankondigt was er dit jaar heel vroeg bij. 9 maart hoorde ik hem voor het eerst. Vorig jaar was dat 14 april. en het jaar daarvoor 19 maart. Dit jaar dus extra vroeg. Misschien wel door de zachte winter.

Ook de vetbolletjes die ik had neergelegd werden niet bezocht, zodat ze nu beginnen uit te kiemen. In verschillende tuinen zag ik grappige grasbolletjes hangen.

Een minder leuke kant is dat de kraaien nesten leegroven. Het pad achter ons huis ligt bezaaid met lege eierdoppen vleugels en pootjes van jonge vogeltjes. Ik heb het nu maar omgedoopt tot lijkenpadje. 

 



 

Bij ons in Nederland mag de zon dan heerlijk schijnen, in andere landen springen ze juist om regen. Ontstaan er branden en moeten mensen vluchten.

Wij weten zelf ook niet altijd wat goed voor ons is. We hebben kennis van goed en kwaad maar weten er maar moeilijk mee om te gaan. We zijn niet alwetend om er goed mee om te gaan. Het beste is om de boom van de kennis van goed en kwaad links te laten liggen en de vruchten te plukken van de boom die ernaast staat. Namelijk de boom des Levens. Als Jezus je hart mag vullen wijst Hij jou de weg...

Nog een mooi verhaal:

In het begin van de 19e eeuw leefde er in China een boer. Hij was tevreden met zijn leven en genoot van iedere dag. De boer had zeven prachtige paarden waar hij goed voor zorgde en waar hij veel van hield. De paarden leverden hem geld op doordat hij ze werk liet doen voor anderen. Op die manier voorzag hij in zijn levensonderhoud en in dat van zijn familie.

Op een dag liepen twee van zijn paarden weg. Zomaar de bergen in. Iedereen in het dorp kwam naar de boer en leefde mee. "Wat erg voor je", "Wat vervelend" ,"Je zult wel balen". Maar de boer zei "Ik weet niet of het goed of slecht is dat mijn paarden zijn weggelopen".

Na een week kwamen de twee paarden weer terug bij de boer en ze hadden vijf wilde paarden meegenomen uit de bergen. De dorpelingen waren erg blij voor de boer en feliciteerden hem met dit geluk. De boer zei "Ik weet niet of het goed of slecht is dat ik nu vijf wilde paarden erbij heb".

Twee dagen later ging de zoon van de boer de wilde paarden temmen. Toen hij op het tweede paard zat, steigerde deze zo wild, dat de zoon van het paard viel en beide benen brak. Weer kwamen de dorpelingen langs om mee te leven met de boer. Ze vonden het vreselijk wat er met zijn zoon was gebeurd. De boer zei "Ik weet niet of het goed of slecht is dat mijn zoon van het paard is gevallen".

Twee weken later kwam China in oorlog en werden alle jonge mannen opgeroepen om in het leger te komen. Ook in het dorp van de boer kwamen de soldaten langs om de jongens op te halen. Toen ze bij de boer kwamen en zagen dat zijn zoon twee benen had gebroken, lieten ze de zoon thuis bij de boer. De dorpelingen waren weer helemaal blij voor de boer, maar de boer zei alleen "Ik weet niet of het goed of slecht is dat mijn zoon niet in het leger hoeft".